We fluiten samen

In Fragmenten by Elly van Wijnbergen2 Comments

Hij (7) begint te fluiten als hij geen zin meer heeft om te praten. Ik fluit dan mee, we fluiten samen. De ene keer fluit hij beter dan de andere keer. Damn, het lukt niet, smoest hij dan. Ikzelf fluit er dan vrolijk op los. Tot ik aan zijn buik kom. Dan begint de slappe lach. Al bij de eerste aanraking. Het kriebelt zo gek, giebelde hij de eerste keer. Voel je dat nu al? vraagt moeder. …

Samen neuzen

In Fragmenten by Elly van Wijnbergen1 Comment

‘Zullen we nog even neuzen?’ Ze deed haar schouders omhoog, stak haar kin vooruit, lachte lieflijk en we neusden. Net als vroeger, als ze mij wilde troosten voor het slapen gaan. Ze wist dat ze ging sterven maar sprak het tegen niemand uit. ‘Ik wil jullie niet missen,’ zei ze wel. Behalve die laatste maanden. ‘Was ik maar dood,’ had ze gezegd. Niet tegen mij. Na de dood van haar zoon was ze niet meer opgewassen tegen …