Een volledig karma hoeft niet plaats te vinden tussen het tijdstip van geboorte en dood. Het reikt verder dan alleen dit leven. Vanuit dat begrip kunnen we niet alles begrijpen. We zijn op weg en volgens de theorie van karma hebben we niet alleen maar 'pech onderweg'.
Wij zoeken de weg die ons het meest bevalt en rollen daarmee vaak tegen de grootste weerstand. Onze ratio is daarbij ons grootste struikelblok. Ons ego de grootste dwarsligger. Die weerstand kunnen we afstoten maar de aantrekkingskracht blijft desondanks bestaan. Die aantrekkingskracht verdwijnt zodra wij ons bewust worden van de oorzaak van het gevolg. Eigenlijk is dat het proces van karma. Zie het niet als iets groters dat buiten ons ligt en ons dirigeert. Zie het wel als onze eigen hogere intelligentie die ons leidt door het proces van bewustwording. Vanuit die gedachte zijn wij onze eigen leermeester, maar onbewust.
Als wij het gevoel hebben dat de hele wereld zich tegen ons keert, zullen wij ons aangetrokken voelen door situaties die dat bevestigen. Wij zoeken situaties om ons gevoel bevestigd te krijgen. En met succes. Wij doorvoelen het gevoel, de ervaring, totdat we op een keerpunt aankomen. Een keerpunt, daar waar wij inzicht hebben opgedaan over de oorzaak en zijn gevolg. We hebben een stukje bewustzijn opgedaan van iets dat ons onbewust dreef. Iets waarvan wij meenden dat het buiten ons lag.
Als een kind geplaagd wordt ontwikkelt het angst. Angst om geplaagd te worden. Het voelt zich het slachtoffer van de plager en gedraagt zich ook als zodanig. Vanuit die angst wordt het juist geplaagd, want daar gaat het bij de andere partij juist om. Zonder die angst, zonder die wisselwerking, is er voor de plagende partij geen lol aan.
Dat proces duurt voort totdat de geplaagde in contact komt met zichzelf, vanuit zijn machteloosheid. Hij bereikt een keerpunt. Vanaf dat moment kunnen er twee dingen gebeuren.
De geplaagde heeft de kracht van het plagen begrepen en zet zijn machteloosheid om in kracht. Hij kan die kracht gebruiken om het weer buiten zichzelf te plaatsen. Hij identificeert zich met de sterkere. Hij heeft altijd op die manier opgezien tegen de plager en meent zijn doel bereikt te hebben. Hij verlegt de aantrekkingskracht naar de rol van de plager en houdt daarmee de wisselwerking in stand. De geplaagde zag zichzelf niet als oorzaak, maar als slachtoffer. Hij is nog steeds het slachtoffer van zijn gebrek aan inzicht. Ook uit die rol kan een weer een stuk bewustingwording voortkomen, hetgeen hem uiteindelijk leiden zal naar inzicht in oorzaak en gevolg.
Maar er kan ook iets anders gebeuren. De geplaagde neemt de kortere weg. Hij gaat begrijpen. Begrijpen dat hij zelf de condities aanreikt om geplaagd te worden. De oorzaak van zijn gevolg. Hij plaatst het niet meer buiten zichzelf. Hij voelt zich geen slachtoffer meer van de plager. De geplaagde gaat iets uitstralen waarvan de plager voelt dat er niets meer te plagen valt. Er is geen wisselwerking meer. Er is geen aantrekkingskracht meer. De geplaagde wordt niet meer geplaagd en heeft begrepen wat de oorzaak was van zijn gevolg. De geplaagde heeft het ontbrekende deel eigen gemaakt. Het deel dat hij juist aantrok om dat stukje bewustzijn te leren.
De plager en de geplaagde dienen elkaar in een stukje bewustwording. Dat stukje bewustzijn is het ontbrekende deel, waarvan zij zich niet bewust zijn. Dat proces kan een karma zijn op zich. Zowel voor de plager als wel voor de geplaagde. Zij kunnen niet zonder elkaar.
Het doel van karma is dus die ontbrekende delen eigen maken. Als de keuze voor een bepaald geloof ons brengt daar waar onze grootste weerstand ligt, dan is dat de juiste keuze binnen het proces van karma. Voor een ieder individueel.
Vanuit die gedachte hoop ik, dat u mijn visie niet enkel als dé waarheid aanneemt, maar als overweging om uw eigen visie te toetsen.
06 Okt
2001
