Vrijdagavond… zeven uur. Om kwart over zeven moet ik bij buurman C. zijn, van twee huizen verder. C. heeft mij uitgenodigd mee te gaan naar Ome Jan. Niet dat ik Ome Jan ken, maar buurman C. kent hem des te beter. Ome Jan doet aan bandstemmen, al dertig jaar. Stemmen van gene zijde die op band opgenomen worden. Ome Jan trekt het land door om demonstraties te geven. C. is vanuit genegenheid in de speciale gelegenheid gesteld om eens thuis te komen kijken hoe dat nou in zijn werk gaat. Hij mag een paar mensen meenemen. Enerzijds staat het me tegen omdat het mij niet zo boeit en omdat ik nogal sceptisch ben. Anderzijds krijg ik nu de kans om het eens van naderbij te beoordelen. Even flitst het wat sceptische e-mailtje van D. door mijn hoofd: ...Als je papa en opa op de band hoort, doe ze dan de groeten van mij… reply: Daar ga ik vooralsnog maar niet van uit D.... Vooruit met de geit, denk ik. Ik ga es kijken. Misschien verander ik na vanavond van gedachten… Ome Jan blijkt een vriendelijke man op leeftijd te zijn. Erg enthousiast en overtuigd van de resultaten van zijn 'hobby'. Hij legt uit dat bandstemmen op een frequentie van1240 of 1480 Khz opgenomen worden. Op deze frequentie zit een soort 'tuf-tuf' geluid, zonder andere storende bijgeluiden. Door heel voorzichtig de frequentie iets naar rechts of naar links af te stemmen, krijg je van de dichtstbijzijnde zender een menselijke stem erbij. Ome Jan gebruikt op die frequentie een Russische stem. 'Deze combinatie van ruis en menselijke stemmen geven soms bijzondere resultaten te horen. Dit noemt men ook wel de Jurgenson frequentie', zegt Ome Jan. Omdat deze Jurgensonfrequentie niet altijd voorhanden is heeft hij een kant en klaar opgenomen casettebandje. Verder vertelt Ome Jan nog dat het erom gaat dat er een geluid aangeboden wordt aan gene zijde. Dat geluid wordt door middel van psychokinese omgevormd tot korte zinnen en boodschappen. Dit omdat overledenen geen stembanden en strottehoofd meer hebben om enig geluid voort te brengen'. Nou, ik ben benieuwd… Eerst horen we eerder opgenomen resultaten. En inderdaad. Ik hoor overduidelijk stemmen… Ik hoor een zin waarvan de eerste helft Duits en de tweede helft Nederlands gesproken wordt. Ik hoor weer een andere stem als een soort achtergrond die roept: 'Ik hoor je!!' Tja, denk ik… We gaan verder en mogen alle vijf een vraag stellen. We gaan actief experimenteren. Het eerder opgenomen geluid wordt inderdaad omgevormd. Alleen, ik kan er niet zoveel van bakken. Ome Jan en zijn echtgenoot doen hun best om te 'vertalen' wat er gezegd wordt. Het wordt opgeschreven om thuis nog eens na te lezen. Ze hebben wel dertig jaar ervaring maar dat overtuigd mij niet van de juistheid van de vertaling. Ik hoor hetzelfde dat zij horen en naar mijn idee kun je alle kanten op. Af en toe komt er een duidelijk woord dat geen knutselarij behoeft. Maar toch… Ik blijk de enige te zijn die wat sceptisch is. 'Wil je ook een vraag stellen aan een overleden iemand, Elly?' 'Nee hoor', zeg ik. Toch laat ik mij na de derde keer vragen of ik het toch niet wil proberen, ertoe verleiden. Alhoewel… Ik doe het eigenlijk meer om Ome Jan te plezieren en om D. niets te onthouden door mijn sceptisch gedrag. Ik vraag de vader van D., die ruim twee jaar terug overleed hoe het op dat moment met hem is. Tegelijkertijd spreek ik in gedachten: 'G., als je geen zin hebt doe je het lekker niet hoor.' Het stelt mij ook gerust dat ik weet dat G. zich niet op laat roepen als hij daar geen zin in heeft. Als ik straks overleden ben moet ik er ook niet aan denken dat iedereen mij op commando oproept… Ik moet wel eerlijk zeggen dat ik toch heel stilletjes hoop dat D. 's wens kracht bijgezet wordt. Maar dat heeft meer met mijn genegenheid voor D. te maken dan met de werkelijkheid. Het zou de eerste 'tastbare' werkelijkheid voor hem moeten zijn vanuit het astrale met betrekking tot zijn vader... De eerste opname heeft een bepaalde klank… C. vraagt zonder te weten wie G. was: ' El, was G. een broer van Ton? Zijn stem lijkt er verdomd veel op.' Dat was waar, dat moest ik toegeven. Maar de inhoud kon ik opnieuw niks van bakken. Nog een keer opnieuw een opname… Er wordt opgeschreven wat men meent te verstaan. De enige woorden die voor mij helder klinken zijn: 'Lieverd' en 'Elly' en 'Komt goed', maar ja… Misschien wil ik dat wel graag horen. De anderen menen duidelijke zinnen te horen en vragen mij enthousiast: 'Hoor jij het ook?'. 'Nee, ik hoor het echt niet', zeg ik. Ik kon er niet om liegen… Thuis gekomen vraagt Ton: 'En?' 'Ik ben nog steeds niet overtuigd Ton', spreek ik overtuigd. 'Maar goed dat je niet meegegaan bent. Niks voor jou'. Als ik naar de keuken loop en naar G. z'n foto kijk op het dressoir geef ik een knipoog en zeg in gedachten. 'G., ik ben hier net iets te nuchter voor…'.

Of ik ervaring heb met trance-mediumschap...

Het antwoord is: Ja.

Of ik dat vaak doe? Nee, zelden. 

Wat is het precies?

Simpel gezegd: Een trancemedium stelt zijn lichaam ter beschikking aan iemand die geen lichaam heeft. Een geest dus. Er zijn mensen die daar avondvullend, ten overstaan van een publiek, mee werken en zelf niet weten, na afloop, wat er gebeurd en gezegd is. Zij treden in trance uit hun lichaam en maken plaats voor een entiteit, een onbelichaamde ziel, die op zijn beurt de mogelijkheden die dat aardse lichaam biedt benut om zo informatie te geven. 

Riskant? 

Ja! Zeker als je niet goed weet hoe het werkt en niet goed bent afgestemd. Je moet goed weten wat je doet en vooral wat je niet doet.

Ik trek niet in twijfel of het mogelijk is. Mijn ervaring daarin gaat ver, maar ik ken niet de ervaring van een totale black out, zoals ik hiervoor beschreef. Ik weet altijd wat er gebeurt en ben zeer alert. Dat klinkt arrogant, maar geloof me… Die arrogantie komt voort uit een tijd waarin ik niet wist dat trance-mediumschap mogelijk was en ik er op een heftige manier, die ik niet in detail zal beschrijven, door overrompeld werd. Die ervaring heeft een alarmbel van herkenning aangezet voor altijd. Die ervaring heeft ervoor gezorgd dat ik altijd op mijn qui-vive ben en er nooit mee zal experimenteren als ik niet zeker ben van wat er gaande is. 

Ik gebruik het trance-mediumschap zelden, maar nooit in mijn praktijk. Maak ik daarbuiten een uitzondering, dan blijf ik zelf, op een bepaald niveau, zeer sterk aanwezig en houd, als mijn eigen juf, de boel in de gaten. 

Veel mensen vinden het eng en dat is logisch. Of ik het eng vind? Nee, niet meer. Mijn grootste angst uit die periode was trouwens enkel mijzelf te verliezen.

Eigenlijk ligt het niet zo ver weg van gewoon mediumschap, dat ik wel gebruik in mijn praktijk. Niet in de vorm van het voorspellen van dingen, maar wel in mijn algemene beeldvorming en behandelwijze van een cliënt. Het is niet zo dat er meer of betere informatie voortkomt uit een trance-mediumschap. Het is een andere manier van informatieverwerking; directer en eigenlijk zonder 'tussenpersoon'. Bij gewoon mediumschap is het medium de tolk die vertaalt wat hij waarneemt. Bij trance mediumschap is er een rechtstreekse verbinding met een entiteit en doet het medium een stap opzij. Bij gewoon mediumschap kan de informatie verkeerd worden vertaald door het medium. Bij trance-mediumschap is het directe informatie, maar dat zegt niets over de kwaliteit van die informatie. 

Niet alles is wat het lijkt.

Er zijn genoeg mediums en trance-mediums, die menen een zuiver lijntje met boven te hebben, terwijl zij door een onzuiver lijntje aan het lijntje worden gehouden. Zij zijn zich daarvan vaak niet bewust, met alle gevolgen van dien. Riskant dus. De aantrekkingskracht van sensatie, onwetendheid, gebrek aan ervaring, en traumatische ervaringen bieden openingen voor entiteiten met onzuivere intenties. Ik kom hier in volgende columns op terug.

Voor de liefhebber heb ik deze week mijn afstudeerscriptie over het stemmenfenomeen: Entiteit of identiteit online gezet. Het mag duidelijk zijn dat deze versie is aangepast voor leesbaarheid op het internet en dat pagina-indeling, voetnootverwijzing en een deel van de bijlagen ontbreekt. 

'Stel ik ook een keer een vraag onder El d'r column, beantwoordt ze hem niet!', spreekt vriend F. eerlijk uit als hij T. op zijn mobiele lijn heeft. Ik begin te lachen en denk: Nog even geduld F. De volgende column is voor jou.

'…hij heeft verschillende boeken en daar in staat op elke bladzijde een antwoord, dan moet je ergens aan denken en een willekeurig blad openslaan,en zie hier het antwoord. Hoe werkt dit nou ??' Mijn gedachten met betrekking tot die vraag van F. dwalen af…

'...Wat is dat dan, de I Tjing', vraagt vriend G. geinteresseerd, nadat ik hem vertel dat ik het een boeiend oud chinees orakel vind als we het over het begrip 'toeval' hebben. Ik overweeg om te refereren aan het voorwoord van prof. C.G. Jung in het boek I Tjing Het boek der veranderingen. Dit omdat Jung op een heldere wijze schrijft over het fenomeen 'toeval'. Jung gebruikte het orakel I Tjing om het onbewuste te verkennen. Al meer dan dertig jaar hield hij zich op het moment van schrijven bezig met de I Tjing.

'Het is wel een lap van een tekst', zeg ik nadenkend. 'Ik kan het wel scannen en mailen naar je, maar met je analoge telefoonlijn ben je wel even bezig om het binnen te halen.' Ik probeer de woorden te vinden om samen te vatten wat Jung schrijft. Vergeefse poging, want zo mooi als die man het begrip toeval benadert…

'Nou, weet je wat', zeg ik. 'Ik draai het hier wel uit en neem het zaterdag voor je mee. Dan kun je het zelf lezen.' Het maakte hem nieuwsgierig... Ik vertel globaal dat de I Tjing een te raadplegen orakel is met hexagrammen en muntjes en dat elk van de vierenzestig hexagrammen een naam heeft en wordt uitgebeeld door een chinees karakter. Oppervlakkig bezien is de I Tjing niet meer dan een boek, maar het is meer dan een boek. De basis ervan werd meer dan drieduizend jaar geleden op schrift gesteld en sindsdien hebben vele beroemde Chinese wijsgeren aan de verfijning en verdieping ervan gewerkt. Het is een orakelboek en wordt beschouwd als de grondtekst van de chinese wijsheid en filosofie...'

'El…', roept G. verbaasd aan de andere kant van de lijn. ''I Tjing' zeg je toch en prof. Jung?' 'Ja, waarom?', vraag ik. Hij licht zijn verbazing toe: 'Ik zit hier aan mijn bureau en heb wat opengeslagen literatuur voor me liggen. Net voordat jij belde wilde ik beginnen met wat te lezen, maar ik had nog niet gekeken welke bladzijde ik had opengeslagen omdat dus de telefoon ging. Al luisterend naar je uitleg over de I Tjing dwalen mijn ogen af naar het opengeslagen boek voor mij. Je zult het niet geloven…' Het blijft even stil aan de andere kant van de lijn…

'Ben je d'r nog', vraag ik. 'Ja, wacht even. Even lezen… Het artikel dat hier voor me ligt gaat over prof. Jung en zijn visie over en ervaring met de I Tjing. Het artikel beschrijft wat jij beschrijft El. Puur toeval! Ik wist niet dat het voor me lag.' 'Nou ja…!!!' roep ik verbaasd. Over toeval gesproken!!

U herinnert zich vast de heftige reacties onder de column over dat kokende water op de camping en de column daarna. Ik ook… De column heette Mijn onverantwoordelijk gedrag. Het verbaasde mij, naïef als ik soms in die dingen ben, dat mensen daar zo heftig op reageerden. Ik had het nooit eerder ter sprake gebracht omdat het mij ook niet bezig hield. Het is voor mij net zo gewoon als elk ander dagelijks karwei, maar toch…

Ik kwam zaterdagochtend op school en natuurlijk praat je over de wintersport. Over het verbranden in de zon boven op de berg etc. Afijn, van het één komt het ander en een klasgenoot van me zegt: 'Ik heb nooit last van brandwonden. Als ik me brand en ik leg mijn hand op de plek dan is het over. Eén keer ben ik het vergeten. Kijk, hier... van de strijkbout'. Ze stroopte haar mouw op en inderdaad. Een klein litteken van de hete strijkbout. Ik begin te lachen en vraag: 'Heb je dat soms ook met kokend water?' 'Ja hoor', zegt ze. 'Waarom?' 'Nou' zeg ik, het doet me deugd dat ik niet alleen 'gek' ben. Ik schreef onlangs een column en dacht gewoon een leuke ervaring te beschrijven enne…'

Al snotterend van een Oostenrijks griepje kom ik zaterdag om vijf uur thuis van school. Als klap op de vuurpijl reikt Ton me een deel aan van de Telegraaf. 'Kijk es, El'. Hij wijst op een artikel met als titel GEEST VERSLAAT VINNIGE KOU.

Ik begin te lezen… HEINO – Een dag de Mount Everest beklimmen in zwembroek en op blote voeten, records van 60 meter onder het poolijs zwemmen van wak naar wak eveneens zonder enige bescherming, halve marathons door de sneeuw in korte broek en zonder schoeisel, een uur staan in een vat met ijsklontjes; het besef dringt langzaam in de wetenschappelijke wereld door dat de Amsterdammer Wim Hof (42) wel een hele bijzondere beheersing heeft over zijn lichaam.

Het artikel vertelt verder dat Doorgeest Koeltechniek in Heino bij Zwolle speciaal een vriescel heeft gebouwd voor Wim Hof waarin hij een halfjaar in korte broek bij temperaturen van 26 tot 28 graden onder nul trainde. Zij waren verbaasd over Hof's vermogen vrieskoude te weerstaan.

Wetenschappelijke instellingen volgen Hof, want hoe kan iemand extreme koude weerstaan zonder bevriezingsverschijnselen?

'…Vijf kwartier onafgebroken zitten, mediteren, yoga-oefeningen doen; De kou lijkt op Hof af te ketsen als hagelstenen op een autodak. 'Die agressieve koude impact zet een proces van bevriezing in. Koud, pijnlijk, gevoelloos, je cellen bevriezen normaal gesproken. Maar ik ben me er geestelijk op gaan richten en wonderwel begon het stromen van mijn bloed weer alsof er antivries in zat. Je kan je geest sturen en middels je geest stoffen losmaken die bevriezing tegen gaan. Het lichaam kan perfect zelf een diagnose stellen. De mens kan meer dan hij denkt. Dat heb ik allang bewezen.', zegt Hof.

Hij eindigt het artikel met: We hebben zo veel krachten en energie in ons lichaam, maar we laten die liggen. Er is zoveel – teveel - comfort om ons heen. Ik wil met die andere instelling die slachtofferrol – die vele mensen in zijn greep heeft – eruit halen. Het besef van hopeloosheid opheffen en het vertrouwen in die innerlijke dokter weer teruggeven.'

Ik trek mijn wenkbrauwen op. 'Nou?', zeg ik tegen Ton, 'dat bedoel ik... Als de geest vinnige kou kan verslaan kan hij ook 'vinnige' warmte verslaan…' 'Leuk stukje voor je column', zegt hij knipogend. 'Komt goed', zeg ik en denk met een innerlijke knipoog: Ziezo, weer een week 'verslagen'…