Sinds juni 2006 schrijf ik met Kluun, schrijver van de bestsellers 
“Met name het ongecontroleerd uitflippen is herkenbaar, dus ik ga liever voor een cursus hoe blijf ik d’r in...”, schrijft Frea onder die hele lange column van twee weken terug. Ik heb beloofd hierop terug te komen, en ik grapte dan wel dat dát de cursus voor gevorderden is, maar het is werkelijk een feit dat je d’r maar mooi mee kunt zitten. Met name mensen die erg sensitief zijn weten waar ik het over heb. Het niet goed geaard zijn. Bij het minste geringste d’r uit flippen. Ik ken het ook. Als geen ander. Het is een surveivelltechniek die ik als kind tot gewoontepatroon heb ontwikkeld. Onbewust weg van de ‘werkelijke’ wereld. En dat is een makkie als je ‘paranormaal’ bent, ook zonder dat je het weet. Want ik wist het niet. Ik kwam er zo rond mijn dertigste pas achter. Het verklaarde veel, maar daarmee is de klus om het af te leren nog niet geklaard. Je kunt je voorstellen dat het niet goed geaard zijn een zeer ongezonde bezigheid is voor lijf en leden. En niet alleen voor lijf en leden, want er ongecontroleerd uit flippen getuigt niet van geestelijke stabiliteit. En geestelijk onstabiel vertoeven in die andere dimensie is eveneens een ramp. Vergelijk het met op de vlucht slaan voor dreiging en terecht komen in een gettowijk met een blinddoek voor... Althans, als je een slechte trip maakt en dat doe je als je beheerst wordt door angst en onmacht. Ik was als kind en jonge volwassene altijd ziek en vluchtte in de nachtelijke uren, als ik dan onrustig wakker werd, onbewust die andere dimensie in. Ik stemde mij vanuit mijn onrust en angst af op lagere sferen, en raakte dan in paniek het spoor bijster. Het werd een vicieuze cirkel, want ik raakte bekend met de angst van die lagere sferen en door die angst werd de aantrekkingskracht enkel nog maar groter. Ik werd tijdens zo’n trip dan letterlijk ziek, moest overgeven, als fysieke reactie daarop, en als het dan weer dag werd, klaarde ‘de lucht’ weer op en kreeg ik weer grip op mijn aardse werkelijkheid (dacht ik). Psychiaters en artsen wisten geen raad met me en ikzelf al helemaal niet. Het was onverklaarbaar. Het patroon zette zich door. Het was mijn manier van omgaan met onverwerkt trauma. Het automatisme werd daarbij een vicieuze cirkel en ook een trauma op zich... Later ben ik gaan begrijpen dat wat er gebeurde geen muizenissen waren, maar werkelijkheid. Maar begrijpen verergerde in eerste instantie de kwaal. Want niet weten hoe je dan aan die werkelijkheid weer kunt ontsnappen, maakte het probleem groter. Want waar eerst de gedachte, jezelf met alles wat je ziet, voelt en ervaart niet serieus te nemen, nog enig gevoel van veiligheid bood, blijft er weinig meer over om in te ‘vluchten’. Toch stemmen wij niet zomaar af in lagere sferen van die andere dimensie. We worden niet zomaar overvallen door die andere werkelijkheid. Het is de wet van oorzaak en gevolg. De wet van energetische aantrekkingskracht. Energie baant zich een weg... En het heeft te maken met onvolkomenheden, zoals trauma’s en onverwerkte emoties in jezelf. En zodra je gaat begrijpen waarvoor je dan op de vlucht bent, krijg je uiteindelijk meer grip op welke werkelijkheid dan ook. Het is dus te gemakkelijk om te stellen dat je een probleem hebt. omdat je paranormaal bent. Als je wilt aarden, ga dan op zoek naar jezelf. Ga op zoek naar de reden van je vlucht. Ga op zoek naar wie je bent in het hier en nu. Vanuit dat gegeven wordt die andere dimensie een stuk aangenamer om in te vertoeven. Ken uzelve... Dan (her)ken je de ander... Het is niet zo dat je opeens voelt dat je geaard bent. Net zo geleidelijk als het patroon van niet geaard zijn zich ontwikkelt, is de weg terug ook die van de geleidelijkheid. Dus het heeft geen zin om te zeggen: En nu ben ik zat en nu ga ik aarden. Het heeft tijd nodig en voor je het weet komt het goed. Toen ik destijds op het van Praag Instituut de cursus Therapeutic Touch ging volgen met als enige doelstelling goed te leren aarden, bleek dat ik inmiddels al zo geaard was als wat. Ik had het zelf niet eens door omdat er geen moment komt van 'opeens' geaard zijn. Ik moest aan het begin van de cursus als voorbeeld staan voor de groep opdat men kon zien hoe stevig geaard zijn eruit ziet. Ik was verbaasd. Men scheen het dus te zien. Wie had dat gedacht, dacht ik. Ik bleek dus van nature al te staan zonder dat ik er zelf erg in had. Ik had de cursus er dus niet voor nodig. Ik heb inmiddels wel een allergie ontwikkeld voor zweverigheid, maar daar hoef je niet paranormaal voor te zijn...
>>terug naar recente artikelen
Navigeer door artikelen:
« Automatisch schrift » Praten in prikkels
Hmmm dat staat er wel makkelijk: \”Ken uzelve… Dan (her)ken je de ander…\” volgens mij is dat niet zo makkelijk. Want hoe ken je jezelf? En hoe aard je dan uiteindelijk. Uit ervaring weet ik dat jezelf leren kennen een lange weg is. En ik weet ook dat je die niet helemaal alleen kunt bewandelen.
door sjeel op 13 07 05 - 17:28
@Sjeel: Jezelf leren kennen neemt waarschijnlijk meer tijd in beslag dan een aards leven lang is. Het is een weg tot, en op die weg zul je gaandeweg merken dat je vanuit die \’diepten\’ van je ziel jezelf spiegelt aan de wereld. De wereld is zoals jij hem ziet en ervaart. En naarmate je meer over jezelf te weten komt zul je ook meer in die ander herkennen. Goed aarden is goed in contact staan met jezelf, ook fysiek. Het is jezelf als het ware volledig ervaren, met alles erop en eraan. Maar dat is een ruim begrip. Maar ook al ben je goed of beter geaard, dan houd die weg tot zelfreflectie niet op. Het is een proces van bewustwording, en tot waar, dat kan ik je niet vertellen. Mijn ervaring is wel dat je op elk stukje van die weg mensen en situaties tegenkomt die je dienen in een stukje zelfverwerkelijking. Of dat nu in de vorm van professionele hulp is of anderszins. We staan nooit echt alleen, ook al voelt dat soms wel zo. En het boeiende is dat die weg niet ophoudt…
door Elly (Email) op 13 07 05 - 20:02
@Elly: Hier kan en heb ik maar een reactie op: HELEMAAL MEE EENS!!!! Over die weg waar je mensen optegenkomt ken ik een mooi gedicht van Toon Hermans.Grappig dat gedicht blijft mij volgen…
door Sjeel op 14 07 05 - 10:50
@Sjeel: Ik dacht, daar komt een gedicht achteraan, maar nee… Jammer…
door Elly (Email) op 14 07 05 - 10:58
Hier is ie dan:
10 centimeter
Jouw leven is (ik zeg maar wat) 10 centimeter lang.
Op die afstand kom je 3x iemand tegen.
Die kom je niet zomaar tegen, die moet je tegenkomen.
Anders is je leven niet compleet.
De eerste kom je tegen na (ik zeg maar wat) 2 centimeter,
de tweede kom je tegen na 5,5 centimeter
en de derde na zeven.
Zij zullen je verdriet brengen , of geluk,
maar alle drie vullen ze elkaar aan
en passen ze in jouw leven.
3,4,5,of 6 maal of soms nog meer malen in je leven
kom je grote mensen, of grote dingen tegen
die je leven beinvloeden
en je voelt dat het bijna ondraaglijke verdriet erbij hoort,
zoals ook het meest gelukzalig makende geluk.
Je mag dansen met je geluk en schreien met je verdriet,
als je maar goed weet dat ht bij je leven hoort
en dat je leven
(ik zeg maar wat)
maar 10 centimeter lang is.
Kippenvel krijg ik van dit gedicht, heeft bij mij ooit een lampje aangedaan…..
door Sjeel op 14 07 05 - 12:55
@Sjeel: Mooitje :)
door Elly (Email) op 14 07 05 - 16:04
@ Elly: Pracht gedicht. Ik geloof dat Toon nooit op zijn diepgang is beoordeeld. Er werd vooral naar zijn grappige kant gekeken.
Dat kippenvel brengt me bij je \”haantjes\”
Hennetjes die intensief met een carriere bezig zijn (dat geldt overigens ook voor haantjes) beseffen niet, zeer laat, of willen het gewoon niet weten, dat dit op geen enkele wijze goed valt te combineren met een haantje.
Een stevige carriere is een soort verslaving en gaat absoluut niet samen met spiritualiteit, innerlijke rust en relativering. Een ware partner is dan vaak maar lastig.
Alternatief is de bekende wederzijdse gedoogsituatie of de zoekende single.
Er moeten keuzes gemaakt worden…. En dan wordt het moeilijk voor je carriere.
Overigens, hoeveel werkelijke yin-yang combinaties ken jij in je vriendenkring? Ik denk dat het bij 3-5% ophoudt, zouden dat die soul-mates, tweeling zielen of wat dies meer zij zijn? :)
door Paul op 15 07 05 - 22:30
de vraag van hoe blijf ik erin vloeit voort uit mijn ervaringen met hoe ik me bewust werd dat ik er uit ging. Deze waren verre van negatief, maar dusdanig intens dat het mijn leven drastisch heeft veranderd. In die zin,dat ik tot de ontdekking kwam dat ik de spirituele werkelijkheid (het onzichtbare)niet langer kon loskoppelen van het aardse bestaan (tastbare), en dat is wennen als rationeel nuchter denkend mens. Het zoeken naar evenwicht en balans tussen beide staat en valt inderdaad met op zoek gaan naar wie ben ik, dus aarden.
door Frea op 15 07 05 - 23:58
@Paul: Over Toon Hermans heb je helemaal gelijk te weinig op zijn diepgang beoordeeld.
\”Een stevige carriere is een soort verslaving en gaat absoluut niet samen met spiritualiteit, innerlijke rust en relativering. Een ware partner is dan vaak maar lastig.\” Ik vind dit nogal een statement moet ik zeggen…. Ik denk dat je zonder innerlijke rust en relativering geen stevige carriere kan hebben. Want je moet nogal wat kunnen behappen en zondere een beetje goede zelfkennis ga je dan behoorlijk plat.
Die Ying/Yang waar je het ovre hebt zijn denk ik niet alleen maar soulmates en tweelingzielen. Denk dat dat nog net een stapje verder gaat. Maar wie weet.
door Sjeel op 16 07 05 - 11:03
@Paul: In mijn vriendenkring zijn er momenteel meer van elkaar dan met elkaar. En soulmates… Kan, maar met respecteren in plaats van concureren kom je ook al een heel eind ;)
En @Sjeel: Als ik mij even mag mengen… Ik denk dat je zonder innerlijke rust en relativering best een stevige carriere kunt hebben. Er zijn er nml die heel wat over het hoofd zien om het hoofd boven water te houden…
door Elly (Email) op 17 07 05 - 16:15
@Elly: Vandaar dat ik in mijn reactie ook zeg dat je dan plat gaat. Want je kan je hoofd niet eeuwig boven water houden. denk ik dan….
door Sjeel op 17 07 05 - 18:03
@Sjeel&Elly
Ik heb toch wel wat carriere typen meegemaakt. Als onkruid weten ze zich bijna altijd overal te handhaven. Ze hebben een onaantastbaar Ego, daar zit al hun + en -energie dan ook in. Ze verwarren dat Ego mischien met hun \”zijn\” of \”wezen\”.(voor zover ze daar iets van begrijpen)
Hier slaat Elly de spijker precies op de kop met<>
En als je stopt met watertrappelen ga je koppie onder.
Dan is het wel zo prettig als je gewoon kunt zwemmen, op de kant in de zon kunt zitten of rustig op je rug weet te drijven….. Go with the flow.
Soms wordt zoiemand toch nog drijfnat op de kant getrokken; da\’s dan geluk hebben omdat dat werkelijk nieuwe kansen biedt en natuurlijk niet in weer een dergelijke carriere…
door Paul op 19 07 05 - 13:03
@Paul: Ik moest er even over nadenken hoor. Ik ben er wel blij mee dat die mensen dan op de kant getrokken worden. Waarom??? Nou zonder de hulp van anderen kom je er niet altijd. Ik kan me herinneren dat ik dit al eerder heb geschreven. Weet je soms wordt je zo door de mensen om je heen of door je opvoeding in een bepaalde vorm van leven gegooid. En als je dan niet zelf op zoek gaat hoe het anders kan is dat naar mate je ouder wordt heel moeilijk om te draaien.
Als baby wordt je zuiver op de wereld gezet, vervolgens zijn er allerlei invloeden van buitenaf die daar iets mee doen. Wat ik eigenlijk probeer te zeggen is dat je soms gepusht wordt in het \”carriere\” \”moeten\” maken. En dat het dan wat moeite kost om te zien dat het ook op een andere manier kan. Door bijvoorbeeld wel bij jezself te blijven…. En niet je leven te laten leven!
door Sjeel op 20 07 05 - 11:45
Als je op zoek naar jezelf bent
moet je zeker niet naar een programma van robbert kijken want dan ben je bij
voorbaat bedrogen hij doet het met moors alleen maar voor de poen daar zij
anders geen baan kunnen krijgen grijpen zij alles aan zelfs bedrog daar zijn zij niet vies van.
door Coenen (Email) op 31 12 05 - 17:27
Goed geaard zijn doet wonderen vind ik
door Els (Email) (URL) op 16 05 10 - 00:13