Lady vraagt onder de vorige column: 'Werkt dit op alle gebieden dan zo? Op het moment dat je het opgeeft dat het antwoord dan zomaar binnen kan komen. Ik zal uitleggen wat ik bedoel. Mijn zoon was ziek en ik kon maar niet bedenken hoe dat kwam. Ik had het opgegeven, ik zou er toch niet achter komen. Ineens kreeg ik een ingeving wat het zou zijn en ik wist het ook zeker. Later is gebleken dat dit klopte. Kun je dit vergelijken met wat jij bedoelt in je column?'

Ja, dat is vergelijkbaar. Het verhaal van een vermist voorwerp is maar een voorbeeld. Het voorbeeld staat tevens voor helderziende waarnemingen in het algemeen.

Ik schreef vorige week: Het heeft daarom ook geen zin graag te willen helderzien. Het gebeurt of het gebeurt niet. Maar als je aanvaardt dat het kan gebeuren, zul je de keren dat het gebeurt, bewuster ervaren.

Ik kan me dan zo voorstellen dat u denkt: Als je dat niet op commando kunt, hoe kun je dan functioneren in je praktijk. Dat is toch eigenlijk vergelijkbaar?

Ja, dat klopt. Als iemand in mijn praktijk komt wordt van mij verwacht dat ik mezelf openstel en meer waarneem. Als dat niet op commando is…

Bewust openstellen is voor mij een automatisme geworden. Ik heb bewust gekozen voor het werk dat ik doe. Ik heb vanuit die keuze aanvaard dat ik werk met die helende energie. Mijn ratio is geen blokkade meer. Dat wil overigens niet zeggen dat er altijd een paranormale waarneming plaatsvindt. Maar ik schep de voorwaarden ervoor wel bewust. Maar daar ging een heel proces aan vooraf…

In het begin was het een soort 'domme' kracht waarover ik onzeker was. Het woord 'toeval' vierde hoogtij in mijn gedachten over de beoordeling van het resultaat. Maar het werd al vrij snel duidelijk, dat het geen toeval kon zijn dat er 'toevallig' zoveel onverklaarbare dingen gebeurden.

Vanaf het moment dat ik besefte dat er inderdaad iets gebeurde en dat ik dat ook steeds bewuster ging ervaren, werd het er niet gemakkelijker op. De kracht van de spontaniteit boet behoorlijk in als het niet meer spontaan gebeurt. Mensen koesteren een verwachting en dan wordt het anders. Je gaat rationeel bedenken dat je iemand gaat behandelen. Je wilt die ander niet teleurstellen. Je hebt angst dat alles dat je daarvoor ervaren hebt niet meer haalbaar is. En je weet eigenlijk niet eens wat er dan precies gebeurt, want het ontbreekt je aan ervaring.

Vanuit mijn onzekerheid of het daadwerkelijk gebeurde, deed ik er voor de zekerheid nog maar een schepje bovenop. En dat 'schepje' was mijn eigen energiereserve en nog iets meer. Ik gaf dus de helende kosmische energie plus mijn eigen energie er nog eens bovenop. De resultaten waren er niet minder om. Integendeel. Mensen gingen fluitend de deur uit…

Dat schepje kreeg ik niet gratis mee vanuit de kosmos. Als ik besluit, vanuit welke gedachte dan ook, meer energie te geven dan verstrekt wordt, is dat voor mijn eigen rekening. Daar mag ik dan zelf de consequenties van dragen. Volgens die wet van oorzaak en gevolg…

Ik had mijn grens van het onderscheid tussen helende kosmische energie en energie van mezelf vervaagd. Sterker nog, ik voelde die grens niet eens meer. Tja, en dan gaat het mis. Ik behoor tot het type 'gever' en gaf alles, inclusief mijn eigen reserve. En als je dat maar lang genoeg doet dan kun je het schudden. Een stevige les… Dat was in elk geval duidelijk.

Ik heb mijn grens daarin leren kennen. Ik weet dat mijn vertrouwen in het paranormaal helen, zoals ik dat in mijn praktijk doe, gegrond is. Ik weet uit ervaring, dat op het moment dat een cliënt bij mij in de praktijk komt, de helende energie er is, mits het 'gegeven' is. Is het niet gegeven, om welke reden dan ook, dan aanvaard ik dat. Als ik iemand niet kan helpen dan ben ik daar duidelijk in. Ik heb geleerd dat los te laten. Ik kan niet alles!

Een paranormale waarneming vindt dus plaats als ik mijn ratio aan de kant schuif. Als ik het niet te graag wil. Dat willen heb ik door de ervaring losgelaten… Althans, in mijn werk als paranormaal therapeut. Ik heb die wil weer ingeruild voor die spontaniteit. En dat schept de beste voorwaarden.

CamelM en Jan hadden soortgelijke overdenken over de column van vorige week: Wat kan je met die opgedane ervaring doen? Geeft het je meer kracht om met alles wat je nu meemaakt om te gaan? Geeft het je een ruimer inzicht in je volgende leven?

Als we uitgaan van karma en reïncarnatie kan ik overal ja op antwoorden. Vanaf het moment dat je de ervaring heb ingeruild voor een stukje bewustzijn staan de schaakstukken direct anders op het veld.

Daar maak je in dit leven direct nuttig gebruik van, maar ook na dit aardse leven, op welk niveau en in welke vorm dan ook.

Ik kan hierbij weer terugblikken op de columns over trillingen. In de column De eeuwige beweging schreef ik: 'Bij elk proces dat we doormaken, verandert onze trilling.' Volgens de wet van oorzaak en gevolg is het dan ook logisch dat we daardoor schakelen aan andere trillingen dan voorheen. Lees het nog maar eens door. Ik zal onder aan deze column verwijzen naar de columns over trillingen. Het verhaal wordt dan misschien wat duidelijker.

Onder de column Meer over karma schreef Marieke vlak voordat de column op maandagochtend het archief in ging nog snel een reactie: ‘Elly, ik had toch zoiets raars. Dit weekend is er waarschijnlijk bij ons ingebroken. De portemonnee van mijn vriend was kwijt en daar kwamen we pas gisteravond achter. Rond een uur of elf 's avonds hielp ik mee met zoeken omdat mijn vriend al een half uur bezig was. Ik heb even gekeken op hele 'logische' plekken maar niets gevonden. De eerste niet-logische plek waar ik zocht was de tuin. Het was stikkedonker, ik deed een graai achter een stenen muur en ik had 'm zo in mijn hand. Ik was perplex! Hoe zou jij dat nu verklaren?’

Het overkomt mij natuurlijk ook dat ik iets echt helemaal kwijt ben, alles afzoek en het niet vind. Ik ga dan rationeel bedenken waar het eventueel zou kunnen zijn. Zonder resultaat. Op het moment dat ik een bepaalde vorm van machteloosheid voel, geef ik mezelf als het ware over. Niet met de intentie het vermiste terug vinden, want dat heb ik op dat moment opgegeven, maar puur in de vorm van: Ik weet het echt niet meer. Ik geef het op. En nou??

Op zo’n moment loop ik als een dwaas naar een plek en zonder erbij na te denken… u raadt het. Op de meest bizarre plaats vind ik mijn vermiste voorwerp. Een ingeving die ik niet rationeel heb bedacht. Nou gaat het in dit geval vaak om iets dat je zelf hebt kwijt gemaakt. Het is dus heel goed mogelijk dat de informatie waardoor je het weer vindt vanuit je eigen onderbewuste komt. In het geval van Marieke gaat dat niet op. En toch gebeurt er eigenlijk hetzelfde. Is dat dan een vorm van een helderziende waarneming? Ja, heel goed mogelijk.


Helderziende waarnemingen vinden plaats op momenten waarin je de ratio even buitenspel zet. Maar op het moment dat je denkt: 'Ik ga mijn ratio even buitenspel zetten', kun je het vergeten. Dat soort dingen kun je niet afdwingen. Natuurlijk kun je leren je hoofd 'leeg' te maken of in mijn geval gebruik maken van een automatisme, zoals tijdens mijn werk. Maar doorgaans is het niet iets dat je op commando doet.

Als we iets kwijt zijn, zegt mijn echtgenoot heel gemakkelijk tegen mij: 'El, kun je niet even vragen waar het is?' Hij heeft natuurlijk, in de 25 jaar dat ik met hem getrouwd ben, ervaren dat het in mijn geval beter scoort. Maar zo werkt het niet. Ook ik kan dat niet op commando. Een helderziende waarneming vindt ook bij mij niet plaats op commando. Als ik erg graag iets terug wil vinden, kan ik het schudden. Die helderziende waarneming is er pas op dat machteloze moment. Het moment dat ik de kans het terug te vinden loslaat.

Het heeft daarom ook geen zin graag te willen helderzien. Het gebeurt of het gebeurt niet. Maar als je aanvaardt dat het kan gebeuren, zul je de keren dat het gebeurt, bewuster ervaren.

Hoe werkt dat dan in mijn werk als paranormaal therapereut? Volgende week ga ik dat proberen uit te leggen…

Ik ben voor menigeen niet duidelijk genoeg geweest over het begrip karma. Ik ga een poging doen het begrip nog eens te verduidelijken, in de hoop dat het voorgaande daardoor beter te behappen is.

Als we uitgaan van meerdere levens, in welke vorm dan ook dan lijkt het zinvol aan te nemen dat er een diepere betekenis schuilt achter de dingen die wij meemaken.

Vergelijk karma met de leerscholen hier op aarde. Het algemene doel van ons onderwijs is bekend. Leren en daar nuttig gebruik van maken! Dat is ook het doel van karma. Maar het reikt verder dan een afgekaderd gebied zoals het aardse.

Vergelijk de aardse werkelijkheid met een niveau dat we passeren om bepaalde lessen te leren. Vergelijk de aardse werkelijkheid met een school op zich. En het leerdoel van dat leerplan is bewustzijn. Wij worden bewust door ervaringen die ons confronteren met de diepere betekenis achter alles. Door te leren dat wij zelf verantwoordelijk zijn voor onze daden en dat alles een oorzaak en gevolg met zich meedraagt groeien we.

Als wij enkel 'geest' zijn zonder fysiek lichaam kunnen wij bepaalde dingen niet ervaren. Zonder de beperkingen en de beproevingen van onze aardse werkelijkheid missen we een deel van het te vormen bewustzijn. Een deel van het leerplan. Een deel bewustzijn door ervaring, dat we enkel op kunnen doen onder deze aardse omstandigheden. Denk daarbij aan ziekteprocessen, rouwverwerking, misbruik, verlies van materie etc.

Alles dat wij meemaken dient een doel en dat doel dient de evolutie. Wij zijn deel van een evolutieproces in een ruimere zin dan enkel de aardse werkelijkheid. Ons lichaam vergaat, de geest en de ziel groeien door. Als er delen bewustzijn geleerd moeten worden die wij enkel in de stof kunnen leren, zullen wij daar de juiste omstandigheden voor nodig hebben. En met die 'stof' bedoel ik dus ons aardse jasje, ons fysieke lijf en onze aardse tastbare werkelijkheid.

Zie de aarde als een decor waarin een rollenspel gespeeld wordt. Binnen dat rollenspel zijn wij ons niet bewust van de diepere betekenis achter alles. Allemaal onderdeel van het plan! Zouden wij alles bewust zijn, dan zou pijn en verdriet zoals wij dat hier op aarde meemaken niet in die zin ervaren worden. Dan zouden wij een deel van het geestelijk groeiproces niet ervaren en bewust worden. Zie het als een kringloop. De bron, onze oorsprong, is compleet, maar onbewust. De kringloop die wij doormaken om weer terug te keren tot die bron is de kringloop van het bewustzijn. Met die bron staan we allemaal in contact. Het is dat universele vaatje waar ik eerder over sprak. Die bron is de onbewuste drijfkracht achter het leerplan in grotere zin.

Ik hoop dat het begrip karma inmiddels wat duidelijker is geworden. Het is geen gemakkelijke materie. Ik kan iets dat niet simpel is ook niet simpel maken. Ik heb in meerdere columns het begrip karma aangehaald. En vaak met betrekking tot oorzaak en gevolg. Telkens in een ander contrast. Misschien is het zinvol dingen nog eens na te lezen om tot een completer beeld te komen van hetgeen ik in eerdere columns beschreef. Dingen lopen in elkaar door en zijn steeds opnieuw weer herkenbaar. Het is moeilijk exact aan te geven welke columns dat zijn. Er loopt een rode draad door hetgeen ik schrijf die telkens weer terugkomt. U zult vanuit columns die recent geschreven zijn misschien een ruimer inzicht hebben in de dingen die ik eerder schreef en andersom. Ook in volgende columns zal ik steeds weer terugblikken.

Uw feedback is mijn toetssteen en dus weer zeer welkom.

Een volledig karma hoeft niet plaats te vinden tussen het tijdstip van geboorte en dood. Het reikt verder dan alleen dit leven. Vanuit dat begrip kunnen we niet alles begrijpen. We zijn op weg en volgens de theorie van karma hebben we niet alleen maar 'pech onderweg'.

Wij zoeken de weg die ons het meest bevalt en rollen daarmee vaak tegen de grootste weerstand. Onze ratio is daarbij ons grootste struikelblok. Ons ego de grootste dwarsligger. Die weerstand kunnen we afstoten maar de aantrekkingskracht blijft desondanks bestaan. Die aantrekkingskracht verdwijnt zodra wij ons bewust worden van de oorzaak van het gevolg. Eigenlijk is dat het proces van karma. Zie het niet als iets groters dat buiten ons ligt en ons dirigeert. Zie het wel als onze eigen hogere intelligentie die ons leidt door het proces van bewustwording. Vanuit die gedachte zijn wij onze eigen leermeester, maar onbewust.

Als wij het gevoel hebben dat de hele wereld zich tegen ons keert, zullen wij ons aangetrokken voelen door situaties die dat bevestigen. Wij zoeken situaties om ons gevoel bevestigd te krijgen. En met succes. Wij doorvoelen het gevoel, de ervaring, totdat we op een keerpunt aankomen. Een keerpunt, daar waar wij inzicht hebben opgedaan over de oorzaak en zijn gevolg. We hebben een stukje bewustzijn opgedaan van iets dat ons onbewust dreef. Iets waarvan wij meenden dat het buiten ons lag.

Als een kind geplaagd wordt ontwikkelt het angst. Angst om geplaagd te worden. Het voelt zich het slachtoffer van de plager en gedraagt zich ook als zodanig. Vanuit die angst wordt het juist geplaagd, want daar gaat het bij de andere partij juist om. Zonder die angst, zonder die wisselwerking, is er voor de plagende partij geen lol aan.

Dat proces duurt voort totdat de geplaagde in contact komt met zichzelf, vanuit zijn machteloosheid. Hij bereikt een keerpunt. Vanaf dat moment kunnen er twee dingen gebeuren.

De geplaagde heeft de kracht van het plagen begrepen en zet zijn machteloosheid om in kracht. Hij kan die kracht gebruiken om het weer buiten zichzelf te plaatsen. Hij identificeert zich met de sterkere. Hij heeft altijd op die manier opgezien tegen de plager en meent zijn doel bereikt te hebben. Hij verlegt de aantrekkingskracht naar de rol van de plager en houdt daarmee de wisselwerking in stand. De geplaagde zag zichzelf niet als oorzaak, maar als slachtoffer. Hij is nog steeds het slachtoffer van zijn gebrek aan inzicht. Ook uit die rol kan een weer een stuk bewustingwording voortkomen, hetgeen hem uiteindelijk leiden zal naar inzicht in oorzaak en gevolg.

Maar er kan ook iets anders gebeuren. De geplaagde neemt de kortere weg. Hij gaat begrijpen. Begrijpen dat hij zelf de condities aanreikt om geplaagd te worden. De oorzaak van zijn gevolg. Hij plaatst het niet meer buiten zichzelf. Hij voelt zich geen slachtoffer meer van de plager. De geplaagde gaat iets uitstralen waarvan de plager voelt dat er niets meer te plagen valt. Er is geen wisselwerking meer. Er is geen aantrekkingskracht meer. De geplaagde wordt niet meer geplaagd en heeft begrepen wat de oorzaak was van zijn gevolg. De geplaagde heeft het ontbrekende deel eigen gemaakt. Het deel dat hij juist aantrok om dat stukje bewustzijn te leren.

De plager en de geplaagde dienen elkaar in een stukje bewustwording. Dat stukje bewustzijn is het ontbrekende deel, waarvan zij zich niet bewust zijn. Dat proces kan een karma zijn op zich. Zowel voor de plager als wel voor de geplaagde. Zij kunnen niet zonder elkaar.

Het doel van karma is dus die ontbrekende delen eigen maken. Als de keuze voor een bepaald geloof ons brengt daar waar onze grootste weerstand ligt, dan is dat de juiste keuze binnen het proces van karma. Voor een ieder individueel.

Vanuit die gedachte hoop ik, dat u mijn visie niet enkel als dé waarheid aanneemt, maar als overweging om uw eigen visie te toetsen.