zijn vooruitziende blik

In Fragmenten door Elly van Wijnbergenreageer

Wanneer wil je weer naar Elly, vraagt moeder hem (5).
Morgen.
Morgen heeft niet zoveel zin, leggen we uit. De energie heeft wel een weekje nodig om zijn werk te doen.
Morgen wordt dan volgende week.
kind met duim
Wanneer wil je weer komen, vraagt ik die volgende week.
Morgen.
Moeder en ik kijken elkaar aan.
Vreemd, vinden we. Het voelt best goed nu, zijn energie. En hij weet het ook altijd goed, wanneer het nodig is, écht nodig is. Ik wil weer naar Elly, zegt hij dan, nadat hij een paar maanden of langer niet is geweest. Het is dan al die tijd wel goed gegaan, zonder angsten, zonder overprikkeling van zijn systeem. Maar hij is hoogsensitief, dat op zich zal nooit verdwijnen. Bij langdurig teveel aan prikkels of bij incidenten raakt de boel overvol en uit zich dat in boosheid of in angst.
Weet je het zeker? Of zullen we twee weken doen, probeert moeder nog.
Nee.

Die volgende week blijkt het toch weer nodig. Er is iets voorgevallen op school en het gaat daardoor al dagen wat minder goed.
Zijn vooruitziende blik, zeg ik al strijkend.
Wanneer wil je weer naar Elly, vraagt moeder als ik de agenda weer open.
Over zeven weken.
Dat belooft veel goeds.

Klein leed

In Fragmenten door Elly van Wijnbergenreageer

Ze is zelf zojuist behandeld en komt vanuit de wachtruimte met een vlieg die nog wel lopen maar niet meer vliegen kan.
Of ik iets kan doen.
Voor ik het weet wandelt de vlieg over mijn vinger.
Hier heb je een papiertje, zeg ik en geef de vlieg onbehandeld weer terug.
Ze inspecteert de vlieg nog eens zorgvuldig.
Er is iets met zijn linkervleugel.
vliegZet hem maar buiten, adviseer ik. Misschien knapt ie dan straks vanzelf weer op.
Maar dat is geen goed plan. Ze neemt hem mee naar huis en gaat hem daar verzorgen.
Als ik even later snel de vergeten tas achter moeder aanbreng krijg ik het papiertje zonder vlieg weer terug.
De vlieg is dood.
Moeder is er per ongeluk op gaan staan.

Heersende onrust

In Fragmenten door Elly van Wijnbergenreageer

Hij is anderhalf, zit bij mama op schoot en leidt zelf mijn hand naar plekken op zijn rug.
Plekken die vragen door de heersende onrust door omstandigheden, dat zich vooral uit in huilen in de nacht.
nullMoeder kwam zelf ooit in mijn praktijk toen ze elf jaar oud was.
Ze weet hoe het is als heersende onrust in de nachten voelbaar regeert.
Terwijl ze nu kalmpjes voor hem bladert in het grote dierenboek leidt hij af en toe mijn hand naar voren en geeft er dan een heel, heel klein kusje op.

See All Fragmenten Posts

Manuscript

In Manuscript door Elly van Wijnbergenreageer

Hoofdstukje uit manuscript met als werktitel De nacht:

Ik trek de dekens verder over me heen. Nog even.
Stan trekt plagend de dekens weer van me af.
‘Opstaan, Floor. Tijd!’
‘Mmh,’ kreun ik. Tegelijkertijd hoor ik Sem en Daan alweer kibbelen, maar zelfs dat gaat inhoudelijk aan me voorbij.
Met veel tegenzin kom ik half slapend overeind, zoek zittend op de rand van het bed naar mijn pantoffels en slof dan zwaar zuchtend naar beneden, alsof mijn lichaam vannacht tien kilo zwaarder is geworden.
Ik open de koelkast, pak de jam, de boter en de hagelslag en zet alles met een nonchalant gebaar op tafel.
‘Koffie, thee?’ Het klinkt niet van harte, oordeel ik zelf.
‘Koffie. Als het u niet teveel is,’ zegt Stan op een uitdagende, zeer wakkere toon.
Ik geef geen respons.
‘Wat is er?’
‘Niets.’
‘Slecht geslapen?’
‘Nee.’
‘Zal ik je even wakker maken?’
‘Nee.’ Ik ken zijn manier van wekken. Als hij zelf wakker is moet de hele wereld wakker worden, desnoods gekieteld.
‘Stan. Weg!’ zeg ik snerpend als hij naar me toe komt lopen, maar het is al te laat.

Als de rust in huis weer is teruggekeerd, Stan naar zijn werk is en de kinderen weer naar school, bereid ik me voor op een drukke agenda. Vanochtend een bruidsmake-up, vanmiddag twee schoonheidsbehandelingen, vanavond ook volgeboekt tot half elf.
Ik blader door de rest van de week. Dat ziet er al niet veel anders uit.
Om tien uur doe ik open voor mijn eerste klant, pak haar jas aan en loop voor haar uit de salon in. Ze kent de routine en begint alvast haar blouse los te knopen, terwijl ik mijn handen was, het plastic teiltje vul met warm, maar niet al te warm water en vervolgens de stoel met het voetpedaal in de juiste stand zet voor haar om erin te stappen.
‘Neemt u plaats, mevrouw,’ zeg ik overdreven ludiek om te verbloemen dat ik er vandaag geen zin in heb.
Ik dek haar toe, stop de overhangende flappen van de deken tot ver achter haar schouders en verman mijzelf haar een zo comfortabel mogelijk gevoel te geven.
‘Zo, lekker warm,’ zeg ik en strijk behagend over de deken rond haar schouders, maar de intentie van mijn woorden klinkt niet in mijn stem.
Ik neem plaats op de kruk, trek de verrijdbare werktafel dichter naar me toe en bereid de huid voor met warme kompressen.
Zij vertelt over haar zwangerschap, de babykamer, het zwangerschapsverlof en de pijnlijke krampen in haar onderbuik. De grote lijnen volg ik, inhoudelijk gaat het als een onsamenhangende woordenvloed aan me voorbij.
Als ik het decolleté en daarna het gezicht masseer blijft het stil.
Ik verzink in gedachten, maar zelfs die krijg ik vandaag niet geordend. Ik voel pijnen, moeheid, van alles tegelijk.
‘Hoe staat het met de klandizie? Veel respons gehad op het artikel in de krant?’
Ik schrik op van haar vraag waarop ik liever niet wil antwoorden. Sinds het artikel in de krant verscheen ben ik onophoudelijk aan het werk. Het is alles dat ik wilde, meer dan ik hoopte. In die zin heb ik niets te klagen, maar vermoeiend is het wel.
‘Er komen nog steeds nieuwe klanten bij,’ zeg ik en registreer opnieuw de leegte in mijn stem.
‘Fijn,’ zegt ze.
‘Zeker,’ jok ik.
Terwijl ik verder masseer kijk ik naar mijn hand die opzwelt en verstijft. Ik weet niet wat het is, maar het gebeurt steeds vaker de laatste tijd, vooral tijdens het behandelen. Mijn vingers voelen stram, pijnscheuten trekken voorbij mijn elleboog mijn arm in en ik voel voortdurend die tinteling als speldenprikken in mijn vingertoppen. Ik ga rechter op mijn kruk zitten, strek mijn schouders naar achter, laat onopvallend mijn rechterarm langs mijn lichaam bungelen, maar het helpt allemaal niets.
Als de behandeling klaar is vraag ik of ze een nieuwe afspraak wil.
‘Jazeker. Het was weer heerlijk, Floor. Mijn zwangerschapspijnen verdwijnen hier als sneeuw voor de zon.’
Als ik heb afgerekend loop ik naar de keuken voor twee keer vijfhonderd milligram paracetamol.

See All Manuscript Posts

Zweefmolendialoog met Kluun

In Zweefmolendialogen met Kluun door Elly van Wijnbergenreageer

(De dialogen worden gelijktijdig gepubliceerd op Columnweb en op Kluunlog)

Werden we de laatste weken opgeschrikt door berichten dat rijst gaat schimmelen als je er tegen scheldt, vanochtend in het AD een artikel met een 9 op de Schaal van Lourdes. Een vrouw in Bleskensgraaf die na 17 jaar te hebben gerolstoeld tijdens een gebedsbijeenkomst plots opstaat en wegloopt alsof er niks gebeurd is. Het Erasmus Medisch Centrum in een offciële verklaring: ‘Mevrouw is inderdaad helemaal genezen en wij hebben er geen medische verklaring voor. Het is ongelooflijk.’

De hoogste tijd om weer eens te rade te gaan bij Mevr .Van Wijnbergen, gedipl. paranormaal therapeut.

Goedemorgen mevrouw van Wijnbergen,

Rijst die beschimmelt als je er vervelende dingen tegen zegt, mensen die spontaan opstaan uit hun rolstoel, wat is er in godsnaam allemaal aan de hand?

Rijst die beschimmelt als je er vervelende dingen tegen zegt vind ik niet zo’n vreemd verhaal gezien het onderzoek van de Japanner Emoto.

Die is van What the Bleep… toch? Hm. Ik behoor tot de sceptisch spirituelen. Ik geloof in energieën die we niet met onze huis-, tuin- en keukenzintuigen kunnen waarnemen, ik heb ze ook enkele keren mogen ervaren, ik heb boodschappen van mijn overleden vrouw gekregen waar ik niet omheen kon, maar toch denk ik elke keer weer van tja, tja…

Sceptisch ben ik ook ten aanzien van dit soort berichten over gebedsgenezing. En ook hier blijkt dat er genoeg sceptici zijn als ik de reactie’s onder het artikel in het AD zie, maar dit verhaal klinkt inderdaad heel geloofwaardig, Kluun.

Ik heb die Teus Vlot ‘ns opgegoogled. De man is eigenaar van een bedrijf dat ”alles repareert dat naar diesel ruikt”. 65 man in dienst. Geen type dat een klap van de zweefmolen heeft gehad, dunkt me…

:) Nee, lijkt me ook.

Dus jij gelooft in Het Wonder van Bleskensgraaf?

Misschien is de tijd wel aangebroken, dat we eindelijk dit soort zaken eens serieus gaan bekijken. Het experiment met de rijst vind ik een reuze goed initiatief. Als het experiment slaagt sluit het uit dat suggestie hierbij een rol speelt. Toch denk ik dat, als het aankomt op gebedsgenezingen, suggestie wel vaak een rol speelt, maar ook de massa die in hogere sferen verkeert en met elkaar een bepaalde sfeer en energie ‘schept’, wat ik overigens daarmee niet af wil doen als enkel suggestie.

Ik ook niet. Ik geloof dat het hele vakgebied rond ”positive thinking”, neuro-linguïstisch programmeren en wat religies bidden noemen, een beetje in elkaars verlengde liggen. Dat mensen dingen kunnen bewerkstelligen door zich in gedachten te focussen op iets. En dat dit sneller lukt, als veel mensen op hetzelfde moment, op dezelfde plaats, en heel expliciet, doen. Noem het bidden. Maar de vraag blijft: wie of wat zorgt er dan voor dat het ook gebeurt. God? Een natuurkundige kracht die we nog niet ondekt hebben?

Maakt het uit hoe het beestje heet? Cijfers hebben aangetoond dat groepsmeditatie zinvol is bij bijv. criminaliteit. Of je het op grond daarvan moet geloven is natuurlijk weer een ander verhaal, maar we moeten toch ergens beginnen met onszelf serieus te nemen.

Halleluja. Zeg, tot slot, Mevr. Van Wijnbergen, want het is veel te lekker weer om binnen te zitten, nog even iets anders. In een interview met Teus Vlot, zei hij dit: “Ik ben met haar getrouwd omdat het een mooie vrouw was en omdat ze zo lief was voor anderen. Toen ze ziek werd was ik 27. De eerste keer dat we in het revalidatiecentrum belandden kwamen we zo’n twintig mensen tegen. Ik was verbaasd dat er nog maar weinig waren die als stel bij elkaar gebleven waren. Een half jaar later begreep ik dat wel. Ik kwam in een neerwaartse spiraal van boosheid terecht. Boos op de artsen, boos op de ziekenhuis, alles kreeg de schuld. Zelfs heb ik stilletjes God de schuld gegeven. Mijn baan zorgde ervoor dat ik weer wat energie op kon doen, maar als ik naar huis reed en dan de brug over de Graaf zag dacht ik: Ik moet er weer in. Een hele week had ik Janneke geen kus gegeven als ik wegging. Dat heeft anderhalve week geduurd.”

Zinnen die zo uit KEVBDD hadden kunnen komen…

Ja, prachtig, eerlijk en open. En beiden een happy end… Als je er tenminste op die manier naar wil kijken…

Ik wel. Mevr. Van Wijnbergen, ik wens u een mooie middag. Het is lente buiten.

Liefs, Kluun

God als misvatting

In Zweefmolendialogen met Kluun door Elly van Wijnbergenreageer

Vorige week verscheen het boek God als misvatting van Richard Dawkins. De Volkskrant doopte het tot de ‘De bijbel van het atheïsme’ waarin ‘genadeloos wordt afgerekend met het geloof en gelovigen’ en startte een artikelenreeks met meningen, NRC wijdt er een discussiegroep aan op haar log en Hafid Bouazza prees God als misvatting tijdens de laatste Nightwriters in Panama aan als zijn favoriete boek.
Tijd om Mevr .Van Wijnbergen, gedipl. paranormaal therapeut, weer eens te raadplegen.

Mevr.Van Wijnbergen, heeft u de discussie een beetje gevolgd?

Ik heb wat artikelen gelezen, ja.

Dawkins beschrijft de onwaarschijnlijkheid van het bestaan van een God als opperwezen.

Het geeft inhoudelijk stof tot nadenken, maar het roept bij mij ook altijd weer de vraag op waarom mensen zich zo verzetten tegen iets waar zij niet in geloven. Alsof men grip wil krijgen op iets vanuit een verborgen angst die grip te verliezen.

Rob van den Berg schrijft iets soortgelijks in NRC: ”Op driekwart van het boek is dan al duidelijk dat Dawkins aan een heilloze missie bezig is. Wat hij ook betoogt, en hoe prachtig en met hoeveel humor hij het ook opschrijft, hij weet ook wel dat net zo min als gelovigen kunnen bewijzen dat God bestaat, hij het tegendeel kan aantonen. Het is jammer dat hij de frustratie daarover niet altijd weet te onderdrukken.”

Alsof je geen pindakaas lust en daarom iedereen ervan wil overtuigen dat pindakaas slecht voor je is…

Mij doet het denken aan de jaren tachtig, toen het nog niet salonfähig was om te zeggen dat je van voetbal hield. Toen voerden de opiniemakers – wat destijds vrijwel gelijk stond aan voetbalhaters – de rellen en vernielingen in en rond de stadions aan als bewijs dat voetbal niks als ellende meebrengt.

Ofwel: schaf voetbal af en het hooliganisme stopt vanzelf. Dat zie ik nu terug bij de reacties van veel opiniemakers t.a.v. wandaden die in naam van een religie worden gepleegd: van kruistochten tot 9/11, van Noord-Ierland tot Libanon, van Servië tot Afghanistan: schaf het geloof af en de ellende stopt vanzelf.

Dat ben ik met je eens, Kluun, maar wat je schrijvers als Richard Dawkins moet meegeven: het is verleidelijk om religie als vrijbrief te gebruiken om dingen die ons te heet aan de schenen worden buiten onszelf te plaatsen. Het in de handen van God te geven. Dat kan heel bevrijdend werken, maar ook tot luiheid leiden als het aankomt op zelfverwerkelijking.

Leg uit.

Ik zag een oud interview met Herman Brood waarin iemand van de EO hem probeerde te overtuigen van het feit dat het pas goed met hem zou komen als hij God zou aanvaarden. Brood zei naar aanleiding van het feit dat hij zelf dagelijks zijn handelingen overdenkt en zichzelf corrigeert in gedrag: ‘Ik deug. Jij vindt dat je deugt omdat je God hebt. Maar misschien heb jij God wel nodig omdat je vindt dat je niet deugt.’

En u, Mevr. Van Wijnbergen, gelooft u zelf eigenlijk in ‘God’?

Ik geloof in iets dat het goed met ons voorheeft. Als men dat ‘God’ noemt, allah…

De meeste Nederlandse intellectuelen en opiniemakers zijn atheïst, krijg ik de indruk. Misschien flauw, maar toch: Quizje, Mevrouw Van Wijnbergen. Wie van dit rijtje geloofde niet in ”iets” : Plato, Shakespeare, Ghandi, Einstein, Martin Luther King, Mandela?

Dat heb je zeker opgegoogled. Ik gok op Gandhi… ‘Do you think I am superstitious? I am a super-atheïst.’

Fout. Ghandi was Hindu. En ook Moslim, Jood, Christen en Boeddhist, zei hij zelf. Hij stelde Truth en Love gelijk aan God. De reden van mijn vraag is dat het me fascineert waarom veel groten der aarde, genieën, mensen die de mensheid verder hebben geholpen, wél geloofden, ieder op hun manier.

Lennon was atheïst…

Klopt, en er is vast ook een heel rijtje betekenisvolle figuren uit de wereldgeschiedenis op te noemen die overtuigd atheïst waren, maar waar het me om gaat is dat ik het quasi-wetenschappelijk bewijzen dat er ‘niets is’, en het dedain waarmee intellectuelen neerkijken op mensen die wel in ”iets ‘ geloven, van een zelfde domheid vindt getuigen als imams, dominees en pastoortjes die overtuigd verkondigen dat hun God de enige is.

Maar Kluun, hoe arrogant ook, als imams, dominees en bisschoppen toe gaan geven dat hun God niét de enige is zouden ze zichzelf en hun God verloochenen. Het zou betekenen dat ze genoegen nemen met meerdere scheppers en mijns inziens is het geloof in hun God, als de almachtige, daar niet op gebaseerd.

Wie of wat is God volgens u dan?

Voor mij is God een alomvattende kracht die ons inspireert, maar ik zie dat eigenlijk meer als iets dat wij in ons dragen, iets dat een deel van ons is dat wij bewust moeten worden. In die zin snap ik wel wat Brood bedoelde.

Ik denk dat het bovennatuurlijke over honderd jaar helemaal niet zo bovennatuurlijk meer blijkt te zijn. Ik geloof dat we steeds meer gaan doorkrijgen wat God is, misschien wel op wetenschappelijke basis, net zoals we ooit elektriciteit en zwaartekracht hebben ”ontdekt”. En dat geldt ook, vermoed ik, voor spirituele en mystieke ervaringen, voor een ongrijpbaar iets als intuïtie e.d.

We zijn al verder dan ooit in een stuk acceptatie van het fenomeen, ook al begrijpen we heel veel niet. We worden spiritueler en gaan steeds meer op zoek naar wat ons drijft. Als die wetenschap zijn onderzoeksmethoden nog eens wat bijstelt, dan komen we vast een heel eind.

Halleluja! Laat ons bidden, of trouwens, laat ons hopen, dat werkt misschien…

Daar geloof ik in! We spreken… Hawdoe!

 

De Zweefmolendialogen: Een kosmische meevaller

In Zweefmolendialogen met Kluun door Elly van Wijnbergenreageer

Gisteren en vanochtend ontving Kluun van verschillende mensen mail over een op hande zijnde kosmische eh… tsja… meevaller. Vandaag schijnt er een ultra violette pulserende straal vanuit de kosmos op aarde te eh… schijnen. Tijd om mijn licht weer eens op te steken bij de expert op het gebied van alles wat zich tussen hemel en aarde beweegt: Mevr. Van Wijnbergen, gedipl. paranormaal therapeut.

Mevrouw van Wijnbergen, are you free?

Yes Kluun. Ik kreeg hem ook in mijn mailbox en normailter sta ik nogal sceptisch tegenover dit soort mailings, maar deze fascineerde me wel. Juist ook omdat het te maken heeft met de stand van de planeten.

Als ik de mailtjes moet geloven, staat moeder aarde vandaag 17 uur lang (vanaf vanochtend 10.10u tot iets na middernacht) in het eh.. licht van een kosmische straal. Ik heb het even opgegoogled en het klinkt allemaal heel spectaculair. Een soort magnetron van energie uit hogere dimensies. Iets met 2012, Maya’s, hartchakra’s, de hele santekraan. Tsja. Wat denkt u ervan, Mevr. Van Wijnbergen.

Ja, naar het schijnt staan Zon, Maan, Venus en Mars alle vier in conjuctie. En dit in het sterrenbeeld weegschaal, wat dan dat ook allemaal te betekenen heeft… Ik was toch benieuwd of ik daar iets van zou kunnen voelen. En gek genoeg voel ik vandaag ook een vreemd soort vibratie, niet onprettig… Maar naar ik begrepen heb worden onze gedachten en intenties door die straal ook tot 1 miljoen maal versterkt en waren de mailings dan ook van die toonaard dat we daar met z’n allen schepje bovenop moeten doen door positief te denken… Voel jij wat Kluun?

Nee.

:) In die mail staat dat het een boodschap is als voorbode voor 2012. En dat de straal op zijn sterkst zal zijn om 17.10 en dat wanneer jij je op dat sterkste punt verplaatst in de natuur en contact maakt met de natuur je deze energie zeer intens zal voelen. Ik ga er niet op uit vandaag, maar er zijn zelfs meetings gepland las ik…

Toe maar. Ik moet zeggen: het fascineert me. aan de ene kant denk ik: allemaal gelul van een dronken new age aardbei. Aan de andere kant heb ik het dus stiekem wel in mijn agenda gezet, vanmiddag 17.10u. En ik ben niet de enige. De mailtjes die ik binnenkreeg, kwamen niet alleen van doorgezwoven types. Maar van wie of wat komt al deze wijsheid nou eigenlijk? Waar is het op gebaseerd, en ís het überhaupt ergens op gebaseerd?

Ik heb geen idee. Het gekke is dat ik ook dit soort dingen vrijwel direct delete uit mijn mailbox, omdat er zoveel de rondte in gaat en ging waar we uiteindelijk niets van zien of merken. Als ik op mijn gevoel afga dan lijkt deze te sporen, en het blijkt idd van verschillende kanten bevestigd te worden. Ik geloof wel dat er een samenhang is tussen natuurverschijnselen en alles dat in omloop is omtrent de op hande zijnde verandering naar het jaar 2012, de maya’s etc. We hadden het al eerder over die kalender. En je hoeft niet eens te geloven in new age gedachten, maar berekeningen komen van verschillende kanten. Ik ben geen expert in dit soort zaken maar ik voel wel dat er van alles gaande is op energetisch niveau. Het is heftig en dient een doel…

Maar waarom horen we hier nu pas van, denkt u? Zou het toch niet gewoon een broodje aap zijn, een verzinsel, ontstaan op een feest met veel jointjes en booze, en dat er een paar man zich nu ergens ter wereld de ballen uit hun broek lachen?

Dat betwijfel ik. Er wordt geschreven dat alles naar een hoger plan moet, dat dát het doel is van de op handen zijnde veranderingen. Dat het met een schok gepaard gaat, en dat zelfs ons dna niet aan de verandering ontkomt en dus mee verandert. Alles wordt ermee in verband gebracht, de anticrist, Bush, de Paus, of zelfs beide als mogelijke anticrist, en zelfs het ‘bezoek’ aan de maan. Het wordt gepresenteerd als een vernuftig plan tussen goed en kwaad met de bing beng in 2012. Het einde der tijden zoals dat genoemd wordt, maar het kan ook enkel een verandering zijn op energetisch niveau en dus niet zozeer die grote knal zoals men zich dat voorstelt. Het is blijkbaar onderdeel van het grote evolutieproces waar we allen in mee groeien, in weerstand of in overgave. Hoe serieus we dat moeten nemen. Ik weet het ook niet. Ik kan er veel over lezen maar vooral afgaan op wat ik zelf voel en ervaar.

Ik weet het, ik lees dat soort dingen ook, maar als u zegt: ‘Er wordt geschreven’, ‘Het wordt gepresenteerd’ en ‘blijkbaar’, dan krijg ik bultjes. Door wie? En hoezo? Op basis van wat? Neem vandaag, de UV straal die onze gedachten 1 miljoen keer zou versterken. Hoezo dan? Waarom? Waarom nu? En hoe weten we dit? Alleen door die maya-kalender? Hallo! Zijn er natuurkundigen in de zaal? Astronomen? Een zonsverduistering is tot op de miliseconde te voorspellen, waarom die straal dan niet? Mevr. Van Wijnbergen, overtuig me dat ik om 17.10u vandaag iets ga/moet/zal ervaren dat neigt naar spirituele toestanden.

Helaas Kluun. Ik ben er zelf niet eens van overtuigd. Voor hetzelfde geld is wat ik voel datgene dat we met zijn allen vandaag projecteren en klopt er niets van het hele verhaal van die straal. Ik kan je enkel vertellen wat ik voel. Ik ben geen astronoom, geen natuurkundige, en ook geen ziener der tijden. Je hebt dus weer niks aan me vandaag als het aankomt op overtuiging. Mocht het enkel de ervaring zijn van een massale projectie van gedachten over deze mogelijke illusie en je voelt je daardoor lekker om 10 over 5, dan heb je toch iets spiritueels ervaren… ;)

Zoist. Laten we het daar op houden. We merken het straks wel. Of niet. Het was me weer een genoegen, mevr. Van Wijnbergen, tot een volgende kosmische gelegenheid!

See All Zweefmolendialogen met Kluun Posts