Of ik stemmen kan weghalen als mensen daar last van hebben…

Tja, op zo'n vraag is het moeilijk een duidelijk antwoord te geven. Laat ik het zo zeggen. Zelfs al zou dat kunnen, dan nog lijkt het me niet zinvol. Het is zinvoller mensen inzicht te geven in de oorzaak van het probleem.

Mijn eindscriptie heb ik gewijd aan het onderwerp 'stemmenhoren'. Het is een onderwerp dat zich niet gemakkelijk laat vertalen. Sterker nog, er wordt weinig over het onderwerp stemmenhoren geschreven, behoudens dan dat het stemmen horen verwant zou zijn aan het begrip schizofrenie of dat je paranormaal bent als je stemmen hoort.  

Eigenlijk is het helemaal niet zo relevant welke stempel die stem krijgt. Wat veel relevanter is… Wat kun je eraan doen? Binnen de reguliere gezondheidszorg wordt het stemmen horen veelal als een ongeneeslijke ziekte beschouwd en dus als zodanig behandeld. Maar binnen het alternatieve circuit is er ook geen pasklare oplossing of sterker nog… Genoeg therapeuten hebben zelf angst voor het fenomeen 'stemmen' en verkiezen het daarom cliënten met stemmen niet te behandelen. Niet onverstandig overigens als het niet binnen je ervaringsgebied ligt, maar wel bedenkelijk. Zeker als je bedenkt dat ook binnen opleidingen te weinig aandacht geschonken wordt aan dit probleem. Gewoonweg omdat het ontbreekt aan kennis ervan en ervaring.  

Veel mensen denken dat de stemmen die mensen horen vergelijkbaar zijn met de stem die via de gehoorgang binnenkomt. Er zijn mensen die dat zo ervaren, maar veelal ervaren mensen stemmen in de vorm van een telepathische gedachteoverdracht. Het is dan alsof gedachten binnenkomen die niet eigen zijn. Gedachten dus die je niet zelf denkt. Dat kan zelfs zulke vormen aannemen dat iemand totaal verdwaald raakt in zijn eigen denkwereld. Dat wil overigens niet zeggen dat elke beschrijving van zo'n gevoel ook vanzelfsprekend binnen het kader ' stemmenhoren' valt. Binnen het zelf horen we ook genoeg stemmetjes die ons dikwijls van de wijs brengen of onzeker maken. Iedereen zal dat herkennen. Maar waar ligt dan dat onderscheid?

Dat is dus precies het probleem of ook eigenlijk juist weer niet. Want zoals ik aan het begin schreef… Het is niet zo relevant welk stempel zo'n ervaring heeft of op welke manier het ervaren wordt. Als het de normale manier van denken dusdanig verstoord dient het serieus genomen te worden, waar die stemmen dan ook vandaan komen.  

Maar stemmen worden niet alleen maar als negatief ervaren. Er zijn ook mensen die zich gesteund voelen door positieve stemmen. Stemmen die hen als het ware begeleiden. Legio kunstenaars, zoals bijvoorbeeld schrijvers en dichters, vertellen een inspiratie te ervaren bij het maken van kunst, die als niet eigen beschouwd wordt. En wat te denken van de 'paranormalen' onder ons die menen alles te mogen 'doorgeven'…  

Zover ligt het stemmenhoren dus niet van ons af. In feite is er ook niets mis mee, tenzij het buiten 'normale' proporties valt. En dat brengt ons weer bij de volgende vraag: Wat zijn dan normale proporties? 

Tot de volgende column.

Nou ja, weggeweest… Mijn mailbox voldeed als vraagbaak naar aanleiding van de columns in het archief. Er is dus heel wat geschreven, maar zoals ik al had aangekondigd heb ik ook veel tijd gestoken in het afstuderen en het voorbereiden van nieuwe trainingen en modules. Het is er gewoon een dik half jaar niet van gekomen columnweb interactief te maken en wekelijks een column te schrijven, zoals dat gebruikelijk was. 

‘Wanneer vernieuw je de pagina weer? Kijk haast iedere dag’ stond er verleden week in mijn mailbox. Het wordt tijd, dacht ik. Ik ga er nu voor zitten...

Ik ga nog één en ander vernieuwen aan columnweb maar voor nu dient het zijn doel. Ook komt er een nieuwe site bij waarin alle nieuwe activiteiten  worden vermeld, maar wat vooral leuk is… Je kunt in columnweb weer reageren, discussiëren en vragen stellen. Mijn inspiratie voor nieuwe columns.

Veel vragen die ik in de mailbox krijg gaan over kinderen; kinderen zien dingen die er niet zijn en ouders gaan daardoor aan zichzelf twijfelen. En terecht. Het verdient op zijn minst het voordeel van de twijfel, want het is niet zo dat kinderen dingen zien die er niet zijn. Er zijn dingen die wij niet zien.

Nieuwetijdskinderen is dè nieuwe kreet. Er worden veel kinderen geboren die ‘wijs’ zijn. En als ik zo eens om mij heen kijk moet ik toegeven dat ik wel eens gniffel als ik weer zo’n wijsneus in mijn praktijk krijg. Ze zijn ècht wijs, maar misschien is het ook wel zo, dat ze wijs mógen zijn in deze tijd. Want wat waar is is waar. De generatie waar ik in groot gebracht ben bestond uit de beleefdheidsvorm: Als grote mensen praten, moeten kleine hun mond houden. Maar kleine mensen kunnen ook groot zijn. En ook nog wel groter dan de grote…

Ik weet nog dat mijn jongste zoon, toen hij klein was en maar nèt kon schrijven, op zijn kamer in een schrift geschreven had, dat het leven de droom is en de droom het leven. Jammer genoeg is dat schriftje kwijtgeraakt. Het was in kindertaal, maar wel een verhaal waarvan je, toen hij het voorlas, met je oren stond te klapperen. Wij hadden hem niet zo wijs gemaakt. ..  

Kinderen weten dingen die verder gaan dan het kader van waaruit ze in het nu waarnemen. En als je dan vraagt: ‘Hoe weet je dat?’ dan is het antwoord simpel: ‘Gewoon, omdat ik het weet!’ Een antwoord waar de wetenschap geen genoegen mee neemt. Ik wel!

Ik ga de komende tijd weer over verschillende onderwerpen schrijven. Heb je een onderwerp waar je meer over wilt weten reageer dan hieronder.

Tot de volgende column.