Wat denk jij mam, voelt het goed?

In Fragmenten door Elly van Wijnbergenreageer

‘Wat denk jij mam, voelt het goed?’
‘De ruimte wel, rustig. Althans, voor mij. Maar ik hoef er niet in te wonen,’ zeg ik.
Hij kijkt me aan, weet dat dit alles is dat ik er over kwijt wil en respecteert dat ook. Maar hij ligt er al nachten van wakker, ziet overal spoken, dus probeert mijn blik toch stiekem te doorgronden. Ik draai mijn ogen weg. Het moet hun eigen overwogen beslissing zijn.

Als ik even later thuiskom open ik een fles wijn.
‘Proost, op het nieuwe huis van je zoon,’ zeg ik tegen zijn vader.
Die lacht en zegt niets.

Als zoonlief twee dagen later belt om te vertellen dat hij en zijn vriendin het huis hebben gekocht lacht hij ook als zijn vader hem vertelt dat zijn moeder er allang op heeft geproost.

Maar wat nu als je andere zoon een huis wil kopen waar je maar geen gevoel bij krijgt. Hij het zelf in zijn hoofd al bijna heeft gekocht, omdat alles er qua omgeving en ruimte perfect en naar wens uitziet. Tenminste, op het plaatje.
‘Hoe vind je het mam, als we dichter bij je komen wonen?’ vraagt hij enthousiast.
‘Eh… Ja, wel leuk,’ hakkel je. Natuurlijk vindt een mam dat leuk, maar het voelt niet alsof dat ook gaat gebeuren, tenminste, niet in dit huis. En ook daar wil je niets over kwijt, want het moet hun eigen overwogen beslissing zijn.
‘Je klinkt niet erg enthousiast,’ klinkt het dan wat teleurgesteld.
Je voelt je bijna schuldig.
‘Kijk nou eerst maar eens of het huis ook is wat je ervan verwacht.’

Als ze terugkomen van het kijken zijn ze een illusie armer. Het viel tegen.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe uw reactie gegevens worden verwerkt.