Channelen doen we dus allemaal, bewust of onbewust, schreef ik maandag in deel I. Hoe onwerkelijk het voor velen onder ons ook lijkt, wij staan voortdurend in contact met alles dat om ons heen is. Op zich niets bijzonders. Kijk in de dierenwereld. Dieren hebben een speciale neus voor dreiging en slaan op de vlucht. Waar die informatie vandaan komt maken dieren zich niet druk om, zij handelen. Uw kat gaat vast niet liggen op een plekje waar het niet pluis is, voor de rest vindt hij het gezegend.
Wij mensen ontwijken ook plekjes waar het niet pluis is, tenminste, als we niet zo zouden twijfelen aan ons van nature zo perfect geregeld intuïtief vermogen. Als we dat vermogen niet zo zouden onderschoffelen met overtuiging en ongeloof. En als we niet voortdurend ons hoofd zo vol hadden met praktisch denkwerk of stress van de dag, waardoor we andere signalen dus negeren.

Kinderen geven nog wel aan dat er iets niet pluis is en uiten dat vaak als 'fantasieën' en in dromen. Het gebeurt maar al te vaak dat problemen en enge dromen verdwijnen door het kinderbedje eenvoudigweg te verplaatsten naar een andere ruimte of een andere hoek van de kamer.

Maar wat heeft dit alles te maken met onbewust channelen? >>lees meer

Of ik over channelen wil schrijven. Channelen met overledenen, gidsen, andere dimensies, hoe het werkt, of het net zo link is als glaasje draaien, tips en tricks of gewoon niet doen, vraagt Paul. Dat wordt een lang verhaal dat ik niet op één dag ga vertellen. Vandaag wel de aftrap...


Channelen is je openstellen voor boodschappen van ‘gene zijde’. Een ruim begrip, maar hoe werkt dat…


Eigenlijk channelen we allemaal, bewust en onbewust. Ik schreef het eerder in de column zielen shoppen uit 2002. We zijn allen min of meer in staat contact te maken met die andere dimensie. We zijn een open systeem en reageren op prikkels van buitenaf.


Brengers van boodschappen uit die andere dimensie noemen we gidsen, tenminste, als we menen er bewust contact met één te maken. Dat kunnen dierbare overledenen zijn, maar ook verbindingen vanuit vorige generaties of levens. Toch... Als we hier op aarde straks het loodje leggen en 'over gaan' zoals dat heet, is het niet zo dat we direct verlost zijn van onze zonden en als heiligen wat door het astrale kunnen banjeren om op afroep beschikbaar te blijven voor iedere aardeling die zin heeft in een oprechte boodschap van ons over wat dan ook, tenminste, ik denk dat het niet zo werkt. Maar daarover later meer... >>lees meer

Hij loopt met pakketjes met kaartjes die hij wil slijten voor vast een goed doel.

Ik zit achter het raam.

Hij ziet me niet, want hij focust op het bordje bij de voordeur en leest dat hier een Paranormaal therapeut gevestigd is.

Hij belt niet aan maar loopt snel weer weg...

'Wie is dat?' vraagt T.

'Iemand die denkt: Oh jee, hier ga ik niet aanbellen.' zeg ik...

Gisteren en vanochtend ontving Kluun van verschillende mensen mail over een op hande zijnde kosmische eh... tsja... meevaller. Vandaag schijnt er een ultra violette pulserende straal vanuit de kosmos op aarde te eh... schijnen. Tijd om mijn licht weer eens op te steken bij de expert op het gebied van alles wat zich tussen hemel en aarde beweegt: Mevr. Van Wijnbergen, gedipl. paranormaal therapeut.

Mevrouw van Wijnbergen, are you free?

Yes Kluun. Ik kreeg hem ook in mijn mailbox en normailter sta ik nogal sceptisch tegenover dit soort mailings, maar deze fascineerde me wel. Juist ook omdat het te maken heeft met de stand van de planeten.

Als ik de mailtjes moet geloven, staat moeder aarde vandaag 17 uur lang (vanaf vanochtend 10.10u tot iets na middernacht) in het eh.. licht van een kosmische straal. Ik heb het even opgegoogled en het klinkt allemaal heel spectaculair. Een soort magnetron van energie uit hogere dimensies. Iets met 2012, Maya's, hartchakra's, de hele santekraan. Tsja. Wat denkt u ervan, Mevr. Van Wijnbergen.

Ja, naar het schijnt staan Zon, Maan, Venus en Mars alle vier in conjuctie. En dit in het sterrenbeeld weegschaal, wat dan dat ook allemaal te betekenen heeft... Ik was toch benieuwd of ik daar iets van zou kunnen voelen. En gek genoeg voel ik vandaag ook een vreemd soort vibratie, niet onprettig... Maar naar ik begrepen heb worden onze gedachten en intenties door die straal ook tot 1 miljoen maal versterkt en waren de mailings dan ook van die toonaard dat we daar met z'n allen schepje bovenop moeten doen door positief te denken... Voel jij wat Kluun? >>lees meer

Ziezo, leuk, twee toepasselijke cadeautjes voor een zwanger echtpaar. Help, ik heb mijn vrouw zwanger gemaakt van Kluun als oppepper voor de aanstaande papa (die volgens Kluun heel wat te verduren heeft), en een boekje met prachtige foto's van de groeiende baby in de baarmoeder. Voor elke dag een foto. Tevreden loop ik met mijn plastic tasje naar de bakker, de slager en de drogist. Tasjes in de auto, parkeerschijf nog een uurtje vooruit, ziezo, wie maak mij wat. Op naar de Appie. In de rij bij de kassa hoef ik even nergens over na te denken en weten de hulptroepen eindelijk tot tussen mijn oren door te dringen. 'Je tas met cadeautjes...' In mijn hoofd verschijnt een beeld van twee plastic tasjes in de kofferbak in plaats van drie. Opeens heb ik haast. 'Wilt u het bonnetje?' 'Nee' 'Spaart u koopzegels?' 'Nee.' Ik wil alleen maar zo snel mogelijk naar de auto om te checken of ik daadwerkelijk mijn cadeautjes ergens onderweg heb laten staan...

...

@#t! Ja!

Het scenario van twee lege handen op een verjaardagsfeestje speelt zich voor mijn ogen af. 'Sorry, ik had twee hele leuke toepasselijke cadeautjes, maar ik ben ze kwijt.' Mijn reputatie maakt het best geloofwaardig, maar ik baal er toch wel stevig van, want het was het laatste boekje van Kluun en ook het laatste echt leuke babyboekje in de boekenzaak...

...

De bakker en de slager hebben geen boekjes gevonden. Ik versnel mijn pas. Door de snelheid en het ritme van het lopen geeft mijn ratio de leiding weer een moment uit handen. 'Doe maar rustig aan.' klinkt het dan op zachte toon. En het 'voelt' alsof mijn tasje met cadeautjes gewoon op mij ligt te wachten. Ik onderhandel met mijn ratio die besluit om toch maar wél stevig door te lopen, want stel. Elke minuut kan er één teveel zijn... Mijn ratio heeft weer de leiding: 'Ik moet hem vast in het mandje hebben laten staan bij het afrekenen... Ik stond rechts van de kassa en mijn mandje stond links... en ik ben niet meer links geweest... Misschien heeft de vrouw achter de kassa...'

...

'Nee mevrouw, niets gevonden. Loopt u anders even door de winkel, misschien heeft u hem ergens laten staan.'

Zie je wel... Ik loop de route. Tandpasta.. Ultralift... vitaminen... deodorant... kassa... geen tasje... Zucht... Dat was het dan. De eerlijke vinder dacht vast. 'Hee, leuk, cadeautjes.' denk ik. En dan komt dat ietwat treurige moment van overgave. Niks meer aan te doen. Over en uit...

Ik loop de winkel uit, maar nog voordat ik bij de deur ben krijg ik wat luider ingefluisterd: 'Bij de bril-len!'... Bij de br... o, da's waar ook. Ik zette mijn tasje bij de brillen even op de grond om te kijken of de bril in het kokertje net zo leuk was als het kokertje.

...

Bij de brillen staat een mevrouw met nog een mevrouw te kletsen die met haar schoenen boven op mijn plastic tasje staat, want het lijkt alsof er gewoon een lege zak op de grond ligt zonder inhoud, omdat de platte, kleine boekjes onderin zitten en de drukke print op de zak daarvan niets verraad. 'Mag ik even.' straal ik. 'Ik wil graag even mijn plastic tasje oprapen en u staat er op.' De vrouw schrikt: 'Oh sorry mevrouw, sta ik er gewoon met mijn lompe voeten bovenop.' 'U moest eens weten hoe blij ik daar mee ben.' zeg ik opgelucht. De vrouw kijkt mij niet begrijpend aan. 'Ik was hem vergeten en er zitten twee cadeautjes in.' 'Nou, dan heb ik ze dus voor je bewaakt.' 'Precies.' lach ik.


Als ik de winkel uitloop 'fluister' ik terug: 'Goh, hardstikke bedankt weer, he!'

Gister, op 6 oktober j.l werd ik er o.a. door José onder mijn column De eeuwige beweging uit 2001 op geattendeerd dat de moderator van het JHK forum een bericht heeft geplaatst als zijnde een bericht van 'haar gids' om de problemen binnen dat forum toe te lichten en mogelijk op te lossen. Een goede intentie, ware het niet dat het gaat om een bericht dat van Columnweb is gekopieerd en her en der aangepast voor bruikbaarheid op het forum.

Ik kreeg daarna meerdere mailtjes waarin mensen mij niet alleen verwittigden van dit feit maar ook van het feit dat de link naar mijn artikel op Columnweb, die gister door een lid van het forum daar is geplaatst, door de moderator is verwijderd.

Het JHK forum is een drukbezocht spiritueel forum met een dagelijks bezoekersaantal van rond de 6000. (als ik goed gespiekt heb op Nedstat)

José schreef gister (waarvoor mijn dank) op Columnweb: Ik ben lid van het JHK-Forum en daar heeft gisteren Christa aka Goldenheart een bericht geplaatst als zijnde een bericht van haar gids Athan.
Ik ben erg benieuwd wat u van de overeenkomsten vindt die ik las in uw bericht en die van haar. Zij is daarom ook beschuldigd van kopieren, maar helaas is deze topic al verwijderd door de beheerder van dat forum. Door deze topic ben ik ook op uw site terecht gekomen en wilde u hier ook van de hoogte stellen.

En dan plakt José

• de tekst

die op JHK geschreven staat met als titel: GECHANNELDE BOODSCHAP VAN ATHAN...: Die quote met de 'gechannelde' tekst in het forum en de reacties op die tekst van lezers aldaar kunt u achter deze link lezen

Het gebeurt vaker dat mijn columns of delen ervan geknipt en geplakt worden in o.a. forums en weblogs. Dat is ook geen enkel probleem, mits dat mét bronvermelding gebeurt. Er staat immers niet voor niets: Alle content © Elly van Wijnbergen onderaan mijn site.
Het is dus al niet fraai als men tekst van Columnweb gebruikt, her en der wat bewerkt en vervolgens toeëigent, maar het is nog minder fraai als men hierbij dan ook nog de illusie wekt dat het om een gechannelde boodschap zou gaan. Hoe misleidend…
Afijn, vergelijkt u de tekst voor uzelf en laat u dus niets 'wijs'maken...

'Ik schrijf niet goed, zegt de juf.' Het klinkt bedroefd. Hij vertelt ook dat hij daarom niet de vulpen krijgt die hij zo graag wil als beloning voor goed schrijven.

'Elly, ik wil zo graag schrijven...'

'Nu?' vraag ik verbaasd.

'Ja, nu!' zegt hij enthousiast. 'Als jullie dan even samen praten...'

Wij praten, Boaz schrijft.

Het schrijven lukt niet helemaal, hij krast het weer door.

'Ik heb een idee.' zeg ik terwijl ik hem met kruk en al aan mijn bureau schuif.

'Als jij nou doorschrijft, dan ga ik jou behandelen.', want dat moet toch ook doorgaan.

'Wil jij dan even iets voor mij opschrijven, Elly, dan schrijf ik het na.'

Ik schrijf iets op.

'B..O...AZ BOAZ... I...S H...EE...L...I...EF. ' leest hij hardop. Daarna, als de inhoud tot hem doordringt, spreekt hij de zin nog eens verrast en vloeiend uit.

Terwijl Boaz schrijft sta ik achter hem en sla mijn rechterhand af om de spanning die ik uit zijn energieveld trek weg te voeren. Tegelijkertijd knip ik even snel met mijn vingers, een routinebeweging die ik doe zonder erbij na te denken, zodat ik de afgevoerde spanning niet zelf absorbeer.

Opeens maakt Boaz met zijn rechterhand exact dezelfde beweging. Hij knipt ook even snel met zijn vingers, zomaar, argeloos, alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Vervolgens schrijft hij zonder verblikken of verblozen weer door.

Zijn moeder en ik kijken elkaar aan. We kunnen een luide lach niet onderdrukken. Het zag er werkelijk écht uit.

'Ligt een carriëre voor hem in het verschiet.' opper ik...