We fluiten samen

Posted on 379 Keer gelezen

Hij (7) begint te fluiten als hij geen zin meer heeft om te praten.
Ik fluit dan mee, we fluiten samen.
De ene keer fluit hij beter dan de andere keer.
Damn, het lukt niet, smoest hij dan.
Ikzelf fluit er dan vrolijk op los.
Tot ik aan zijn buik kom.
Dan begint de slappe lach.
Al bij de eerste aanraking.
Het kriebelt zo gek, giebelde hij de eerste keer.
Voel je dat nu al? vraagt moeder.
Jahahahaha.

Delen

Samen neuzen

Posted on 415 Keer gelezen

‘Zullen we nog even neuzen?’
Ze deed haar schouders omhoog, stak haar kin vooruit, lachte lieflijk en we neusden. Net als vroeger, als ze mij wilde troosten voor het slapen gaan.
Ze wist dat ze ging sterven maar sprak het tegen niemand uit.
‘Ik wil jullie niet missen,’ zei ze wel.
Behalve die laatste maanden.
‘Was ik maar dood,’ had ze gezegd.
Niet tegen mij.
Na de dood van haar zoon was ze niet meer opgewassen tegen het leven. Stierf ze een langzame dood.
‘Was ik maar dood, dokter,’ zei ze nu opnieuw wanhopig.
De dokter keek mij aan. Zullen we even naar de andere kamer gaan? wenkte ze.
Hoe angstig ze was voor palliatieve sedatie. Hoezeer ze zich voortdurend afvroeg of haar zoon wellicht nog zou hebben geleefd als we daar niet toe hadden besloten.
Nu moesten we zwijgen voor het besluit waarvan ze zelf onbewust wist en vroeg.
‘Dag lieverd,’ zei ik en wuifde. ‘Ik ga even naar huis, een uurtje slapen en kom dan straks weer bij je terug.’
Als ik terugkwam zou ze slapen en nooit meer wakker worden.

Delen