Hoe stel ik me open? Wat is de eerste stap? Wat was jouw eerste stap? Kun je daar niet een column over schrijven?' Met een vragende blik keek hij mij aan. Hij had eerder paranormale ervaringen gehad en wilde meer controle. Hij wilde graag leren zich bewust open te stellen.

Ik moest even nadenken, want de vraag overviel me. Wat was mijn eerste stap...

Ik had eigenlijk niet echt een eerste stap. Eigenlijk is er voor mij, vanaf het moment dat ik wist wat ik 'mankeerde', niet zo veel veranderd in het paranormaal waarnemen. Ik heb geleerd onderscheid te maken. Onderscheid tussen wat van mezelf is en wat niet. Maar ook al 'menen' wij onderscheid te kunnen maken, dan is het nog maar de vraag of we ook daadwerkelijk binnen krijgen wat we wensen. En een eerste stap zetten heeft meer te maken met bewustwording, dan met daadwerkelijk iets aan te vangen. Door bewuster te observeren, leren wij onderscheid maken. Onderscheid tussen wat van onszelf is en wat niet. En als je 'paranormaal begaafd' bent, zoals dat in de volksmond heet, dan zul je wel moeten, om de chaos in balans te krijgen. Althans, dat gold voor mij.

Ik denk dat iedereen wel eens van die momenten kent. Momenten waarin de wereld even aan je voorbij lijkt te gaan. Wie rijdt er niet eens in de auto en meent alert te zijn. Plotseling blijkt dat we al verder onderweg zijn dan we eigenlijk dachten. Alsof je een stuk 'overgeslagen' hebt. En tòch waren we alert.

We glijden onbewust in een ander soort bewustzijn, maar handelen precies volgens plan. Binnen dat soort bewustzijn vindt paranormale waarneming plaats.

'Open stellen' gebeurt vaak onbewust. Een onverwacht gevoel. Een onverwachte gedachte. De plotselinge ingeving, waardoor opeens iets duidelijk wordt... Het zijn fracties. Het zijn momenten. Momenten waarin we even niet actief nadenken. Waarin gedachten en gevoelens ons 'even overspoelen'. Onze eigen gedachten en gevoelens, maar ook die van buiten onszelf.

Het bewust 'open stellen' is bewust instellen op dat andere bewustzijn. Alleen, als we het tè graag willen, dan lukt het vaak niet. Dan zijn we zo actief met onze hersenen bezig, dat het moment van ontspanning of 'leegmaken' juist niet bereikt wordt. En als het wel lukt, dan is er weer die twijfel. 'Verbeeld ik me dat nou??'

Iedereen heeft 'paranormale' ervaringen, maar vaak niet bewust. We weten er te weinig van. Maar als ik er met mensen over praat, is er een herkenning. Alleen, het werd het nooit eerder als zodanig herkend. 'Maar dat is toch niet paranormaal??' Precies, dat is helemaal normaal.

Steeds vaker zie ik op televisie programma' s over paranormale verschijnselen. Het lijkt een beetje uit de taboesfeer te komen. Mensen praten er wat gemakkelijker over dan voorheen. Maar toch...

Als ik de klikgids open sla, sta ik versteld van wat er allemaal aangeboden wordt op het gebied van alternatieve geneeswijzen en opleidingen. Een leek ziet door de bomen het bos niet meer. Hetgeen aangeboden wordt biedt een grote verscheidenheid. En wat er allemaal niet mogelijk is...

Velen zijn op zoek naar verlichting en menigeen meent al 'verlicht' te zijn, wat dat dan ook betekenen mag. Als je maar positief denkt komt alles goed. Negatieve gevoelens moeten we bestrijden of vermijden. Nou is er niks mis met positief denken. Integendeel. Maar de manier waarop het één en ander aangeboden wordt, doet suggereren dat de oplossing nabij is. Heel wat wereldverbeteraars zijn al opgestaan. En er is nog ellende genoeg...

Het doet me wel deugd te zien dat we er in ieder geval hard aan werken. Positief denken helpt ons vooruit. Dat is een natuurlijk evolutieproces. Maar het één kan niet zonder het ander. Het houdt elkaar in stand. Het houdt elkaar in evenwicht. Op alle fronten. En waar teveel van het één is, zorgt de natuur voor het tegenwicht. Ook onze 'eigen' natuur. Lopen we met ons hoofd teveel in de wolken, dan krijgen we op een dag het tegendeel weer voor onze kiezen. Een vast patroon, waar we ons vaak niet eens van bewust zijn. Ook in spirituele zin. De natuur heeft vaste wetten.

Ik denk dat 'alles' zijn functie heeft. Ook al lijkt het in onze ogen vaak zinloos. We zijn niet voor niets 'uitgerust' met een positieve en een negatieve 'lading'. Het negatieve leert ons het positieve te herwaarderen. En andersom. Steeds weer opnieuw. Juist dàt brengt ons in evenwicht...

Verdieping in spirituele zaken kan veel 'inzicht' geven. Maar het kan ook het 'uitzicht' vertroebelen, als we niet met beide benen op de grond blijven.

Ik las dit weekend in de Telegraaf een artikel over uittreden. Een pagina vol. De titel Retour naar een andere dimensie. Een cursus die je leert buiten je lichaam te treden. Daar stond in: 'Iedereen treedt uit zijn lichaam als hij slaapt. Maar de meesten van ons doen dat onbewust'.

Ook stond er: 'Zet een klokje naast je bed neer, zodat je weet hoe laat het is als je uittreedt'. Dit om te kunnen toetsen of je daadwerkelijk uit je lichaam getreden bent. Die zin deed me denken aan een voorval van zo'n negen jaar geleden...

Ik werd die nacht rond de klok van half één wakker. Ik had een vreemde droom. Vreemd dromen was voor mij niet nieuw, maar dit was anders. Ik had het gevoel dat ik niet alleen maar gedroomd had. Ik had het gevoel dat ik werkelijk bij iemand was geweest, iemand had behandeld. Maar ik kon niet meer helder krijgen wáár ik dan was geweest en bij wie. Ik hield er een naar gevoel aan over. Na er met even T. over gepraat te hebben ging ik weer slapen.

De volgende ochtend om half twaalf ging de telefoon. Het was een collega van T. 'Ik bel je even op om te bedanken' zei hij. Op dat moment bekroop mij hetzelfde nare gevoel als van die nacht. Die collega was wel eens bij ons thuis geweest en was zelf, zoals hij dat noemde, 'met de helm geboren', oftewel, helderziend. Hij was de week daarvoor gevallen en had zijn sleutelbeen gebroken. Die nacht kon hij niet slapen van de pijn. Vol overtuiging vertelde hij dat hij mij had 'opgeroepen': 'Je kwam achter mij staan en haalde de pijn weg. Ik heb daarna weer goed geslapen.'...
'Hoe laat was dat?' vroeg ik.
'Om ongeveer half één' zei hij...

Mijn mond viel open van verbazing. Toeval? Als het betekende dat ik mezelf had 'op laten roepen', deed het mij benauwen. Dat betekende dat ik geen controle had over wat ik wel of niet toestond. En zeker omdat ik zoveel weerstand had gevoeld over hetgeen ik mij niet helemaal bewust was. Ik wist dus wel wát ik gedaan had, maar niet wáár en bij wie...

Mij daarvan bewust te zijn bleek tot op de dag van vandaag voldoende om zoiets niet meer te laten gebeuren.

Paranormaal waarnemen aan de hand van een voorwerp heet psychometrie. Misschien heeft u wel eens gehoord of gezien dat paragnosten dat doen op georganiseerde bijeenkomsten. Mensen leggen iets van zichzelf of van iemand anders op een tafel en een paragnost pakt een willekeurig voorwerp van die tafel en begint erover te praten. Hij neemt dus paranormaal waar over de eigenaar van het voorwerp. Dat voorwerp kan van alles zijn. Een sleutelbos, een ketting, een foto, maar ook een nummer dat bij binnenkomst is uitgedeeld.

Ikzelf kwam voor het eerst bewust in aanraking met psychometrie toen lang geleden iemand tegen mij zei: 'Volgens mij kun jij dat ook.' Ik had toen zo mijn twijfels, maar we besloten het uit te testen. De week daarna had hij verschillende voorwerpen meegenomen van mensen die hij goed kende. Wat lacherig, omdat ik het allemaal niet zo serieus wilde nemen, begon ik aan het karwei. Ik vertelde wat ik voelde. Hij schreef het op. Of mijn waarneming juist was wilde ik pas weten aan het eind van mijn verhaal. Had hij tussentijds bevestigd of juist niet, dan was mijn verhaal met een beetje logica wellicht aan te passen geweest.

Ik vertelde wat ik waarnam bij het eerste voorwerp. Ik dacht zelf dat ik onzin uitkraamde, maar vreemd genoeg bleek wat ik vertelde te kloppen. Ook bij het tweede voorwerp. Ik werd nu toch wat serieuzer.
Het derde voorwerp was een kettinkje met een hangertje. Direct toen ik het vasthield voelde ik mijn hart krachtig bonzen. Zo krachtig dat ik ervan moest zuchten en blazen. Ik zag bomen om mij heen en had het gevoel een fysiek groot en sterk persoon te zijn. Het overweldigde mij. Als ik een associatie moest maken dan zou het op z'n minst die van een krachtig en groot sportman zijn.
Het verhaal klopte van geen kant. Ik besloot het te laten voor wat het was. Een lekker kopje thee leek een goed alternatief.

Toch bleef het fascineren. Juist omdat het gevoel zo sterk was. Wat had ik dan gevoeld? Stel dat het hangertje een ander toebehoorde? Ik haalde het hangertje van het kettinkje en begon opnieuw met invoelen. Nu met alleen het kettinkje in mijn hand. Een compleet ander gevoel maakte zich van mij meester. Ik voelde een zachtaardig persoon. De waarnemingen die ik over die persoon deed bleken wel juist te zijn. Vervolgens pakte ik alleen het hangertje en pats, daar was het weer. Hetzelfde krachtige gebons als daarvoor. Dit kon niet een waarneming zijn van de vrouw die ik even daarvoor geschetst had.
Bij nadere inspectie bleek het hangertje van echt ivoor te zijn. Had ik dan de energie van de olifant gevoeld??

Ruim een jaar geleden overleed plotseling mijn zwager op 45 jarige leeftijd. Mijn kinderen waren erg aan hem gehecht en verwerkten dat beiden op hun eigen manier. Mijn jongste zoon verzonk in boosheid. Mijn oudste zoon hielp regelen en relativeren.

De jongste trok zijn paranormaal zijn direct in twijfel.

Boos zijn gaf hem de vrijheid om te denken wat hij wilde. Hij wilde boos zijn. Hij voelde zich door zijn oom in de steek gelaten. Wij konden hem niet bereiken.

Een half jaar later kocht hij samen met zijn vriendin een huis. Na twee maanden hard werken kwam de grote dag. De verhuizing. Al die tijd wilde hij over zijn paranormale vermogens niet spreken. Hij had zijn boosheid verdrongen door hard te werken. De gedachte over een leven na de dood bood hem geen troost. Het tegendeel was waar. Het schonk hem verbittering. Hij wilde niet begrijpen. Begrijpen zou tot acceptatie moeten leiden en dat wilde hij niet. Hij wilde niet accepteren. Hij sloot zich af. Maar hij was ook teleurgesteld. Nu het er op aan kwam gebeurde er niets. Hij voelde niets. Hij zag niets. Hij wilde niets meer zien. Tot op de dag van de verhuizing...

De foto van zijn oom stond in zijn toekomstige slaapkamer. Aan het eind van de middag pakte hij de foto. Hij plaatste hem beneden, boven op het televisiemeubel. Op dat moment voelde ik de aanwezigheid van mijn overleden zwager. Ik werd overspoeld door emoties. Wat had hij zijn neefje graag gelukgewenst. Ik wist niet of ik er wijs aan deed het hem te vertellen. Hij wilde immers niet meer geloven. Maar het gevoel dat ik het moest zeggen bleef.

Buiten bij het afscheid vertelde ik het hem. Hij begon te huilen en zei:'Mam, ik heb zijn aanwezigheid op hetzelfde moment gevoeld, maar ik durfde het niet te geloven'. Zijn lieve vriendin vertelde mij later, dat hij zijn emoties de vrije loop had gelaten. Voor het eerst had hij weer contact gevoeld. Voor het eerst kwam zijn oom voor hem weer tot leven. De fase van ontkenning was voorbij. Als moeder huilde ik, maar ook van blijdschap. De acceptatie kon beginnen...