'El, ze hebben het allebei. Ze zijn beiden paranormaal,' zei lang geleden een paragnoste tegen mij. Ik schrok hevig. Ik had haar pasfoto's van mijn twee zoons laten zien.

Ik kende haar goed. Ze had mij dingen voorspeld die uit waren gekomen. Mijn kinderen, nu 21 en 20 jaar, waren nog klein. In die jaren was ik helemaal niet blij met 'de gave'. Na lange tijd de nodige louteringen te hebben doorstaan op dat gebied, hield ik het voor gezien. Als ik iets op dat moment mijn kinderen niet toewenste, dan was het dat.

Ik idealiseerde het om niet paranormaal te zijn. Des te harder ik probeerde 'het' niet te zijn, des te harder werd ik ermee geconfronteerd. Ik koesterde, door de dingen die ik had meegemaakt, een wens. De wens om niet paranormaal te zijn. Dat mijn kinderen het zouden zijn, daar moest ik al helemaal niet aan denken. Bang dat ze hetzelfde zouden moeten doorstaan als ik. Ik besloot het niet te stimuleren. Ik dacht: 'misschien 'overgroeien' ze het.' En misschien had de paragnoste ongelijk. Ik hoopte het maar...

"Mam, ik denk dat ik met mijn handen kan genezen", zei mijn jongste zoon toen hij zeven jaar oud was. Hij pakte mijn hand en liet me zijn handen voelen. Ik was verbaasd. Ik had hem nooit 'wijs' gemaakt daarin. "Daar moet je dan maar mee wachten tot je oud en getrouwd bent", antwoordde ik vol overtuiging. Dat antwoord volstond. Ik liet het voor wat het was...


Een andere keer komt hij uit bed en vertelt zijn droom. Een droom waarin er een juf voor de klas staat met rood haar. Hij kende haar niet en vond het vreemd. Diezelfde middag komt hij opgewonden uit school: "Mam, er was vandaag een nieuwe juf. De juf uit mijn droom, met rood haar, want de meester is ziek." "Oh jongen, wat leuk!", antwoord ik enthousiast, alsof het de normaalste zaak van de wereld was... Ook dat volstond. Verder geen vragen.

Terwijl ie met zijn vader en broertje formule 1 racen kijkt op televisie voorspelt hij wie er gaat winnen. Even later vliegt 'zijn winnaar' uit de bocht en lijkt uit de race te zijn, waarop zijn vader zegt: 'Je hebt het nu toch echt mis hoor jongen.' 'Niet hoor", klinkt het overtuigd, "Hij gaat zo weer verder rijden en dan wint hij." Het gebeurde precies zo. Toen hij vlak voor de Bijlmerramp droomde dat hij in een flat stond die 'naar beneden' viel werd hij angstig. Bang dat z'n droom uit zou komen...

Toen duidelijk werd dat hij het niet overgroeien zou, heb ik hem 'wijzer' gemaakt.

Hedentendage heeft hij besloten er niets mee te doen. Behalve als het echt noodzakelijk is...

Wat doe jij voor werk? Zelden kan ik gewoon zeggen wat ik doe. Het roept reacties op. Afhankelijk van het gezelschap, de sfeer en mijn bereidheid tot uitleg neem ik een besluit. Ik ontwijk de vraag of ik lanceer en wacht af...

Mensen reageren twijfelend of enthousiast. Er is ook een categorie die zegt: 'o, wat leuk' en denkt: 'spoort ze wel?'

'Ben jij dan een soort Jomanda?' zei iemand verleden week tegen mij. Mijn grimas verraadde dat ik met Jomanda niet vergeleken wil worden. Wat ik dan wel doe? Ik werk met energie. Zodra ik dat zeg, kijken mensen me aan alsof ze water zien branden. 'Hoe doe je dat dan?' Een pasklaar antwoord daarop kan ik niet geven. Het is moeilijk te verwoorden wat er onder mijn handen gebeurt.

Waar een teveel aan energie is, wordt afgevoerd. Waar een tekort aan energie is, wordt aangevuld. Het lichaam zelf doet de rest. Iemand die bijvoorbeeld veel spanning opbouwt, heeft meestal een verhoogde energie rondom het nek/schoudergedeelte. Er zijn voor mij dan voelbare blokkades. Door de blokkades op te heffen, kan de energie weer stromen. De balans wordt op die manier hersteld. Vaak kan een aanzet daartoe voldoende zijn. En soms is er een langere periode nodig om de energie weer in balans te brengen. Afhankelijk van de oorzaak.

Mensen vragen wel eens of je erin moet geloven om geholpen te worden. Dat is niet nodig. Wel is het zo dat iemand die sceptisch is zich minder snel openstelt voor de energie. Als iemand zich openstelt op basis van vertrouwen kan de energie wellicht effectiever werken. Maar, sceptisch zijn mag. Als het nodig is doet de energie toch z'n werk wel. Als stromend water zoekt het zijn weg...

Ik kan niet met stelligheid zeggen dat het altijd lukt. Wij hebben het gelukkig niet voor het zeggen. Maar dat geldt ook voor de reguliere geneeskunde. Wel de kracht maar niet de macht... Soms gebeuren er mooie dingen en soms is het niet gegeven. Om welke reden dan ook...

Zeventien jaar geleden startte ik mijn schoonheidssalon. Ik was toen onbekend met het paranormale. De fysieke aanraking van mensen bracht in mij processen teweeg. Ik voelde pijnen, emoties en zag beelden.

Nou was dat op zich niet bijzonder voor me. Pijnen, emoties en beelden had ik altijd toegeschreven aan oorzaken binnen mijzelf. Dat was een vast herkenbaar patroon geworden. Ik dacht dat ik een rijke fantasie had en een ongezond lichaam. Alleen de frequentie waarmee dat in mijn werk gebeurde lag vele malen hoger dan voor mij 'normaal' was. Dat bracht mij in verwarring. Het kwam mij vreemd voor op een werkdag zoveel verschillende pijnen en stemmingen te voelen.

De gezichtsmassages die ik gaf, leken een heilzame werking te hebben. Na een gezichtsmassage was iemands verstopte neus weer open. Iemands hoofdpijn verdween en een allergische reactie kwam tot rust.

Ik had nog een lange weg te gaan. Ik was mij inmiddels bewust geworden dat ik voelde wat anderen voelden. De energie die door mijn handen stroomde, was helend. Mijn pijn was niet altijd mijn pijn. Mijn emoties niet altijd mijn emoties. Mijn beelden niet altijd mijn fantasie. Dat leren onderscheiden werd een langdurig maar leerzaam proces.

Energie-uitwisseling vindt altijd plaats. Ook bij mensen wiens zintuigen minder ontwikkeld zijn. Lang niet iedereen is zich daar van bewust. Heeft u zich wel eens afgevraagd waarom u zich in nabijheid van anderen soms zeer ongemakkelijk of juist veilig voelt? Zonder woorden, zonder iemand te kennen. Alleen maar gevoel.

Energie-uitwisseling geeft ons informatie. Wij handelen ernaar. Ik neem energie-uitwisseling waar tussen mensen die menen helemaal niet intuïtief te handelen.

Zij doen het toch, maar onbewust. Zonder bewuste informatie schuiven zij een stukje op of een stukje dichterbij. Zonder bewuste informatie zie ik energieën in elkaar overvloeien. Zonder dat zij het zich bewust zijn, verandert hun energieveld onder invloed van elkaar. Iemand die erg moe is kan naast een energiek persoon zich beter gaan voelen. Maar andersom ook. Negatieve en positieve energieën vullen elkaar aan. Paranormaal? Nee hoor, helemaal normaal...

'Ben jij dan paranormaal?' Een veelgestelde vraag zodra mensen horen wat ik doe.

Ik ben dan geneigd te zeggen: 'Nee hoor, ik ben helemaal normaal!' Nog steeds heb ik moeite heb met het woord 'paranormaal'.

Voor mij is paranormaal normaal. In onze cultuur is paranormaal niet normaal. In sommige andere culturen de normaalste zaak van de wereld. De woorden 'paranormaal genezen' liggen mij ook niet lekker in 't gebruik. Genezen doet de mens zichzelf. Als paranormaal therapeut draag ik een steentje bij op een voor westerse begrippen wat ongebruikelijke manier.

Paranormaal genezen is niet iets dat ik opeens ben gaan doen.

Als ik terugkijk heeft de energie altijd z'n werk wel gedaan. Ik was het me enkel niet bewust. Ik begreep bijvoorbeeld niet waarom tijdens een conversatie iemands hoofdpijn verdween terwijl ik hoofdpijn kreeg. Ik dacht dat de pijnen en emoties die ik bij anderen voelde van mij waren. Mijn problemen konden op medisch gebied niet verklaard worden. Dat bracht mij voor 't eerst in contact met het paranormaal genezen. Ik bezocht een paranormaal genezer als patiënt. Ik nam afscheid als collega, maar onervaren.

Het ene probleem leek opgelost. Een ander probleem was ontstaan. Bewust worden leek een bevrijding. Het leren omgaan met deze energieën het tegenovergestelde. En nu, twaalf jaar later schenkt het beroep mij veel voldoening. Het is geen beroep van negen tot vijf. 'De baas' betaalt mij niet naar prestatie. Ik krijg ook geen dertiende maand. Maar ik heb niet te klagen over het gebrek aan variatie.

Wist U dat 'paranormaal genezen' iets is dat wij allen zo nu en dan doen, maar onbewust? Welke energie denkt U dat een rol speelt bij bijvoorbeeld het troosten van een kind? De troost die de moeder biedt na een valpartij en kracht bijzet door fysieke aanraking is een 'helende' kracht. Een puur natuurlijke vorm van helen. Instinctmatig. De energie die mensen uitwisselen kan destructief zijn maar ook helend.'De paranormaal therapeut heeft het vermogen de energie te richten. Hij staat in contact met een bron waar wij allemaal mee in contact staan en fungeert als kanaal. Hij werkt met energie zonder z'n eigen voorraad aan te spreken.'

En velen doen dat. Onbewust...