Jammer hoor, ik was er wel voor in. Ik had wel willen zien dat we binnen drie etmalen zouden begrijpen dat The Power of Love sterker is dan The Love of Power en dat we dan eindelijk die stoute schoenen aan zouden durven trekken om met elkaar die stap voorwaarts te gaan. En ik durf te wedden dat ook de meest sceptische onder ons op 14 oktober een keer extra omhoog hebben gekeken, al was het dan maar om hun eigen sceptisme bevestigd te zien...
Het is achteraf gemakkelijk om te zeggen: Zie je nou wel, wat een onzin. Maar volgens de peiling gelooft 78% van de bevolking in buitenaards leven. En nog nooit hebben we de spanning met elkaar rondom een dergelijk fenomeen zo hoog opgevoerd. Of het nu om de zotte discussie ging of om een waar geloof. Het feit dat we zo massaal gingen surfen en een site als die van Niburu om de haverklap plat lag, vertelt dat we allemaal op zoek zijn naar die boodschap van licht en liefde, of het nu in ontkenning is of in afwachting, omdat we er aan toe zijn, omdat we er een zooitje van hebben gemaakt en het nu zelf ook even niet meer weten...
Als het ruimteschip was gekomen dan hadden we de boodschappers verheven tot helden. Now we can only shoot the messengers door het resultaat van onze eigen zoektocht op hen te projecteren, maar het maakt ons allemaal tot dromers.
Al Gore kondigde vorige week een nieuw tijdperk aan. Dat loopt in elk geval synchroon. Hij wist opnieuw te inspireren. Maar ook zijn boodschap is er één die is gebaseerd op geloof, hoop en overtuiging...
Het grote lichtschip kwam niet, maar er kwam wel iets anders... Blijkbaar waren we er even toe in staat, door een moment te geloven, stiekem, vanuit dat lichtpuntje in ons eigen hart, waardoor de aarde even wat lichter werd. De energie was voelbaar, ik werd er blij van.
I have a dream, klonk het ooit in onze ether, en het spreidde zich voort...
