Marieke had een ervaring als tienjarige. Onder de column 'hebt u vragen', in het archief, schreef zij daarover en stelde een vraag. Het deed me denken aan een ervaring van mijzelf. Ook als kind.

Ik zag iemand staan op mijn slaapkamer. Voor de kastdeur. Die persoon zwaaide naar mij. Net als Marieke was ook ik wakker. Ik schrok hevig en begon te gillen. Mijn moeder vertelde dat ik naar gedroomd had. Het blijft je altijd bij en je begrijpt er als kind helemaal niets van. Vanaf die tijd moesten alle deuren dicht. En die kastdeur bleef voor mij altijd bedreigend.
Marieke 'zag' niet, maar 'hoorde'. Maar de ervaring was niet minder echt. 'Horen' of 'zien' zegt alleen iets over het zintuig waarmee zo'n ervaring beleefd wordt.

Kinderen hebben vaak 'paranormale' ervaringen. Gelukkig is er tegenwoordig meer over bekend dan vroeger. Zo'n ervaring krijgt eerder het voordeel van de twijfel. Maar heel vaak wordt het beoordeeld als 'fantasie'.

Ik weet nog dat mijn zoon een hele lange tijd een 'denkbeeldig hondje' had als speelkameraadje. Hij gaf hem te eten en te drinken. Hij liet hem uit en deed een stap opzij als het diertje langs liep...

Kinderen hebben vaak speelkameraadjes, die ouders niet waarnemen. Dat zijn heel vaak 'leuke' kameraadjes, maar niet altijd. In mijn praktijk zie ik ook andere dingen...

Ik kreeg jaren geleden een kind in mijn praktijk. Het kind was paranormaal. Moeder was ontredderd. Het kind had haar moeder dingen verteld, die ze van haar overleden opa had gehoord. Dingen die ze niet kon weten...
Het zette alles op z'n kop. Mede door de angst van de moeder raakte ook het kind ontredderd. Met alle gevolgen van dien. Het kind schakelde aan negatieve krachten, hoorde bedreigende stemmen, zag gedaantes en de cirkel was rond. Het kind wist niet dat zij de kracht had er iets aan te doen en verzonk in angst, waardoor de problemen alleen maar groter werden. Ook voor de ouders.
Hele nachten waren zij met het kind in de weer. Machteloos kwamen moeder en kind in mijn praktijk.

Vanaf het eerste oogcontact met het kind herkende zij. Haar blik vertelde: 'Hé, Jij bent er ook zo één als ik.' Met die herkenning kon ik aan de slag... Die herkenning maakte het 'paranormale', als het ware weer normaal voor haar. Haar 'fantasie' werd haar kracht en het kind nam dingen weer in eigen hand. Precies zoals ze dat op school deed, want daar liet ze het kaas ook niet van haar brood af eten. En met succes!

Wij als volwassenen zijn vaak te rationeel in onze beoordeling en belemmeren daardoor onze kracht. Het maakt voor een kind niet uit met welke 'fantasie' ze te werk gaan om zo'n probleem op te lossen. Het gaat om de kracht die daarbij vrijkomt. Het geloof in hetgeen ze doen. Dat geloof doet wonderen. Het geeft ze controle. Het leert ze, dat ze dingen in eigen hand hebben. Juist op paranormaal gebied.

Eigenlijk is die eerste keer, dat hun ervaring als fantasie beoordeeld wordt, al bepalend. Het zegt ze eigenlijk dat zij hun zintuigen niet serieus moeten nemen. Onze beoordeling over fantasie staat als een huis. 't Is iets dat ook wij geleerd hebben niet serieus te nemen. Maar als die fantasie bedreigend wordt is het opeens een ander verhaal. En vaak wordt het probleem vanuit een hele andere hoek benaderd, dan van waar het ooit begon...

Onder de column 'de aura vertaald', in het archief, vroeg 'Ptries' wat zij het beste kon doen bij een ongewenste 'aanwezigheid'. Daarover volgende week meer...

'Kunt u voelen hoe iemand zich voelt?' en 'Als ik fantaseer, zie je dan dat ik niet helemaal eerlijk ben?'
Veel mensen durven dat niet 'face to face' te vragen. Misschien ook omdat ze wat huiverig zijn voor het antwoord, want stel...

Stel dat ik altijd uw gedachten kan lezen. Ik moet er zelf niet aan denken. Natuurlijk is het zo dat je, als je 'paranormaal' bent, sneller telepathisch met mensen verbindt, sneller dan gemiddeld. Maar dan nog is het zo, dat ik niet het recht heb daar bewust iets mee te doen als dat niet gewenst is. Ik vind dat een soort 'inbreken' in iemands privacy.

Het is niet zo, dat ik een knop aan en uit kan zetten. Maar ik ben niet bewust altijd aan het 'scannen'. Ik moet er ook niet aan denken. Ik zou er doodmoe van worden.
Als iemand in mijn praktijk komt ligt het anders. Ik stel me dan bewust open. Anders zou ik niet kunnen doen wat ik doe. Informatie komt dan via indrukken, gevoelens, beelden of een 'weten'. Soms hoor ik dingen. Maar dat alles gebeurt niet op mijn commando.
Het is zeker niet zo, dat ik alles zie. Vaak betreft het informatie die het proces van behandelen ondersteunt. Ik ben dan doelgericht aan het werk. Maar het is altijd maar weer afwachten of en hoe die informatie bij mij binnenkomt. En zoals ik al eerder schreef, wat ik er mee doe...

Het telepathisch vermogen is geen letterlijke vertaling van hetgeen de ander denkt. Het is meer een gevoel dat je zelf vertaalt. Soms is het zo dat je juist die woorden vindt die de ander niet kan vinden om te zeggen wat hij bedoelt. En dat kan handig zijn. Mits dat gewenst is.

In interesse, maar ook in ergernis, stel je je meer open. Iets moeilijker wordt dat dus binnen een hechte relatie. Het gebeurt inderdaad, dat ik voel dat iemand niet helemaal eerlijk tegen me is, dat ik voel wat iemand denkt. Maar daar hoef je niet paranormaal voor te zijn. Dat zult u ook wel eens voelen. En hoe handelt u dan? Juist... als mens. Ik ook. Het loopt dan vaak door elkaar heen. Maar ach, dat heeft ook zijn voordeel. En met mensen, die sterk met elkaar verbonden zijn is telepathisch contact heel gewoon. Dat zal iedereen wel eens ervaren. 'Het lijkt wel telepathie.' Dat is het waarschijnlijk ook. Denk aan het moeder/kind gevoel. Elke moeder weet wat ik bedoel.

Mensen hebben mij nooit het 'gevoel' gegeven, zich betrapt te voelen. Mijn kinderen weliswaar vormen daarin, naar ik meen, een gezonde uitzondering. Maar ik denk als je, ook al ben je paranormaal, niet die intentie hebt, het dus allemaal wel mee valt...

‚Elly, ik wil altijd al weten hoe het nu zit met een aura. Wat zie jij als je mensen tegenover je hebt zitten aan tafel? Zie je dan altijd iets, of vaak, of heel soms. En wat zie je dan?' Dat was de eerste 'anonieme' reactie op mijn laatste column.

De aura is het energieveld dat om levende, maar ook om 'levenloze' materie te zien is. Ik was me er vroeger niet van bewust dat ik aura's zag. Ik zag soms wel een speciaal soort licht om mensen heen, maar Ik schreef dat altijd toe aan de 'lichtval', niet beter wetend. Toen ik over het begrip aura leerde, begreep ik dat die 'lichtval' ook zonder lichtval zichtbaar is.

Doordat ik nieuwsgierig werd, ging ik me er meer voor open stellen. Wat ik zag fascineerde me, totdat mijn echtgenoot op een feestje zei: 'El, het is geen gezicht als je een aura bekijkt.' En dat klopte, want je kijkt niet iemand aan, maar langs iemand heen. Zeer onpersoonlijk dus. Ik besloot om niet meer als een 'dwaze' te kijken en de fascinatie te laten voor wat het was.

Tijdens mijn opleiding deden we oefeningen in het waarnemen van de aura. Bewust instellen, vertellen en toetsen wat je ziet. Die toetsing was leerzaam. Geen onzin dus, wat ik zag. Vanaf die tijd dacht ik: oke, dat kan ik dus. Maar als ik iets redelijk beheers, is meestal mijn fascinatie, mijn uitdaging, weer weg.

Het is niet zo dat ik op elk moment visueel, met de ogen dus, een aura waarneem. Het heeft voor mij wel te maken met het bewust openstellen ervoor. Het gemakkelijkst waar te nemen is een grijs-blauw zwak licht, dicht op het lichaam. Naarmate je meer geconcentreerd raakt, wordt het veld groter, feller en kleuriger.

Het zijn pulserende flitsen. Het staat nooit stil. Net zo snel als je het meent waar te nemen, is het ook weer weg. Vooral in het begin. Doordat de aura pulseert, raak je afgeleid en uit de concentratie.

Het vergt oefening om beter, sneller en constanter te leren waarnemen.

Je oefent het best tegen een egale achtergrond. Je wordt dan niet afgeleid door andere vormen en kleuren. In donker kun je het ook zien. Dus het verhaal van de lichtval gaat daarbij niet op. Je kunt een aura ook alleen met het 'geestelijk oog' waarnemen, maar daarover een andere keer meer...

De aura kan wisselen van kleurvelden door van alles. Emoties, boosheid, verdriet, stress, hoofdpijn etc. Het zijn momentopnamen.

'Kunt u voelen hoe iemand zich voelt?', vraagt 'iemand' en 'Als ik fantaseer, zie je dan dat ik niet helemaal eerlijk ben?', vraagt 'nog iemand'. Daarover volgende week meer... En Marieke, ook aan jou vraag wijd ik een column.

Als ik paragnosten wel eens bezig zie, lijkt het of ze 'à la minute' de waarheid boven tafel brengen. En er zijn er, die niet menen te twijfelen in hetgeen zij paranormaal waarnemen.

Ikzelf ben altijd heel voorzichtig met 'die waarheid'. Ik kan het wel eens mis hebben. En heb ik het bij het goede eind, dan is het nog steeds mijn verantwoordelijkheid te overwegen wat ik er mee doe. Niet alles wat ik zie of voel is 'geschikt' om te melden. Soms kun je er meer kwaad mee aanrichten dan goed.

De waarneming die een paragnost doet heeft veelal ook te maken met zijn eigen associaties. De paragnost schakelt het snelst aan zijn eigen ervaringsgebied en maakt daarmee ook eigen associaties. En die kunnen verschillen. Verschillen in interpretatie. En vanuit welke overtuiging werkt een paragnost? Hoe staat zo iemand in het leven? Welke ideeën en gedachten houdt die persoon er op na? Welke vertaalslag maakt hij bij het paranormaal waarnemen...

Het verschil tussen een paragnost en een paranormaal therapeut?

Bij het woord 'paragnost' denk ik aan de 'voorspeller'. Vaak toekomstgericht. Paranormale therapie, ook wel bekend als paranormaal genezen, richt zich op het 'heel maken'. Heel maken van het energieveld. Ook wel aura genoemd. Dat kan op fysiek niveau en op het niveau van de psyche. Helende energie werkt op beide niveaus. Een paranormaal therapeut heeft veelal ook paragnostische kwaliteiten. Het is geen afgebakend terrein. Maar het is aan de paranormaal therapeut hoe hij daar mee omgaat.

Je hebt als paragnost of paranormaal therapeut vaak behoorlijk wat invloed. En zeker als mensen niet stabiel zijn. Ik had eens een cliënt die tegen mij zei: 'Ik heb zoveel vertrouwen in hetgeen je zegt. Als je zou zeggen: 'loop de trap een paar keer op en neer', dan zou ik dat doen.' Dat geeft toch te denken... Als ik wil kan ik die macht misbruiken, terwille van mijn ego...

Helaas zijn genoeg paragnosten of 'genezers' meer met hun ego bezig dan met de mens tegenover zich. En helaas zetten zij maar al te vaak een trend voor het hele vakgebied.