web analytics

Fragmenten

A sparrow

Posted on 460 Keer gelezen

Tijdens een presentatie gister voor onze afgestudeerden aan de HGU werd dit filmpje vertoond. A Sparrow. Ik had het eerder gezien, maar het raakte opnieuw.
Father and son are sitting on a bench. Suddenly a sparrow lands across them.

See and feel…

Delen

Een soort energiebanen

Posted on 466 Keer gelezen

‘Wat zijn al die strepen?’ Hij (7) wijst naar de meridiaanpop op het hoekje van de tafel, terwijl ik hem op de kruk behandel.
‘Een soort energiebanen, meridianen,’ zeg ik en wijs langs mijn lichaam de weg van wat banen om het visueel voor hem te maken. ‘Die gaan dan zo, tot aan je tenen en je vingertoppen, en ook weer helemaal terug, zodat alles in je lichaam lekker stroomt.’
Hij knikt begrijpend. ‘Als een soort snelweg?’
‘Als een soort snelweg, ja.’
‘Dat fantaseer ik wel eens.’
‘O?’
‘Ja, als een auto die door mijn lichaam rijdt maar niet altijd overal door kan.’
Hij wijst met zijn hand de route in zijn lichaam en waar het dan weleens stopt. ‘Dan voelt het hier bijvoorbeeld niet zo lekker en dan maak ik in gedachten de weg weer vrij.’
‘Precies. Dat helpt. Dat is ook wat we nu doen.’
Hij knikt. Appeltje eitje.

 

 

Delen

Ruimen en de regenboog

Posted on 480 Keer gelezen

In de stromende regen bracht ik gister het laatste huisraad uit mijn ouderlijk huis met mijn auto naar de gemeente. Glaswerk, ijzerwaar, hout, papier, chemicaliën en nog bruikbaar tuingereedschap voor de kringloop.
Ook de plank waarin mijn broer bij leven ooit met grote letters ‘Bedankt’ had gegraveerd en die de laatste jaren als drempel had gediend bij het uit de schuur rijden van mijn vader’s scootmobiel. Ik wist niet meer op welk moment en met welk doel hij dit mijn ouders had gegeven, maar het was lang geleden, dat wist ik wel.
Met in gedachten de symboliek van het loslaten gooide ik de plank met een flinke boog over de rand  van het laadruim.
‘Kijk nou,’ riep de man die toezicht hield over welk afval hoe en waar te scheiden.
Hij had me al eerder aangesproken die middag omdat het plensde van de regen, het was niet de eerste lading die ik bracht. Of ik niet wilde schuilen daar onder het afdak. Maar het deerde niet, voelde goed zelfs, de regen over mijn hoofd en gezicht bij het ruimen.
De man wees nu in de verte. ‘Dáár.’
Daar stond een regenboog, voor het oog evenwijdig over de volgeladen container.
‘Hoe mooi,’ zei de man.
Terwijl ik mij omdraaide werd de volle bak gehesen.
Het was vijf uur.
‘Nokken. De wagen is vol,’ riep de chauffeur.

Delen

Drie witte rozen

Posted on 433 Keer gelezen

Aan de balie bij de bloemist wacht ik op drie witte rozen voor op de kist van mijn vader. Als symbool voor licht vanwege het overlijden van alle drie kort na elkaar. Mijn broer Evert (10-07-2013), mijn moeder (21-03-2014) en nu mijn vader (29-09-2014).
Naast mij bestelt een man 40 rode rozen en één witte in het midden.
‘Voor de verjaardag van mijn vrouw.’
‘Wilt u er een kaartje aan?’ vraagt de verkoopster.
De man twijfelt. ‘Wat moet ik daar dan opzetten?’
‘Ik hou van jou,’ adviseer ik.
‘Maar dat weet ze wel.’
‘Maar wij willen dat ook graag horen,’ zeg ik.
‘Oké dan. Wé houden van jou,’ beslist de man. ‘Ook mijn kinderen.’
‘Nog beter.’

Delen