Over bang zijn

Posted on 252 Keer gelezen

De discussie die drie weken geleden begon onder mijn column ‘erg sociaal of paranormaal’ bracht nogal wat teweeg. Mensen die hierover verder willen discussiëren kunnen vanaf deze week ook terecht in de rubriek ‘paranormaal’, in het forum. Deze rubriek biedt de mogelijkheid, de algemene discussie over het paranormale, voort te zetten. Uw vragen, opmerkingen, suggesties en verhalen naar aanleiding van mijn column zie ik weer graag tegemoet, zoals u dat gewend bent. Onder mijn column dus, via de praat mee knop.

Wat kan iemand verwachten?

Tijd om weer te antwoorden op de vragen, die nog niet eerder aan bod kwamen. Grietje had een vraag naar aanleiding van de column ‘erg sociaal of paranormaal’.

Zij vroeg wat iemand kan verwachten die besluit iets met paranormale vermogens te gaan doen. Zij vroeg of ik een advies heb met betrekking tot de vraag over bang zijn, die ik Marieke stelde. Leest u het nog eens door om uw geheugen op te frissen…

Wat kan iemand verwachten? In dat antwoord kan ik kort en duidelijk zijn. Van alles! Reden om bang te zijn? Misschien wel. Maar bedenk dan, dat aan alles een aangename en een minder aangename kant zit. Je zult ongetwijfeld dingen tegenkomen die onaangenaam zijn. Maar of dat een reden is om er niets mee te doen…

Bang zijn is niet altijd verkeerd. Als iemand een pistool op je hoofd richt en je weet niet dat het een pistool is, zul je geen doodsangst ervaren. Als je weet dat er een dodelijke kogel inzit wel. Maar als je kunt kiezen uit het wel en niet weten van dat, dan weet ik het wel… Het is een stuk veiliger om dingen te zien voor wat ze zijn. En zeker als het gaat om dingen waar we niet genoeg van weten. Ze zijn niet minder bedreigend.

Mijn advies?

Rustig aan. Alles op zijn tijd. Luister vooral naar jezelf. Bepaal je eigen tempo. Loop niet te hard van stapel. Ga geen dingen doen waarvan bekend is, dat ze risico met zich mee brengen. Zoek geen sensatie… Blijf met beide benen op de grond en overweeg. Gebruik niet alleen je gevoel, maar ook je verstand.

Men denkt vaak dat er een andere wereld open gaat, als je je meer openstelt voor het ‘paranormale’. Valt allemaal best mee. Geen andere wereld dan die er altijd al was. Verdieping in het paranormale is geen duik in het diepe. Het wordt ‘paranormaal’ genoemd, omdat we het niet als ‘normaal’ ervaren. Het is niet zo, dat op het moment dat je besluit er iets mee te doen, de dingen om je heen veranderen. Alles wat je opeens waarneemt was er ook al toen je het niet waarnam. Het gaat meer om het plaatsen van gevoelens en ervaringen die nog nooit eerder een dergelijke plaats hadden. Het anders leren interpreteren van gevoelens dan je voorheen deed. En dat is niet gemakkelijk. Maar wel de moeite waard.

Het gaat ook om een stukje hervinden van je oerkracht. Dat zijn we in onze westerse cultuur verleerd. We denken het niet te weten, maar we weten meer dan we denken. We denken dus meer dan we voelen. Denk daar maar eens over na…

Delen

Erg sociaal of paranormaal

Posted on 287 Keer gelezen

Sensitief, paranormaal, groot sociaal invoelingsvermogen…

‘Elly, waar ligt de grens. Die is er toch niet, lijkt me.’ Degene die dit aan mij vraagt beschikt in elk geval over een groot sociaal invoelingsvermogen. Ze vindt het eigenlijk best leuk als ik haar vertel dat de andere termen wellicht ook op haar van toepassing zijn. Eigenlijk weet ze dat ook wel. En eigenlijk wil ze er ook niks mee. In elk geval niet nu.
‘Bang dat je bang wordt?’ vraag ik haar.
‘Ja Elly, dat denk ik inderdaad’.

Er is geen duidelijke grens. Ben je paranormaal als je sensitief, ‘gevoelig’, bent. Ben je met een groot sociaal invoelingsvermogen misschien wel paranormaal? ‘Maar ik beleef nooit iets’, zeggen mensen dan. ‘Nou ja, bijna nooit…… Ik heb geen paranormale ervaringen.’

Toen een paranormaal genezer mij vertelde dat ik paranormaal was, dacht ik eigenlijk hetzelfde. Alle spannende verhalen die ik kende over helderziende mensen waren op mij niet van toepassing. Goed, er kwam een helende energie uit mijn handen. Dat wist ik inmiddels, maar die beelden……

In de loop der jaren leerde ik, dat alles waar ik op wachtte er al lang was. Alleen wist ik nooit hoe ‘paranormaal’ dat was.
Ik had ook een groot sociaal invoelingsvermogen. Ik voelde met veel mensen mee. Ook op afstand. Ik kon me in veel mensen ‘verplaatsen’. Ook op het gebied van fysieke pijn. Als iemand mij vertelde dat hij pijn in zijn knie had zweeg ik maar. Ik had het ook. Ik vertelde het niet. Ik wilde niet overkomen als degene die het ook weer had. En als iemand een bepaalde gemoedstoestand had, was het ook zeker de mijne. Dat invoelen, dat meevoelen, had alles te maken met die ‘paranormale’ vermogens. Ik wist niet dat ik ze had, maar daarom was het niet minder paranormaal.

Iemand die paranormaal is hoeft niet altijd ook over helende vermogens te beschikken. Ook kan iemand enkel over helende vermogens beschikken zonder paranormaal waar te nemen.

Paranormale vermogens komen voor in vele varianten. Helderzien, helderweten, helderhoren, heldervoelen, helderruiken.

Paranormale vermogens hebben we allemaal. De één wat meer, de ander wat minder. En een groot sociaal invoelingsvermogen is dus best een beetje meer ‘paranormaal’.

Delen