'Hoi Elly. Ik heb ergens gelezen dat paranormaal genezen effectief is bij het versterken van de zelfgenezende vermogens. Hoe zie jij dit?'.
Absoluut Sterre. In mijn eerste column 'Ben jij dan paranormaal' schreef ik: 'De woorden 'paranormaal genezen' liggen mij ook niet lekker in 't gebruik. Genezen doet de mens zichzelf. Als paranormaal therapeut draag ik een steentje bij op een voor westerse begrippen wat ongebruikelijke manier.'
Daar waar energie blokkeert, wordt het zelfgenezend vermogen aangesproken door de energie waar ik mee werk. En dat gebeurt soms heel gericht.
Die helende energie kan verschillend van 'karakter' zijn. Die helende subtiele energie bevat informatie. Die energie kan een proces in werking zetten dat nodig is om tot heling te komen. Dat proces kan plaatsvinden op fysiek niveau, maar ook op het geestelijke- en het zielsniveau.
We spreken wel over de 'helende kracht', maar die kracht kan zijn werk niet doen als er geen wisselwerking plaats vindt. Als het lichaam of de geest daar bewust of onbewust niet toe bereid is. De energie zal dan hooguit een tijdelijke toevoer zijn die weer opgebruikt wordt. Geen blijvend resultaat dus.
Daar bewust of onbewust niet toe bereid zijn kan verschillende oorzaken hebben. Een lichaam kan dusdanig ziek zijn dat herstel of heling niet mogelijk is. De helende energie kan dan wel een ondersteunende functie hebben en het lijden van een cliënt draaglijker maken. En dat kan een doel op zich zijn.
Een ziekte kan ook een doel dienen in karma, de wet van oorzaak en gevolg. Ik sprak daarover in eerdere columns. Het doormaken van een ziekte kan een 'heling' betekenen op geestelijk- en op zielsniveau. Het kan nodig zijn een les te leren die enkel geleerd wordt door aanwezigheid in de 'stof'. Ons aardse jasje dus, met al zijn beperkingen, zoals ziekte. Geen paranormaal therapeut zal 'de reddende engel' kunnen spelen, als het lichaam of de ziel daar 'onbewust' niet toe bereid is. En dat 'onbewust' staat dan voor het proces waarvan men zich niet bewust is in dit aardse leven. Er is dan bewust een wil tot genezing, maar het leerproces van de ziel staat dat nog niet toe.
Ik schreef vorige week: ,'Eigenlijk hebben we niks te vinden. We hebben van alles te 'ervaren'. Met éénwording als doel, door ervaring. Door karma. En daarbinnen hebben we vrije keuzes. Gelukkig maar...Â…'
Hoe zit dat dan met die vrije keuzes? Als karma iets is dat we door moeten maken om tot bewustwording te komen, dan hebben we daar toch geen vrije keuze in?
Vanuit de theorie van karma is dat zo. Maar binnen dat proces van karma hebben we wel vrije keuzes. Keuzes waar we vaak voor staan, omdat er meerdere wegen zijn die naar Rome leiden. Meerdere wegen die het doel van karma waarborgen. Je kunt linksom of rechtsom. Daarin is tijd geen relevante factor. Tijd is enkel aanwezig in onze aardse werkelijkheid. Daarover schreef ik al eerder in de columns 'Het begrip tijd', 'Natuurlijk is tijd zinvol' en 'Volgens bestaande patronen'.
