'Kun je bij het wichelen voor alle materie gevoelig zijn of enkel voor een bepaalde materie, zoals metaal?', vraagt Ratio.

Wij zijn allen gevoeliger voor het één dan voor het ander. Op elk front. Dus ook bij het wichelroede lopen. Ben ik met de wichelroede op zoek naar iets specifieks, ga ik voorbij aan die gevoeligheid. Het is wel zo, dat de wichelroede heftiger uitslaat, als het informatie betreft, die ik sneller bewust ben. Ik schakel sneller aan de trilling die ik herken. De trilling waar ik gevoelig voor ben. Wichel ik zonder doel, enkel om te kijken wat het ding doet, dan zal ik de materie waar ik gevoelig voor ben zeker oppikken.

Je kunt in principe alle materie of straling uitwichelen. Mits je afstemming daarop ook zuiver is. Dat vergt oefening, zoals ik vorige week al schreef. Bij afstemming op een andere materie, kun je voorbij die gevoeligheid. Kun je die gevoeligheid als het ware trotseren. Bij afstemming op een bepaalde materie, zal de wichelroede enkel reageren op die materie. Tenzij we in ons achterhoofd houden, dat we niet voorbij onze gevoeligheid kunnen, maar dat is een ander verhaal… Onthoud: Wij zijn de baas! De wichelroede reageert enkel op hetgeen wijzelf registreren. Bewust of onbewust. Niet meer en niet minder.

Als de wichelroede bij alles wat ik onbewust waarneem uit zou slaan, staat het ding niet meer stil. Wij schijnen te beschikken over een mechanisme, dat ons beschermt voor indrukken die wij niet nodig hebben. Dat houdt niet in, dat wij die informatie niet ergens registreren. Wij registreren alles, maar niet alles dringt door tot ons bewustzijn. Ons bewustzijn dient als een zeef voor het onderbewustzijn. Als die zeef goed functioneert regelt dat mechanisme het prima zelf. De indrukken en informatie die wij niet bewust hoeven zijn, blijft in het onderbewuste. En dat is maar goed ook. Zo werkt dat ook bij mij in de praktijk. Als ik me open zou stellen voor alles, dan zou ik overladen worden. Dan zou ik door de bomen het bos niet meer zien.

De wichelroede is een leuk hulpmiddel om onszelf te leren wat gerichter af te stemmen. Spelenderwijs. Als je de wichelroede goed leert hanteren, ben je behoorlijk de baas over de informatie die door mag sijpelen. Als die wichelroede ons de informatie geeft die wij willen, zijn we behoorlijk bewust met het onbewuste bezig. En als je je dat eenmaal bewust bent…

Wel eens gehoord van wichelroedelopen? Wichelroede lopen is al zo oud als de weg naar Rome. Mede door het wichelroedelopen, verkregen onze voorouders kennis over aardse en kosmische systemen. Zij wisten welke plekken geschikt waren om huizen of heiligdommen op te bouwen. Zij wisten welke grond geschikt was voor de landbouw. Het bleek een zuivere methode...

Wichelen kunnen we allemaal. Daar hoef je niet paranormaal voor te zijn. Een wichelroede werkt als inductor. De eerste keer dat ik experimenteerde met de wichelroede was ik verbaasd. Of ik nou zocht naar water, koper of naar andere energievormen... Het ding sloeg uit. En op de juiste plekken. Dat is met tastbare materialen te controleren. De wichelroede zelf neemt natuurlijk niets waar. Wij nemen waar. Zonder ons dat bewust te zijn.

De wichelroede wordt gebruikt voor het opsporen van allerlei materialen en grondstoffen. Ook straling, zoals elektromagnetische velden en aardstralen zijn meetbaar. Je moet je zoektocht er dan wel op instellen. Maar wichelen is beslist geen onzin.

Het hoeft echt geen dure wichelroede te zijn. Ikzelf experimenteerde met een eenvoudig stuk koperdraad. Een gebogen rechte hoek dient dan als handvat. Het lange stuk als peiler. Houd het lange stuk recht voor u uit en loop dan langzaam vooruit. Nog exacter werkt het met twee stukken draad. In elke hand een draad. De plaats waar de draden elkaar kruisen is de plek die u zoekt. Loop eens door uw huis met de gedachte, dat u wilt weten waar de waterleiding loopt. Meet eens de wijdte van het elektromagnetisch veld om uw televisie of andere apparatuur. Wat u ook zoekt. U zult zien dat het werkt. Ook al snapt u er niets van… Het is wel een kwestie van geconcentreerd op zoek gaan naar de juiste informatie. Dat vergt waarschijnlijk enige oefening.

Veel wichelroedelopers werken met wilgentakken. Ikzelf heb dat nooit gedaan. De wilgentak schijnt echt om te buigen. Kruislings. Als u er mee gaat experimenteren zult u zien dat het geen onzin is. Wij registreren en reageren op andere energievormen. Alleen niet bewust. Wij zouden al die informatie ook niet aankunnen. Vanuit een soort zelfbeschermingmechanisme nemen we enkel bewust waar, wat voor ons van belang is. Maar hetgeen we niet bewust waarnemen, registreert wel de wichelroede.

Het lijkt een raadsel, maar het ding is een verlengstuk van onze eigen waarneming. Mensen die heel sensitief zijn zullen een heftigere reactie zien dan wat minder sensitieve mensen. Maar hoe dan ook. Het werkt aan de hand van uw eigen onbewuste informatie. We weten meer dan we denken…

'Heavy stuff', schreven Yellowstone en Mary onder mijn vorige column. Vooral die laatste zin hield Mary bezig. 'Waar denk je precies aan als je schrijft: 'die vaste stof is zo vast niet'?'.

Met vaste stof bedoel ik materie. Onze aardse materie. Onze 'werkelijkheid'. We zoeken houvast in onze aardse materie. In onze aardse 'werkelijkheid'. De werkelijkheid die we visueel waar kunnen nemen.

Onze aardse 'werkelijkheid' is een afspiegeling van het 'fijnstoffelijke'. Vanuit het onbewuste. Het mooiste gebouw bij u in de omgeving bestond als eerste in de geest. De architect had een beeld van wat hij ging ontwerpen. Zonder dat beeld, had dat gebouw er niet gestaan. Iemand die zijn 'droom' verwezenlijkt, doet dat eerst in de geest. Daarna verwerkelijkt hij zijn droom, in een vaste materie.

Alle vaste stof is voortdurend aan het proces van vergankelijkheid onderhevig. Elke cel in ons lichaam sterft voortdurend. Er worden voortdurend cellen afgestoten en weer aangemaakt. De 'vaste' vorm van gister is niet de vorm van vandaag.

Alles verloopt volgens de wet van oorzaak en gevolg. Met die wet valt niet te sjoemelen. Doen we dat toch, dan komen we onszelf onherroepelijk tegen. Met kosmische wetten werkt dat niet anders. De energie waar ik in mijn praktijk mee werk is een subtiele, kosmische energie. Zodra ik mij daarvoor open stel, ben ik gebonden aan die kosmische wetten. Als ik op eigen houtje besluit meer te doen met de energie dan noodzakelijk is, word ik daar niet in ondersteund. Niet omdat ik geen aardige meid ben, maar omdat het zo werkt. Volgens de wet van oorzaak en gevolg. Ik heb moeten leren daarin grenzen en patronen te ontdekken. Ga ik daarbuiten, ook al gebeurt dat uit mededogen, dan zijn de gevolgen voor mij. En geloof me, dat zijn stevige lessen.

Kijken we door de evolutie heen, dan krijgt hetgeen waar we zo aan vasthouden een andere waarde. Naast het aardse proces van vergankelijkheid vindt er een proces van verwerkelijking plaats in de geest. Een bewustwordingsproces dat we leren door te leven in de 'stof'. Met al zijn beperkingen. Fysieke beperkingen, begeerte, materialisme, onthechting... en niet te vergeten onze strijd met de dood. De beproevingen die we doorstaan verrijken onze geest. Beproevingen volgens de wet van oorzaak en gevolg. Het leren kennen en omgaan met bestaande patronen. Dat maakt het aardse tot een zeer zinvolle werkelijkheid. Maar niet de enige…

Sterre vraagt zich af of het begrip tijd dat wij kennen in ons leven nut heeft. Is alles van te voren gepland? Worden wij door de dingen die wij meemaken de mensen die wij nu en uiteindelijk zullen zijn?

'Natuurlijk' is tijd zinvol in ons leven. Het is niet iets dat wij voor het gemak hebben uitgevonden. Wij hebben een hulpmiddel bedacht om de tijdseenheid tastbaar te maken. Dat hulpmiddel kan op geen enkele manier worden gemanipuleerd. Als we ons horloge een uur vooruit zetten past de natuur zich niet aan. En menigeen ondervindt problemen bij die vorm van manipulatie. Ons bioritme raakt verstoord. Ons bioritme dat bepaald wordt door het ritme van de natuur. Daar kunnen we niet omheen. Als we dat toch doen worden we vroeg of laat terug gefloten.

Wij passen ons op een bepaalde manier wel aan. Dat is een eigenschap die elk levend organisme in zich heeft. Wij passen ons aan, maar niet tot elke prijs. Welk effect heeft het op langere termijn, als we de klok blijvend veranderen? Als we het invoeren van de zomertijd niet meer terug draaien...?

Wij zijn in staat bepaalde patronen rationeel te omvatten door het in een tijdschema te plaatsen. Eigenlijk zijn wij niet in staat het tijdsbegrip weg te denken. Overzicht biedt houvast. We zoeken houvast vanuit de drang naar controle. We zoeken controle vanuit de angst het te verliezen. En onze grootste angst is de dood. Geloven in een leven na de dood biedt houvast. Maar niet geloven in een leven na de dood eigenlijk nog meer. Dat ik dood ga weet ik zeker. De dood zelf ken ik niet...

Om grote bestaande patronen kunnen we niet heen. Ook binnen onze stoffelijke dimensie zijn dingen van te voren bepaald. We weten welke consequenties er zullen zijn als we wetten overtreden. We kennen niet alle consequenties. Wel hebben we door ervaring en waarneming geleerd welke consequenties bepaalde overtredingen zullen hebben. Dat wil niet zeggen dat we het ook beheersen. We beheersen niets. We hebben invloed op de wijze waarop we er geestelijk mee omgaan.

Afstemmen op een bepaalde frequentie kan enkel via een van te voren bepaald patroon. De energie waar ik mee werk als paranormaal therapeut is afhankelijk van die patronen. Ik kan ze gebruiken. Ik kan er op af stemmen. Ik kan ze niet manipuleren. Doe ik dat toch, dan kom ik in de problemen.

De 'vaste stof' met al zijn beperkingen biedt ons voorwaarden die nodig zijn om tot een bepaald geestelijk groeiproces te komen. Voorbij tijd en ruimte. Dat groeiproces heet 'karma'. De wet van oorzaak en gevolg. En die vaste stof is zo vast niet. Hij is vergankelijk. Het is maar schijn waar we aan 'vast'houden...

Naadje is geïntrigeerd door het idee dat verleden heden en toekomst niet bestaan, zoals wij het zien. Zij vraagt zich af, na mijn column over reïncarnatie, of je ook toekomstige levens kan zien. En, of je levens kan zien die je tegelijkertijd leeft.
Het begrip 'tijd', dat wij in onze dimensie handhaven is relatief. In die andere dimensie is tijd in zijn geheel niet aanwezig. Voor ons is dat moeilijk te behappen.

Wie kent niet het gevoel, dat de tijd vliegt of de tijd stil lijkt te staan. Tijdens mijn werk als paranormaal therapeut is dat gevoel nog sterker. Tijdens een behandeling, waarin ik 'contact' maak met die andere dimensie, heb ik geen besef van tijd. Als ik niet op mijn horloge kijk komt het niet goed. Soms kan ik geen inschatting maken van de tijd die ik met een cliënt bezig ben.

Als tijd dus een relatief begrip is, komt het begrip 'vorige levens' aardig op de tocht te staan. Als we tijdens regressie vorige levens terugzien, dan spreken we over een tijdsbegrip. De tijd die achter ons ligt. Vanuit ons tijdsbesef zijn we op zoek naar hetgeen achter ons ligt, als het gaat om het vinden van oorzaken. Het doel van regressietherapie en het vinden van oorzaken richt zich dus op vorige levens. Het begrip 'helderziendheid' staat toe, dat wij ook in de toekomst kijken. Binnen ons perspectief. Dat hebben wij binnen het begrip 'helderzien' aanvaard. Althans, als je daarin gelooft. Met een helderziende waarneming tap ik uit een vaatje, waarin tijd niet aanwezig is. Dus verleden, heden en toekomst vervalt als het ware.

De toekomst is gerelateerd aan ons begrip 'tijd'. En volgens dat begrip heeft die toekomst nog niet plaatsgevonden. Maar hoe kunnen we die toekomst dan 'helder'zien? De enige conclusie die ik daaraan kan verbinden is de volgende: Er ligt een soort blauwdruk van ons leven of beleven. Een blauwdruk in grote lijnen.

Als u een voorgevoel heeft van iets, dat nog niet heeft plaatsgevonden, spreek ik eigenlijk over hetzelfde. Hoe kunt u iets weten, vanuit uw intuïtie, dat nog niet heeft plaatsgevonden? Als je daar rationeel over nadenkt, kan dat helemaal niet. Enkel de verklaring 'intuïtie' lost dat vraagstuk niet op. Intuïtie is een term die iets verklaart over gevoel, voorgevoel. Dat nemen we aan als iets dat we menen te kennen. Maar als we het echt zouden kennen, zouden we het begrijpen. En dat doen we niet. Althans, niet volledig.

Vanuit de gedachte dat tijd niet bestaat vindt heden, verleden en toekomst dus op hetzelfde moment plaats. Vanuit die gedachte betekent toekomst ook toekomstige levens. Vanuit dat begrip vindt het stenen tijdperk, de middeleeuwen en de twintigste eeuw allemaal nu plaats. Tegelijkertijd.

Het gaat mijn denkvermogen soms ook te boven. Maar als ik wel eens van die momenten heb, dat ik 'tap' uit die andere dimensie, dan voelt het zo logisch... Dat valt bijna niet te verklaren. Ik ga het wel proberen, in volgende columns...Tot dan.