Blik even terug naar héél lang geleden...
Ik schreef in de column 'Voelen via voorwerpen' in maart 2001 over mijn eerste ervaring met psychometrie, het paranormaal waarnemen aan de hand van voorwerpen. Die column is na te lezen onder deze link en gaat over mijn ervaring van het waarnemen zelf. Het bleef echter niet bij het thuisexperiment, zoals ik beschreef in die column. Het verhaal had destijds nog een staartje... Het was gebleken dat ik het kunstje kon, maar ik deed er verder niets mee. Het wàs niet mijn ding vanwege toch een zekere faalangst en het is niet mijn ding, omdat het gewoon niet mijn ding is. Maar die faalangst werd al snel de kop in gedrukt door een ‘helpend handje van boven’. Ik ging een aantal weken na de ervaring van het kunstje naar een open bijeenkomst in Nieuwegein. Ik zat toen nog in die ontdekkingsfase van wat er allemaal wel niet mogelijk was en hoe dan. Ik keek de kat dus uit de boom, maar ook niet meer dan dat, althans, dat had ik zo gepland. Op die avond zou er een vrouw voor de zaal komen die aan de hand van voorwerpen, door het publiek zelf meegenomen, paranormaal zou gaan waarnemen. Ik had de vrouw eerder gezien en ik vond haar goed. Nog maar eens kijken dus wat ze nou precies doet en hoe ze dat nou precies doet. Ik wil nu eenmaal altijd graag het naadje van de kous weten. En als ik het naadje dan weet, dan is mijn fascinatie weer weg en doe ik er vervolgens niets meer mee, behalve dan de ervaring opslaan in mijn achterhoofd. Daar zaten we dan, T., ik, en B., de man uit de column van mijn eerste ervaring met psychometrie. Wachtend, ergens op één van de achterste rijen, verstreek de tijd. De vrouw kwam niet opdagen. Zij was plotseling verhinderd. En bij de vraag van de voorzitter of er dan misschien iemand in de zaal was die hetzelfde kunstje kon, zodat de avond niet verloren zou gaan, smoesde ik er geen één en deed mijn armen stevig op elkaar. T. en B. keken eerst elkaar aan, en vervolgens mij met zo'n vragende blik: “Toe El, dit is je kans.” Maar ik zat helemaal niet op zo'n kans te wachten en al zeker niet voor een volle zaal. Leer mij kennen. Maar tegelijkertijd kreeg ik een soort warme stuwing in mijn rug die ik herkende en die verdacht veel leek op die 'helpende hand van boven', die je niet ziet maar wel voelt. Het vibreerde door mij heen met de intentie van: 'Ga maar, je bent niet alleen...' Het voelde alsof ik op een zachtaardige manier naar voren werd geduwd, maar mijn hart klopte er bijna uit, want ik voelde wat er stond te gebeuren, en daar kreeg ik het spaans benauwd van. Maar ik bleef bij mezelf (dacht ik): “Ik doe het echt niet!” en ik vertelde al helemaal niet wat ik in mijn rug voelde 'prikken' aan de mannen naast mij. De voorzitter van de club zat zelf op les voor psychometrie bij de vrouw die niet was komen opdagen en trachtte zelf de avond te redden. Ze zou dan wel zien hoe het verder zou gaan. Ik slaakte een zucht van verlichting. “Ziezo.” Maar de warmte in mijn rug bleef aanhouden, en dat zat me niet lekker... Bij het eerste voorwerp dat de vrouw van tafel pakte verstijfde ik. Het was het hele kleine beertje uit mijn kerstboom. Ik had het er natuurlijk zelf neergelegd, maar zat gezien de omstandigheden even niet te wachten op die paranormale waarneming. Ze begon te spreken, niet wetende van wie het voorwerp was: “De persoon die dit voorwerp heeft neergelegd twijfelt aan zichzelf. Ze zou deze avond zo kunnen redden door hier te gaan staan, maar ze durft niet goed. Ik moet haar zeggen dat ze geholpen wordt en dat ze haar angst en verlegenheid moet overwinnen. Van wie is dit voorwerp?” en ze hield het in de hoogte om te laten zien wat ze van de tafel had gepakt. Mijn hart sloeg over en de warmte in mijn rug werd nog warmer. T. en B. gniffelden samen en zeiden niets. Ik voelde wel wat ze dachten maar zei ook niets. Ik stak wel mijn hand op om de vraag van de vrouw te beantwoorden, want dat vond ik wel zo netjes, maar vermeldde daarbij direct dat ik het niet wilde doen. “Je móet natuurlijk niets, maar laat het even zakken.”, zei de vrouw... Een vervroegde pauze gezien de omstandigheden bracht de vrouw weer in mijn buurt. “Het maakt niet uit, joh. Iedereen weet toch onder welke omstandigheden je dit gaat doen. Je mag falen, maar het is wel een kans om het eens uit te proberen.” “Oké.”, zei ik en ik schrok van mezelf dat ik dat zei. Het voelde alsof ik mezelf voor de leeuwen gooide... Ik pakte het eerste voorwerp en begon te vertellen. Vreemd genoeg kwam er een rust over mij heen en alles dat ik vertelde aan de hand van de voorwerpen die ik van de tafel pakte, bleek de juiste informatie bij de juiste persoon. De zaal luisterde in aandacht en stilte. Ik richtte mijn blik naar T., die trots en genoegzaam knikte. Dat ik het goed had gedaan was niet zo verrassend, maar dat ik mijzelf had overwonnen des te meer. Vanuit de zaal kreeg ik een warm applaus toen mijn 'voorstelling' ten einde was. “Was echt goed. Wil je dat niet vaker gaan doen?” was dan weer de volgende vraag... “Nee.”, zei ik. “Het was goed voor mijn zelfvertrouwen, maar het is niet mijn ding.” Van de boekenbon die ik later kreeg toegestuurd kocht ik een boek over mijn volgende fascinatie...

Alle informatie over het beroep Natuurgeneeskundig (energetisch/paranormaal) therapeut kunt u lezen op de website van de Hogeschool voor geesteswetenschappen, alwaar ik het vak Praktijk paranormale geneeswijze doceer.

Wat een week. Zaterdag begon de ellende. Mijn weblog crashte en ik wist niet waarom. En alsof dat niet genoeg was, crasht zondagochtend om zeven uur ook nog de Mac, waar ik zo heerlijk achter kan schrijven op het vroege zondaguur. Nou was ook dàt op zich nog geen regelrechte reden voor paniek, want we hebben nóg een Mac... En die crashte vervolgens ook... Het zijn voor '2005 begrippen' redelijk oude beestjes en geen van twee wilde van mij een nieuwe, schone installatie. De derde computer (ja, genant) deed het wel, maar dat is een Windows machine en die vreet geen Mac bestanden, dus daar was ik niet mee uit de brand. En of dàt dan nog allemaal niet genoeg was, zat ook nog de afvoer van de gootsteen verstopt en lekte de nog vrij nieuwe porseleinen gootsteenbak opeens als een zeef, waardoor het onderliggende keukenkastje een waar waterparadijs werd. Vervolgens wilde het douchegordijn alleen nog maar uit, en niet meer inrollen en viel ook de lantaarnpaal in de voortuin eindelijk om, nadat ie al jaren scheefstond. En dat allemaal op één zondag. En eigenlijk had ik helemaal geen tijd voor al die sores. Ik heb eigenlijk nooit tijd voor sores. Nou zijn de klussen die niets met de computer te maken hebben dan wel voor Ton, maar aanhangende gevolgen voor de schoonmaak en de klaagservice bij Ikea zijn dan toch weer voor mij. Stunten Drie dagen had ik nodig om de computerboel en de website, tussen alles door, weer aan de praat te krijgen. Het was stunten. Zoveel computers en niks kunnen. Ik verviel van het ene probleem in het andere. Ik sprak mijzelf toe met de boodschap: “Het is chaos El, maar jij bént niet de chaos.”, alhoewel ik soms wel een redelijke chaoot kan zijn, maar ik hield ze voor nu aardig bij mekaar. Zo'n moment En dan komt er zo’n moment als gisteravond... Mijn truckendoos was leeg. Tenminste één Mac had ik inmiddels wel weer aan de praat, maar de weblog was nog steeds een zooitje. Op het forum van webloggers wisten ze het ook niet meer. En ik al helemaal niet, alhoewel ik zo onderhand door al die weblogsores meer verstand heb gekregen van webloggen dan van mijn eigen werk, maar mijn creativiteit was op. Ton zegt dan altijd heel gemakkelijk als ik het niet meer weet: “El, vraag het ff aan boven dan.” Het is inderdaad gebleken dat een plotselinge ingeving uit ‘het niets' b.v. zoekgeraakte voorwerpen weer terecht brengt vanaf plaatsen waar je het met je verstand nooit zou zoeken. Maar zo gemakkelijk als het klinkt is het écht niet. En zeker niet als je eigen ratio op volle toeren werkt en niet van plan is het bijltje erbij neer te gooien. Er moet echt zo’n moment komen waarop ik het écht niet meer weet. Gisteravond was zo’n moment... Nee, Ton zei niets, die weet dat dat het beste is op zo'n moment. Ik stuurde zelf een noodsignaal... Kom vanuit de keuken, kruip achter de computer en flits: Problem solved, zonder er écht bij na te denken. Een moment van gelukzaligheid gonste door mij heen en Ik liep door de huiskamer alsof ik mijn eerste triatlon gewonnen had. En waar het dan ook vandaan moge kome, of het mijn eigen eigenwijze onbewuste wijsheid is of die van andere buitenaardse souffleurs die verstand hebben van computers, maakt mij helemaal niets uit. Thanx! Ik heb vannacht weer heerlijk geslapen..

“Mijn kind is een Nieuwetijdskind!“ of “Hallo, ik ben een nieuwetijdskind!” Wat moet een kind daarmee... Het is ‘New age’ maar mij stuit het tegen de borst. In deze ‘Nieuwe tijd’ krijgen we door dat die kinderlijke wijsheid zo’n gekke nog niet is en we grijpen onze kinderen in de kraag nog voordat ze in de trein van het aardse leven mee denderen. We waarborgen daarmee een bijzonder nuttige eigenschap, maar plakken daar dan ook weer dat stempel ‘Nieuwetijdskinderen’ op, waardoor we dan eigenlijk het spoor ook weer bijster raken. Wat we met een term als deze doen is eigenlijk contra aan wat we menen dat het ons oplevert. We maken er een soort kleine apostelen van door ze juist die speciale aandacht te geven met een term als deze. Het kind gaat zich bijzonder voelen, wat op zich even bijzonder leuk kan zijn, maar daarna ook weer bijzonder eenzaam. We tillen het kind op in plaats van het goed met de benen op de grond te zetten, zodat het zich goed leert handhaven in deze hectische wereld. En soms lijkt het alsof ouders er zelf op kicken een ‘Nieuwetijdskind’ te hebben. Ik kom ze tegen... Paranormaal zijn is niet meer dan een normaal menselijk vermogen waarover ieder mens in meer of minder mate beschikt en waarin met name kinderen nog open en onbevangen zijn. Dit vermogen weet de één beter te kanaliseren dan de ander. We kunnen allemaal fietsen, maar we fietsen niet allemaal de Tour de France, zoiets... Wist u dat kinderen normaal gesproken eigenlijk gewoon hun 'normaal menselijk vermogen' nog moeten ombuigen door de invloeden van onze cultuur? Dat is eigenlijk wat er gebeurt als kinderen groot groeien en van alles aanleren. Eigenlijk is ‘normaal’ dus meer een cultuurschok die je nooit meer te boven komt. Wij leren in deze cultuur juist af te voelen wie wij werkelijk zijn. Wij leren af te voelen wat écht goed voor ons is, omdat we dingen letterlijk met de paplepel krijgen ingegoten. Verplicht ons bordje leeg eten omdat het goed voor ons is, of omdat we anders geen toetje krijgen, is eigenlijk helemaal geen compliment waard. Met die aangeleerde actie leren we het kind al vroeg om vooral niet te luisteren naar het signaal van het lichaam over de hoeveelheid voedsel die het op dat moment nodig heeft. Het lichaam geeft een belangrijk signaal, maar daar leren we compleet aan voorbij te gaan. Wij verleren te voelen wanneer wij het lichaam weer in balans brengen door de balans in vraag en aanbod te behouden. Maar als het aanbod groter is dan de vraag creëeren we een disbalans, zoals we dat met meer doen in onze huidige welvaartsmaatschappij. En zo is het ook met de van nature perfecte balans in intuïtie. De ratio heeft de overhand gekregen en wij hebben er inmiddels, en binnen onze cultuur, een flinke klus aan gekregen die intuitie weer serieus te leren nemen. We gaan er zelfs voor op cursus, en er zijn ook nog genoeg die zelfs zo’n bezigheid een zinloze vinden, omdat zij geloven dat erin ‘geloven’ onzin is en enkel afleid van de 'werkelijkheid'. Ik hoop ook dat er een Nieuwe tijd aanbreekt, waarin kinderen niet meer ondergedompeld worden in onbegrip en/of onwetendheid (zie mijn column van 12 april: 'Hulpvraag van een kind'), en hopelijk kunnen kinderen hierin beter begeleid worden dan ooit mogelijk was, omdat herkenning, begrip en verdieping ontbrak. Maar in plaats van die herkenning als krachtmiddel in te zetten bewerkt een term als ‘Nieuwetijdskinderen’ in mijn ogen het tegenovergestelde: Je herkent ze omdat ze ‘anders’ zijn... Laten wij onze kinderen vooral leren te blijven wie zij zijn en dit vooral bewust te ervaren, maar laten we ze nou niet leren, dat wat ze van nature zijn, zo bijzonder is. Laten we in plaats daarvan zelf opnieuw leren ons aan te sluiten, in plaats van ons af te sluiten. Laten we in die 'Nieuwe tijd' nou gewoon proberen zelf weer 'Nieuwetijdskinderen' te worden... Dan begrijpen we onze kinderen een stuk beter!