Weblog van een paranormaal therapeut

Partij voor mens en spirit. Het wordt nog eens wat...

'En wat vind je dan van Het zesde zintuig?' vroeg cliënt P., nadat ze mijn betoog in een kort interview over Char, daags na James Randi's betoog over de ontmaskering in Zembla op radio 1 had gehoord. Ik antwoordde daarin op de vraag van Jan Mom of het geloofwaardiger zou worden als Char bijvoorbeeld eens zou zeggen: Oke, nu heb ik een slechte verbinding, nu weet ik even niets, dat het is algemeen bekend is dat paragnosten of mediums nog niet eens de helft scoren aan juiste waarnemingen. Het is dus geen reële weergave van de werkelijkheid om altijd en overal maar een pasklaar antwoord op te hebben.
Het interview was naar aanleiding van deze column, waarin ik mijn visie spuide over de algemene trend in dergelijke programma's.
Ik weet het. Je scoort geen punten als een medium zegt: 'Sorry, er komt even niks.', terwijl de hele familie is afgereisd in afwachting van. De show must go on... Maar een programma als het zesde zintuig laat wél zien dat mediums niet altijd scoren, zelfs niet in de buurt komen, daar waar ze op andere momenten in staat zijn soms tot in detail waar te nemen. Geloofwaardiger dus, een betere weergave van de werkelijkheid. Hoewel ik de spelletjes, zoals verstoppertje spelen op het autokerkhof, dan wel weer erg flauw vindt. Het zapmoment.

'Wat denk jij mam, voelt het goed?'
'De ruimte wel, rustig, althans, voor mij. Maar ik hoef er niet in te wonen,' zeg ik.
Hij kijkt me aan, weet dat dit alles is dat ik er over kwijt wil, respecteert dat ook, maar hij ligt er al nachten van wakker, ziet overal spoken, dus probeert mij toch stiekem in te schatten. Ik draai mijn ogen weg als hij de mijne zoekt. Dat valt niet mee. Maar het moet hun eigen overwogen beslissing zijn.
Als ik even later thuiskom maak ik een fles wijn open.
'Proost, op het nieuwe huis van je zoon.'
Zijn vader kijkt me aan, lacht en zegt niets.

Als hij twee dagen later belt om te vertellen dat ze het huis gekocht hebben lacht hij ook als zijn vader hem vertelt dat zijn moeder er allang op heeft geproost.

Maar wat nu als je andere zoon een huis wil kopen waar je maar geen gevoel bij kunt krijgen, hij het zelf in zijn hoofd al bijna heeft gekocht, omdat alles er qua omgeving en ruimte perfect en naar wens uitziet. Tenminste, op het plaatje.
'Hoe vind je het mam, als we dichter bij je komen wonen?' vraagt hij enthousiast.
'Eh... Jjja, wel leuk,' hakkel je. Natuurlijk vindt een mam dat leuk, maar het voelt niet alsof dat ook gaat gebeuren, tenminste, niet in dit huis. Je wilt ze niet ontmoedigen, want het moet hun eigen overwogen beslissing zijn. Je wilt ook niet liegen (Je kan niet eens liegen). Maar dat valt niet altijd mee.
'Je klinkt niet erg enthousiast.' klinkt het dan wat teleurgesteld.
Je voelt je bijna schuldig.
'Kijk nou eerst maar eens of het huis ook is wat je ervan verwacht.'

Als ze terugkomen van het kijken zijn ze een illusie armer. Het viel tegen.

Waarom het al die tijd zo stil was op Columnweb? Ik had alles op alles gezet om eerst een geschikte uitgever te vinden voor mijn boek. Een soort staking dus, tot de missie was volbracht. Eerst een uitgever, dan pas weer webloggen.
Nou, die uitgever, die is er.
Het boek zal verschijnen bij uitgeverij Artemis @ Co. Deze uitgeverij maakt deel uit van Ambo|Anthos.
Wanneer?
Nog wel even geduld hebben. Het streven is dat het net voor de boekenweek, volgend jaar maart, in de winkels ligt.
O, u dacht dat het al af was? Neeeee, weet u wel hoeveel werk dat is, een boek schrijven...

Omdat ik wat snotterig en hoesterig ben sliep ik vannacht beneden, op de bank. Dan kan ik hoesten zoveel als ik wil. Proberen niet te hoesten omdat je partner slaapt en morgen weer hard moet werken, dat werkt niet. Dan komt die gemene kriebel waar je 't nooit van wint.
Afijn, al hoestend en zappend kwam ik langs een of andere astrolijn waar je naar toe kunt bellen voor al je levensvragen.
'Ik voel druk bij je hoofd A. Herken je dat?'
'Eh...'
'Ja, echt, ik voel het, hier.'
'Eh...'
'Heb je wel eens last van je hoofd?'
'Eh... nee, wel van mijn rug.'
'Ja, daar komen we zo op, ik moet nu eerst even naar je hoofd, krijg ik door.'
'Zit je wel eens veel in je hoofd?'
'Ja, dat wel.' (wie niet)
'Dan is dat het. Je moet wat minder in je hoofd zitten. Je hoofd af en toe wat rust geven. Je bent erg bezig met het overlijden van je zus, he?'
'Ja, dat klopt.' (A. heeft net zelf verteld dat haar zus is overleden)
'Ik voel nu je rug, ja, ik voel het heel sterk.'
Het blijkt allemaal psychisch te zijn. Who knows... De kaarten voorspellen in elk geval een vreugdevol 2008 voor A., dat is fijn. De boodschap dat haar zus om haar heen is had u ook kunnen voorspellen naar aanleiding van de info die A. zelf gaf.
Ik zeg niet dat het medium geen medium is, dat ze niet goed is in wat ze doet, maar het is als met zoveel van dat soort programma's die als paddestoelen de grond uit schieten in de vroege uren in combinatie met de hijglijnen. Zeg nou eens gewoon, 'Ik weet het niet A.' of 'Ik voel het, maar ik kan het niet duiden A.' of weet ik veel wat.
Ik zag eens een medium voor een zaal die vroeg aan de man naast mij of hij veel bier dronk, ze zag bierglazen boven zijn hoofd. 'Ik ben geheelonthouder.', zei de man. 'Ik drink nooit.' 'O, dan is dat het. Dan is dat wat ze me laten zien.' zei het medium.

Of je nu naar Char kijkt of welk programma dan ook. We weten altijd alles of breien het anders wel aan elkaar, we wisten het al of we hadden al dat gevoel, en het is altijd halleluja daarboven. Iemand als Char zegt zoveel dingen die ze blijkbaar niet uit haar duim zuigt, ik doe het haar niet na, maar het zou meer tot zijn recht komen zijn als we ook eens durven zeggen dat we er naast zitten, geen antwoord weten, niks doorkrijgen. Dan doe je jezelf niets tekort als medium of paragnost. Maar het is commercie. We kunnen ons dat niet permitteren. U vraagt, wij draaien. We kunnen onze overleden dierbaren of wie dan ook op elk tijdstip om raad vragen, ze komen altijd opdraven en het gaat altijd goed. Er is nooit eens iemand die zegt, nou ff niet of het is zwaar shit hier.

Ik geloof in een leven na de dood, ik geloof ook dat we in staat zijn contacten te onderhouden met dierbare overledenen, maar ik geloof ook dat men veel van dergelijke informatie gewoon tapt uit het energieveld van de mens tegenover zich. Dat veel van die informatie gewoon wordt opgepikt van onze eigen harde schrijf, vanuit whisfull thinking, angsten, eigen associaties, etc.. Alles is trilling, alles is geprojecteerd in die universele bieb. En we onderschatten onszelf. We zijn van mening dat alle info ons wordt ingefluisterd door gidsen of geesten, dat we alles 'doorkrijgen' of 'door mogen geven'. Het is natuurlijk geweldig als mensen troost vinden in de waarnemingen van mediums en zo hun leven weer op de rails krijgen. Maar dikwijls hebben mensen zelf ook al het gevoel dat overleden in de buurt zijn. We zoeken enkel bevestiging voor wat we zelf al voelen. En wie voelt het nou beter en intenser dan degene die de liefdesband heeft...

Hou me ten goede, ik ben geen tegenstander van meer aandacht in de media voor spiritualiteit, integendeel. Maar de wijze waarop het dikwijls wordt gepresenteerd vind ik een aanfluiting.
Zo, dat is d'r maar weer uit... Sorry, weinig geslapen vannacht...