Weblog van een paranormaal therapeut

De vraag van Martha onder de laatste column over haar zoon die geesten ziet is niet zomaar even algemeen te beantwoorden in een column. In de column Kinderen en paranormale ervaringen heb ik er wel iets algemeens over geschreven. Als je er meer over wilt weten Martha, stuur mij dan even een e-mail via mijn persoonlijke emailadres in de intro. Misschien kom ik er in latere columns nog op terug. Voor dit moment beperk ik mij tot de andere vragen onder de laatste column.

Cap vraagt: 'als ik in het verkeer rij gebeurt het wel eens, dat ik niet meer weet waar ik gereden heb. Er zijn hele stukken weg. Ik ben mij niet bewust dat ik er gereden heb. Nu is het zo dat ik gelukkig nog nooit een ongeluk heb gehad. Maar is dat niet gevaarlijk, of gebeurt er iets anders?'

Aan de hand van die reactie kwamen er meer reacties.

Of dat gevaarlijk is? Het is voor mij gevaarlijk om te zeggen dat het niet gevaarlijk is.Â… Ik denk dat iedereen zo'n moment als Cap beschrijft wel herkent. Het is een soort 'time out'. Je hebt dan geen tijdsbesef. Het gebeurt minder snel als je het autorijden nog niet onder de knie hebt en nog rationeel na moet denken bij elke actie die je onderneemt. Als je langer autorijdt en ervaren bent handel je zonder daar actief bij na te denken. Dat is overigens niet alleen bij het autorijden zo. Een ervaren aardappelschiller ervaart ook dat soort momenten. Maar zodra onze ratio moet handelen, zijn we er weer.

Op die 'time out' momenten ben je wel alert of zelfs nog alerter. Je glijdt, door het monotone binnenkomende beeld en geluid, in een ander soort bewustzijn. Zie het als een hele lichte vorm van hypnose. Je kijkt als het ware met andere ogen. Maar die zien niet minder scherp. Het is natuurlijk iets anders, als je ongeconcentreerd gaat rijden door met je gedachten echt actief en bewust ver af te dwalen. Je bent dan actief gericht aan het denken ten koste van de concentratie. Op zo'n 'time out' moment gaat het om een ander soort bewustzijn. Ook dan dwalen je gedachten af, maar je hersenen hebben de ruimte om te registreren. Je schakelt fysiek over op de automatische piloot. Het is maar een fractie van verandering van bewustzijn en je hebt het meestal niet eens in de gaten.

Geen vrijbrief om bewust af te dwalen en geen zorg om momenten dat het toch gebeurt, want dat gaat weer ten koste van de concentratie.

Iets geheel anders nu

Voor de verandering ga ik u, als lezer, een vraag stellen:

Ik ben de actie aangegaan met u, in te gaan op uw vragen. De lezers die van het begin af aan mijn columns lezen hebben een opbouw gezien. Een opbouw waarin ik regelmatig terug reflecteer naar eerder beschreven onderwerpen. Enerzijds omdat nieuwe lezers bij het lezen van bepaalde columns denken: Waar heeft ze het over?? Anderzijds om niet te vaak in herhaling te vervallen. Het is lastig het boeiend te houden voor trouwe lezers en boeiend, maar ook begrijpelijk voor nieuwe lezers. Ik kan me ook zo voorstellen dat sommigen onder u denken. Kom eens met wat nieuws!

Ikzelf ondervind een gezapigheid in mijn columns. Door het aftasten betracht ik een voorzichtigheid waardoor het mijns inziens minder boeiend wordt. Het aantal lezers is de laatste maanden verzesvoudigd, dat is dus het probleem niet. Het probleem is wel dat ik door de enkelen die reageren geen algemeen beeld heb van wat u als lezer vindt. Daarbij zit ik niet op complimenten te azen, maar wel op een eerlijke reactie om de columns vooral boeiend te houden. Door de formule die ik samen met vitaal ben aangegaan, sluipt het risico erin, dat de columns zich richten op de enkelen die wel reageren. Nu ligt dat natuurlijk ook bij uzelf, want ik bied een ieder de gelegenheid. Maar toch... hoeft het echt niet met mij eens te zijn om te reageren onder de column. Het is juist interessant als u bedenkingen heeft. En eerlijk is eerlijk: Meningen als die van Cajari, maakten het wel smeuïg onder de column. Jammer dat hij afgehaakt heeft. Dus Cajari, als je nog meeleest...

Kortom, laat mij nou eens weten wat u vindt. Ik verspil niet graag energie door nog weken of maanden af te tasten wat het nou juiste is. Dat gaat mijns inziens ten koste van de inhoud en het plezier van mijzelf om voor u te schrijven. Ik heb dus vragen als: Vindt u de columns nog boeiend of juist niet? Heeft u ideeën voor mij om het boeiender te maken? Vind u het te moeilijk of juist te simpel en raakt u daardoor verveeld. Zou u liever een column van mij lezen met dagelijkse gebeurtenissen? Vindt u het moeilijk om onder de column te reageren? Vindt u het moeilijk om de eerste te zijn die reageert? Of misschien wilt u iets anders kwijt.

Grijp uw kans. Vertel mij wat u echt van de column vindt of wat u graag zou willen lezen. Ik wil graag wat duidelijkheid. Ik hoop dat u mij dat wilt geven.