Heersende onrust

In Fragmenten door Elly van Wijnbergenreageer

Hij is anderhalf, zit bij mama op schoot en leidt zelf mijn hand naar plekken op zijn rug.
Plekken die vragen door de heersende onrust door omstandigheden, dat zich vooral uit in huilen in de nacht.
nullMoeder kwam zelf ooit in mijn praktijk toen ze elf jaar oud was.
Ze weet hoe het is als heersende onrust in de nachten voelbaar regeert.
Terwijl ze nu kalmpjes voor hem bladert in het grote dierenboek leidt hij af en toe mijn hand naar voren en geeft er dan een heel, heel klein kusje op.

Dementerend was ze

In Fragmenten door Elly van Wijnbergenreageer

Dementerend was ze vanwege de tumor.
Het kon zomaar gebeuren dat ze opeens niet meer zou weten wie ik was.
Toen ik binnenkwam wees ze.
En zweeg, alsof ze na moest denken, het even niet meer wist.
’Wie is dat,’ vroeg de verpleegster.
Oh nee, dacht ik.
‘Dat…’ vervolgde ze en nam nog wat pauze bij het inschatten, zo leek het.
‘Dat daar…’
Mijn hart vergat een slag.
‘…is het mooiste dat me in mijn leven is overkomen.’

#voorikhetvergeet

Strijken bij mama

In Fragmenten door Elly van Wijnbergenreageer

Vandaag heb ik een knechtje.
Vandaag kijkt hij (5) niet brandweerman Sam, terwijl ik hem behandel.
Nee, vandaag wil hij helpen. Strijken bij mama.
Hij weet precies hoe.
Legt zijn handen op mama’s benen.
‘Zo moet dat,’ zegt hij. ‘Dan komen er vanzelf energietjes. En papa kan het ook.’