web analytics

Fragmenten

Natuurlijk is tijd zinvol

Posted on 518 Keer gelezen

Sterre vraagt zich af of het begrip tijd dat wij kennen in ons leven nut heeft. Is alles van te voren gepland? Worden wij door de dingen die wij meemaken de mensen die wij nu en uiteindelijk zullen zijn?

‘Natuurlijk’ is tijd zinvol in ons leven. Het is niet iets dat wij voor het gemak hebben uitgevonden. Wij hebben een hulpmiddel bedacht om de tijdseenheid tastbaar te maken. Dat hulpmiddel kan op geen enkele manier worden gemanipuleerd. Als we ons horloge een uur vooruit zetten past de natuur zich niet aan. En menigeen ondervindt problemen bij die vorm van manipulatie. Ons bioritme raakt verstoord. Ons bioritme dat bepaald wordt door het ritme van de natuur. Daar kunnen we niet omheen. Als we dat toch doen worden we vroeg of laat terug gefloten.

Wij passen ons op een bepaalde manier wel aan. Dat is een eigenschap die elk levend organisme in zich heeft. Wij passen ons aan, maar niet tot elke prijs. Welk effect heeft het op langere termijn, als we de klok blijvend veranderen? Als we het invoeren van de zomertijd niet meer terug draaien…

Wij zijn in staat bepaalde patronen rationeel te omvatten door het in een tijdschema te plaatsen. Eigenlijk zijn wij niet in staat het tijdsbegrip weg te denken. Overzicht biedt houvast. We zoeken houvast vanuit de drang naar controle. We zoeken controle vanuit de angst het te verliezen. En onze grootste angst is de dood. Geloven in een leven na de dood biedt houvast. Maar niet geloven in een leven na de dood eigenlijk nog meer. Dat ik dood ga weet ik zeker. De dood zelf ken ik niet…

Om grote bestaande patronen kunnen we niet heen. Ook binnen onze stoffelijke dimensie zijn dingen van te voren bepaald. We weten welke consequenties er zullen zijn als we wetten overtreden. We kennen niet alle consequenties. Wel hebben we door ervaring en waarneming geleerd welke consequenties bepaalde overtredingen zullen hebben. Dat wil niet zeggen dat we het ook beheersen. We beheersen niets. We hebben invloed op de wijze waarop we er geestelijk mee omgaan.

Afstemmen op een bepaalde frequentie kan enkel via een van te voren bepaald patroon. De energie waar ik mee werk als paranormaal therapeut is afhankelijk van die patronen. Ik kan ze gebruiken. Ik kan er op af stemmen. Ik kan ze niet manipuleren. Doe ik dat toch, dan kom ik in de problemen.

De ‘vaste stof’ met al zijn beperkingen biedt ons voorwaarden die nodig zijn om tot een bepaald geestelijk groeiproces te komen. Voorbij tijd en ruimte. Dat groeiproces heet ‘karma’. De wet van oorzaak en gevolg. En die vaste stof is zo vast niet. Hij is vergankelijk. Het is maar schijn waar we aan ‘vast’houden…

Delen

De aura vertaald

Posted on 528 Keer gelezen

‘‚Elly, ik wil altijd al weten hoe het nu zit met een aura. Wat zie jij als je mensen tegenover je hebt zitten aan tafel? Zie je dan altijd iets, of vaak, of heel soms. En wat zie je dan?’
Dat was de eerste anonieme reactie op mijn laatste column.

De aura is het energieveld dat om levende, maar ook om levenloze materie te zien is. Ik was me er vroeger niet van bewust dat ik aura’s zag. Ik zag soms wel een speciaal soort licht om mensen heen, maar Ik schreef dat altijd toe aan lichtval, niet beter wetend. Toen ik over het begrip aura leerde, begreep ik dat die ‘lichtval’ ook zonder lichtval zichtbaar is.

Ik werd nieuwsgierig, ging ik me er meer voor open stellen. Wat ik zag fascineerde me. Totdat mijn echtgenoot op een feestje zei: ‘Elly, het is geen gezicht als je een aura bekijkt.’ En dat klopte, want je kijkt iemand niet aan, je kijkt langs iemand heen. Zeer onpersoonlijk dus. Ik besloot om niet meer als een ‘dwaze’ te kijken en de fascinatie te laten voor wat het was.

Tijdens mijn opleiding deden we oefeningen in het waarnemen van de aura. Bewust instellen, vertellen en toetsen wat je ziet. Die toetsing was leerzaam. Geen onzin dus, wat ik zag. Vanaf die tijd dacht ik: oke, dat kan ik dus. Maar als ik iets redelijk beheers, is meestal mijn fascinatie, mijn uitdaging, ook weer weg.

Het is niet zo dat ik op elk moment visueel, met de ogen dus, een aura waarneem. Het heeft voor mij wel te maken met het bewust openstellen ervoor. Het gemakkelijkst waar te nemen is een grijs-blauw zwak licht, dicht op het lichaam. Naarmate je meer geconcentreerd raakt wordt het veld groter, feller en kleuriger.

Het zijn pulserende flitsen. Het staat nooit stil. Net zo snel als je het meent waar te nemen, is het ook weer weg. Vooral in het begin. Doordat de aura pulseert, raak je afgeleid en uit de concentratie.

Het vergt oefening om beter, sneller en constanter te leren waarnemen.
Je oefent het best tegen een egale achtergrond. Je wordt dan niet afgeleid door andere vormen en kleuren. In donker kun je het ook zien. Dus het verhaal van de lichtval gaat daarbij niet op. Je kunt een aura ook alleen met het ‘geestelijk oog’ waarnemen, maar daarover een andere keer meer…

De aura kan wisselen van kleurvelden door emoties, boosheid, verdriet, stress, hoofdpijn etc. Het zijn momentopnamen.

‘Kunt u voelen hoe iemand zich voelt?’ vraagt een lezer. En ‘Als ik fantaseer, zie je dan dat ik niet helemaal eerlijk ben?’
Daarover volgende week meer. En Marieke, ook aan jou vraag wijd ik een column.

Delen