'Hoe is het met je?'

'Goed.'

'Goed of heel goed?'

'Heel goed.'

'Dus geen enge dromen meer.'

'Nee.'

'Mooi!'

Haar beentjes zwaait ze om en om onder de stoel...

'... of eigenlijk, ik heb wel een probleem waar ik graag over wil praten...'

'en dat is...'

'Er ligt al week lang een boterham in mijn kastje op school.'

ik schiet in de lach...

Haar moeder schiet ook in de lach...

'... Ja, en die stinkt, dus ik durf het kastje niet open te doen...'

'En wat zat er óp die boterham?'

'Worst...'

Ze leest het bordje naast mijn voordeur: 'Oh, u bent eh... paranormaal therapeut, zie ik.'

'Ja, dat klopt.'

'Mag ik es vragen, wat ziet u nou bij mij?'

Slechte vraag om een gesprek met mij aan te knopen...

'Dat u een pakketje onder uw arm heeft dat waarschijnlijk voor mij is...?' antwoord ik met een schuine blik naar het pakketje.

Ze kijkt naar het pakketje onder haar arm en naar het formulier in haar andere hand dat ik moet ondertekenen voor ontvangst. 'Oh, eh... ja natuurlijk.' lacht ze. 'maar wat u doet fascineert me zo. Ik bedoel, ik voel nml zelf ook zoveel meer en...' Ze vangt mijn stille boodschap niet en begint zonder gene haar verhaal af te steken zonder zich af te vragen of ik daar wel tijd voor heb.

Ik ben niet in voor een voordeurconsult, dus ik ga er niet op in.

'........ dus ... Maar wat doet u nou zo eigenlijk, als paranormaal therapeut?''

'Ik zal het adres van mijn website voor je opschrijven. Daar vind je genoeg informatie en ook mijn telefoonnummer. Als je wilt dan kun je me bellen voor een afspraak. Mag ik nu mijn pakketje?'

'Oh, eh sorry, ja natuurlijk, als u hier even wilt tekenen...'

De moeder van een vriend hoopte dat zij via mij contact kon hebben met haar overleden echtgenoot. Ik had al eerder op een onverwacht moment contact gehad, toen haar zoon bij ons was, maar ik kan en wil dat niet afdwingen, dus ik zei tegen haar: ‘Ik kan het u niet beloven, omdat ik dat niet kan en wil afdwingen.’ Ze wilde toch graag een keer komen, al was het maar om met mij te spreken omtrent mijn visie over het leven en de dood. Ik plande een datum met haar, maar er kwam iets tussen, zij belde af. Ik prikte een nieuwe willekeurige datum...

Zij kwam en hoopte nog steeds met heel haar hart dat er iets zou gebeuren. Zij zei het niet, maar ik voelde het en ik wilde haar geen valse hoop geven, dus ik legde haar nogmaals uit: ‘Als een contact tot stand komt dan gebeurt dat spontaan, omdat ik dit de meest zuivere vorm vind. Ik ga er dus nooit achteraan, hoezeer ik het u ook gun, ik voel de energie van uw man op dit moment niet en...’ Ik wilde haar verder uitleggen waarom ik geen geesten oproep, maar ik kon mijn verhaal niet afmaken, mijn adem stokte...
‘Uw man is hier.’ zei ik, 'en hij wil iets tegen u zeggen.' Ik vertaalde wat ik hoorde in mijn hoofd. De woorden waren duidelijk, maar de boodschap niet, althans, niet voor mij... Voor haar wel, zij wist precies waar het over ging...

Haar stem trilde: 'Elly, je hebt ook zonder het te weten precies de datum van mijn man's verjaardag geprikt voor dit gesprek. Ik had het je niet verteld, maar ik dacht al, dit kan geen toeval zijn...'

De hond van mijn zoon en schoondochter is mijn trouwste klant. Zij kochten het dier van iemand die hem als pub zwaar had verwaarloosd. Zo erg dat het arme beest maar de helft aan gewicht had dan wat hij voor zijn leeftijd zou moeten hebben. Het dier had platvoeten, was vies, angstig en ziek. Nog steeds chapaux voor mijn zoon en schoondochter die het dier destijds voor 250 gulden weghaalden bij de eigenaar, ook wetende dat het niet bij deze kosten zou blijven. En dat klopte ook. In de loop der jaren zijn er al heel wat euro’s op rekening van de dierenarts gestort, die overigens ook goed werk levert. De hond is het oogappeltje van de de arts en terecht. Frego is een echte goedzak, een komiek, nog net geen mens, wel een groot kind, en doet de naam Rottweiler geen eer aan. En ook al zou je willen dan kun je nog niet bang voor hem worden. Hij blaft en hij moppert omdat een hond nou eenmaal blaft en moppert, that's all... Hij doet wel aan plaatsbepaling, dat wel. Hij wil weten wie de baas is, maar dat is hij meestal niet zelf. >>lees meer

In mijn praktijk heb ik te maken met kinderen die 'hooggevoelig' zijn, maar niet alleen met de kinderen, ook met de ouders, die zelf vaak angstig zijn omdat hun kind van alles ziet of hoort dat zij niet zien of horen. En ook dat vraagt om begeleiding. Ik schreef er al eerder over op Columnweb en ik zal er ook meer over schrijven...

Ik vond voor u op het net dit artikel uit Margriet over Paulette's dochter Lotte (10). Lotte heeft last heeft van hooggevoeligheid. Zij voelt situaties haarfijn aan en dit maakt haar onzeker, huilerig en angstig...

Ik heb de film Staya erusa, van Ronald Jan Heyn, over leven, dood, reïncarnatie, bijna-dood-ervaring, orgaandonatie, euthanasie, schizofrenie, dementie, down-syndroom, karma etc. bekeken. Toch heb ik het één en ander gemist. Als ik de trailer van 'What the bleeb do we know' bekijk, dan prikkelt dat, in tegenstelling tot het effect van Staya erusa, direct mijn zintuigen en wil ik meer... Nog niet gezien? Alstublieft.


Er komt dus wel van alles aan de orde in Staya erusa, buiten kijf. En als je nieuwsgierig bent van aard of niets of weinig weet van deze materie dan is het niet verkeerd om de film te gaan zien. Voor mij zat er weinig verrassends in, maar ik heb er ook geen spijt van dat ik er voor ben gaan zitten. In grote lijnen kan ik mee met de visie van de makers, maar het is de stelligheid waarmee het gedeponeerd wordt die mij er niet van overtuigt dat het overtuigend overkomt. >>lees meer

De discussie over Robbert van den Broeke op Columnweb gaat maar door... Maar hoe het ook zij, wat Robbert nu wel of niet heeft gedaan staat niet garant voor het wel of niet bestaan van paranormale fenomenen cq verschijnselen. En over geloof valt niet te twisten. Ongeloof is immers ook geloof...


Ursula vraagt in deze discussie of energie wel doorgegeven kan worden als je er open voor staat omdat zij een ervaring had tijdens een uitzending met Robbert. (...) ik was aan het zappen en met de kids bezig, dus lette niet echt op, maar het gekke is wel dat ik het ineens intens warm kreeg. Kan energie wel doorgegeven worden als je er open voor staat dan?


Los van het fenomeen Robbert heb ik geen twijfel over de mogelijkheid tijd en ruimte, en dus het overbrengen van energie op afstand, te overbruggen. Toen ik het verzoek kreeg iemand op afstand te behandelen dacht ik de eerste keer: Hoe doe ik dat nou... Hoe overbrug je energetisch een afstand in kilometers. Ik had geen idee wat ik mij daarbij voor moest stellen. Ik dacht, als tijd en ruimte overbrugbaar is moet het ook hier, op deze plek waar ik nu zit, kunnen... Ik had al eerder ervaringen gehad die mij ervan overtuigd hadden dat energie tijd en ruimte overbrugt, maar het gericht behandelen op afstand was toch iets anders... >>lees meer