Getallen en het Silbury Hill Mysterie

Posted on 207 Keer gelezen

In april 2005 schreef ik de column: Getallen vertellen.

En sinds die column op het net staat wordt er naar gelinkt, op sites en in forums. Niet omdat die column op zich nou zo reuze interessant is, maar wel omdat mensen die op zoek zijn naar het fenomeen van de voortdurende verschijning van dubbele getallen op hun netvlies, zoals 11, 22, 33 etc. hier terechtkomen vanwege het feit dat onder de zoekterm ‘dubbele getallen‘ Columnweb o.a. in Google op nr.1 staat.

In mijn mailbox, onder de column en in mijn gastenboek schrijven mensen hun ervaring of vraag. Er zijn mensen die wanhopig op zoek zijn, omdat ze voortdurend deze getallen op hun netvlies voorbij zien komen, en/of zelfs menen op een vreemde manier gewekt te worden op tijdstippen als bijv. 3.33 uur.

Ik kan hun vragen niet beantwoorden, althans, niet beter dan ik in die column deed. En ook ik zie dus bij tijd en wijle voortdurend deze getallen op mijn netvlies knipperen, al jaren. Maar ik heb er verder geen probleem mee, sterker nog, ik ervaar het als prettig. En ook al kan ik het dan niet verklaren, er hangt op een bepaalde manier een erg prettige energie omheen. Het voelt voor mij dus nog steeds als ‘die knipoog’ waarover ik schreef in die column. Maar het is natuurlijk wel frappant dat dit momenteel bij heel veel mensen extreme vormen aanneemt. Dus ik dacht vanochtend, laat ik er weer eens een artikeltje aan wijden. Ik surfde wat op Google en kwam een interessant artikel tegen over Het Silbury Hill Mysterie:

(…)Het feit dat het gat eerst 33 ft. diep was en na de tweede instorting 22 ft., is voor sommigen van groot belang. Eén van hen is de Britse graancirkelonderzoeker Michael Glickman, die zich bij zijn onderzoek voornamelijk richt op getallen en verhoudingen. Voor hem zijn de getallen 33 en 22 zeker geen toeval. Hij ontdekte een aantal jaar geleden in het patroon van de graancirkels een verwijzing naar de zogenaamde ‘Master Sequence’. (Dit zijn de dubbele getallen 11, 22, 33, 44, 55, etc.)

Sceptici zullen opmerken dat dit slechts Engelse feet betreft en dat het plaatje voor Nederlandse afmetingen niet opgaat. Op zich is dit waar, maar het is ook bekend dat bovennatuurlijke manifestaties zich aanpassen aan het land en de cultuur waar zij zich manifesteren. Dit betekent dat de afmetingen van het gat in Silbury Hill anders zouden zijn geweest als Silbury bijvoorbeeld in Nederland had gestaan: wellicht 22 en 11 meter…

En vervolgens las ik over The Master sequence (…)

The ‘master number sequence’ is discussed with reference to three formations in particular, which display characteristics of numbers 22 and 33, these numbers signifying subsequent further penetration of the new dimension.

Op Dossier X ook een uitgebreid artikel over Silbury Hill

En niet dat dit alles antwoord geeft op uw vragen, want het roept enkel nog meer vragen op, maar zo werkt dat nu eenmaal, niks mis mee…

Delen

Verrassing

Posted on 179 Keer gelezen

Boaz komt stralen binnen en houdt geheimzinnig iets achter zijn rug. Dat het de lang verwachte tekening is valt niet te verbloemen, omdat Boaz alle kanten op draait om het blaadje voor mij ongezien te houden. Dat valt niet mee, omdat hij in zijn enthousiasme ook graag voor mij uit de trap op wil lopen zoals altijd.

Ik probeer snel af te tasten wat hij wil. Eigenlijk wil hij direct de aandacht voor zijn tekening, maar hij wil ook graag de spanning van zijn verrassing voor mij, en ook vooral dat ik die spanning opmerk.
Net doen alsof ik niets doorheb is dus geen optie.

Ik besluit de spontaniteit van mijn gevoel ook niet te verbloemen, want de beloofde tekening bleef lang onderweg, omdat Boaz niet zo graag tekent.
‘Laat me raden,’ zeg ik. ”Jij hebt eindelijk de tekening voor mij gemaakt in je vakantie?’
Hij knikt heftig ja.
Als hij de tekening achter zijn rug vandaan haalt is daar ook het moment van ontlading in zijn blije oogjes. En nog voordat we de trap op gaan krijg ik uitleg.

De tekening is werkelijk prachtig en ziet er vrolijk uit, de zon schijnt en het valt mij op dat Boaz zichzelf prominent heeft gemaakt door met grote letters zijn naam te schrijven in de middelste, grootste witte wolk aan de helderblauwe hemel. En daar ben ik blij mee.

Hij kijkt trots naar zijn tekening als die ook direct een prominente plaats krijgt op het wandbord.
Als hij dan vervolgens in de stoel tegenover mij gaat zitten zegt hij heel vertederend. ‘Wat heb je mooi haar, Elly.’
En om dat compliment zat ík verlegen, want ik had mijzelf inderdaad de dag ervoor in totale overgave een ander kapsel aan laten meten en wist nog niet of ik er wel zo blij mee was.

 

Delen