Weblog van een paranormaal therapeut

Met regelmaat krijg ik e-mails van kinderen met een hulpvraag, en dikwijls gaat het dan om het horen van stemmen in het hoofd en of het zien van enge wezens die hen opdrachten geven. Het lijkt steeds vaker voor te komen. Of deze kinderen geholpen kunnen worden, daarover heb ik geen twijfel, maar er speelt meer... Een kind, een meisje van elf, neemt via email contact met mij op en smeekt mij op haar manier om hulp. Ze schrijft dat ze stemmen hoort die haar opdrachten geven en bang maken. Het eerste dat ik probeer te achterhalen is of de ouders ervan weten dat zij mij om hulp vraagt. Haar ouders weten van niets. Ze wil er, ondanks mijn verzoek, ook niet met ze over te praten, omdat ze niet geloven in dit soort dingen. Het kind vraagt mij dan nog eens of ik haar alsjeblieft wil helpen en of het dan niet gewoon onder ons kan blijven... Maar zou u willen dat één of andere ‘paranormaal genezerÂ’, die u niet kent in het geheim per email aan uw kind gaat sleutelen? Ik moet er niet aan denken en u waarschijnlijk ook niet. En dan, hoe moeilijk ook... moet ik afhaken. Ethisch gezien, maar mede ook vanwege het feit dat deze problematiek vraagt om deskundige aanpak en begeleiding binnen een veilige omgeving. Niet op afstand, en niet per email. Het gaat mij zeer aan het hart dat ik zo'Â’n kind moet vertellen dat ik niet kan helpen zonder medeweten van de ouders. In feite laat ik zo'Â’n kind dus gewoon in de steek, net als de ouders, terwijl ik als geen ander weet hoe eenzaam je als kind kunt zijn in je eigen '‘vreemde wereld'Â’, maar ik kan niet anders... Nou ja, ik kan er een column over schrijven. En wie weet, zijn er ouders en ‘anonieme hulpverlenersÂ’ die het lezen en er serieus over na gaan denken... Je moet gewoon gaan slapen Waar het hier nu in feite werkelijk om gaat is dat zo'n kind niet geholpen kan worden omdat de ouders het probleem niet serieus nemen en ik mij gebonden voel aan ethische normen en waarden. Het wordt door de ouder maar al te vaak afgedaan met een ‘geruststellende opmerkingen als: '“Er is niemand. Ik zie ook niemand. Je moet gewoon gaan slapen...' Of er wordt dus helemaal niet over gesproken. Niet door het kind en niet door de ouders. Als het werkelijk zo is dat een kind bedreigd word door entiteiten, dan kan dat meerdere oorzaken hebben en vraagt dat om deskundige hulp met toezicht van de ouders om het kind te observeren en daar waar nodig bij te sturen. Maar zelfs dan kan ook die rol van de ouder de situatie enkel nog maar meer ontwrichten. De angst die ouders vaak zelf hebben voor dit fenomeen heeft zijn weerslag op het kind, die dat vervolgens haarfijn aanvoelt, omdat het nu eenmaal een ‘gevoeligÂ’ kind is, en de vicieuze cirkel is rond. Zo gemakkelijk is het dus allemaal niet, maar des te meer reden om er niet te lichtvaardig mee om te springen. Hoop lariekoek. Natuurlijk zijn er kinderen die een rijke fantasie hebben, en waarbij het allemaal niet zo'Â’n vaart loopt. Maar er zijn er ook genoeg waarbij het wel degelijk een serieuze zaak is, en die hun toevlucht zoeken tot internet. Het digitale ‘landÂ’ waar ethische normen en waarden ver te zoeken zijn. Daarbij wil ik niet zeggen dat u mijn verhaal nou zonodig serieus moet nemen, dat moet u allemaal zelf weten, maar je kunt je kind er eigenlijk niet voor beschermen. Gelukkig zijn er ook ouders die het wel tijdig signaleren en aan de bel trekken, ook al trekken ze het vaak in twijfel, en dat stemt me dan weer enigzins blijmoedig. Maar er zijn daarnaast ook zoveel '‘redders'Â’ die in paranormale forums een hoop lariekoek dumpen in de sfeer van een flinke dosis zweverigheid, dat de fantasie van een kind enkel nog maar meer geprikkeld raakt met alle gevolgen vandien. Die fantasie van een kind is een pracht gereedschap om als therapeut mee te werken, en soms is het daardoor een fluitje van een cent, maar die fantasie kan vanuit de angst ook op hol slaan en zo een open deur zijn voor entiteiten. Ik kan de wereld niet redden en ik was het ook niet van plan, maar deze problematiek is groter dan menigeen doet vermoeden.