web analytics

Tag Archives geloof

Positiviteit als vlucht voor de werkelijkheid

Posted on 142 Keer gelezen

Het huidige alternatieve klimaat is er veelal één die predikt dat we positief moeten denken. We gaan op zoek naar positieve verklaringen voor alles dat we eerder als negatief hadden gekaderd en dan blijkt dat de wereld zo slecht nog niet is, of juist wel. We zien opeens het licht en we schoffelen de rest onder. We staan onszelf als het ware niet meer toe in boosheid en we gaan anderen uitleggen dat boosheid nergens toe leidt en dat we de wereld moeten redden. En dat klopt ook, ware het niet dat liefde en positiviteit enkel in zijn pure vorm positief is, en niet als vlucht vanuit het onderschoffelde dat ons wereldbeeld er minder fraai uit deed zien…

Gevoelens van boosheid en verdriet worden onderdrukt door ze niet meer te denken en te voelen, omdat we geloven dat positief denken (binnen een misschien wel opgedrongen overtuiging) ons tot verlichting brengt. Ik geloof ook in positief denken, maar het verleidelijke daaraan is wel dat we ons nieuw gevormde kader van het positieve denken als vluchtroute verkiezen, omdat dat ons een beter gevoel geeft en we daarom juist van onszelf en onze kern verwijderd raken en onze verdrongen emotie zich onbewust gedraagt als een tijger in een kooi, die onberekenbaar wordt zodra hij kan ontsnappen.

Hoe vaak gebeurt het niet dat de meest aardige mens voor zijn omgeving opeens door het lint gaat. Opeens zichzelf verliest en een daad begaat waarvan de wereld gruwelt, omdat opeens die tijger uit zijn kooi komt.
Ik zie vaak mensen die de positieve boodschap verkondigen en de pijn in zichzelf niet meer toestaan. Het positieve denken wordt een vluchtroute voor de verdrongen pijn.

Er schuilt een gevaar in het vormen van een kader dat uitgaat van een bepaald wereldbeeld of van een bepaald geloof. Ik geloof ook niet zozeer in HET wereldbeeld of HET geloof. Het enige dat ik in staat ben te vormen en te geloven is mijn wereldbeeld en ik haal het niet in mijn hoofd dat aan wie dan ook op te dringen.

Ik kan mij niet voorstellen dat er een God is die vindt dat wij het recht in eigen hand moeten nemen, of je nu president, moslim of anderszins een goed gelovige bent. Ik kan mij dus ook niet voorstellen dat er een God bestaat die ons ervan overtuigt dat er veroordeeld en gestraft moet worden als zijn overtuiging niet wordt nageleefd. Ik kan mij niet voorstellen dat dood en verderf de wereld zuivert van ongelovigen die de dreiging zouden vormen. Maar ik kan mij ook niet voorstellen dat er een God bestaat die bepaalt dat we wraak met wraak moeten vergelden door oorlogen te voeren om de strijd tussen goed en kwaad te winnen. Ik kan mij ook niet voorstellen dat er een God bestaat die ons dwingt, in welke vorm dan ook, om anderen te moeten overtuigen van zijn visie. Ik kan mij ook niet voorstellen dat er een God bestaat die ons leert dat we door enkel positief te denken in de hemel komen. Nee, ik kan mij wel voorstellen dat er een God bestaat die ons de ruimte laat om te voelen en te ervaren, in welke vorm dan ook. Ik kan mij ook voorstellen dat er een God bestaat die geduld heeft, ook met de mens die wij veroordelen en ook met ons, omdat wij veroordelen. Dus áls er een God bestaat, dan kan ik mij voorstellen dat hij lijdzaam toeziet hoe wij leren binnen onze overtuiging in tegenstellingen van goed en kwaad, van hemel en hel, van geloof en ongeloof… en dat wij vanuit dat kader het Goddelijke in onszelf leren ontdekken om tot heelheid te komen, en van daaruit in staat zijn zuiver positief te denken en dit uit te stralen naar onze medemens, die vervolgens de keus heeft zich daardoor te laten inspireren of niet…

Spiritualiteit houdt voor mij met name in dat wij onszelf volledig durven ervaren en aanschouwen vanuit de wet van oorzaak en gevolg, en dat is al een behoorlijke klus op zich. Als we daartoe in staat zijn dan redden wij de wereld. Maar dat is mijn visie…

Delen

De grenzen van ons bewustzijn

Posted on 251 Keer gelezen

Iemand die om bepaalde redenen geen mail van mij kan ontvangen vraagt of ik dan misschien in mijn column op haar vraag terug wil komen.
Natuurlijk wil ik dat, want ze stelt een goeie vraag:
“…Er wordt altijd gezegd dat je elkaar na de dood tegen komt, maar hoe zit het dan als een overgegane al is gereïncarneerd, dan zie je toch iemand niet meer terug? Ik snap wel dat tijd daarboven niet bestaat, en dat iemand tientallen jaren al dan niet honderden jaren kan rond zweven, maar ik heb eens een boek over hypnose gelezen… Daar kwam iemand in voor die in regressie ging. Zijn vorige leven speelde in de zelfde eeuw, dus dat konden ze aan de hand van wat hij zei controleren. Alles wat hij zei klopte…”

Ik kan hier vanuit mijn visie het volgende over zeggen:
Er zijn geen beperkingen als het aankomt op geestelijke ontmoetingen in deze en die andere dimensie die wij ‘het astrale’ noemen. De beperkingen houden wij enkel in stand binnen de grenzen van ons bewustzijn…
Iemand is niet uit het astrale verdwenen omdat hij gereïncarneerd is. De onsterfelijke geest heeft het lichaam niet nodig om te zijn. Wel om te zijn in de beperking van een reïncarnatie die nodig is voor zijn geestelijke groei. En met beperking bedoel ik dan de beperkingen die verbonden zijn aan een reïncarnatie in een stoffelijk lichaam.
Als tijd en afstand in het astrale niet bestaan, dan kun je bedenken dat afstand enkel gecreëerd wordt in de geest. Ik spreek in het kader van dit onderwerp dus liever over een bepaalde afstemming, dan over een bepaalde afstand. De afstemming met onze dierbaren is tijdloos en niet gebonden aan tijd en ruimte. Wij associëren het astrale met een afgekaderd terrein omdat wij associeren vanuit ons tijd en ruimtebesef.
In feite heb ik aan deze visie weinig als het aankomt op mijn functioneren hier op aarde. Ik ben hier op aarde beperkt tot afstand en tijd om mijzelf te verplaatsen en mensen te ontmoeten. Ik ontmoet in de geest de geest van anderen, maar heb daar weinig aan als ik om half acht afspreek bij de bowlingbaan…
Wij koesteren de gedachte dat we na het overlijden onze dierbaren weer ‘in levende lijve’ zullen terugzien. Deze visie wordt gesterkt door de gelijke strekking van verhalen van mensen die een Bijna Dood Ervaring (BDE) hebben ondergaan en die op het grensgebied van leven en dood de angst voor de dood voorgoed achter zich laten.
Ook ervaart men tijdens dromen ontmoetingen met dierbare overledenen. Die dromen verschillen van dromen die men doorgaans ervaart en meestal weer snel vergeet of helemaal niet kan herinneren. Het zijn heldere dromen, ook wel lucide dromen genoemd, en men kan ze na het ontwaken helder voor de geest halen. Het zijn dromen die ons bij blijven en die veelal ook een heldere boodschap bevatten. Een boodschap die zijn sporen nalaat in onze huidige werkelijkheid. In onze dromen lijken wij tijd en ruimte te overbruggen. De droomwereld ‘lijkt’ net zo onwerkelijk bij ontwaken, als onze werkelijke wereld bij dromen.

Contact met overledenen tijdens waken ervaart men veelal bij een bepaalde mate van bewustzijnverruiming. Een bewustzijnverruiming die men in meer of mindere mate bewust creeert, afhankelijk van het vermogen daartoe, maar het gebeurt ook spontaan en overvalt mensen als het ware. Het kan ook een contact zijn waarvan men zich helemaal niet bewust is. Zo’n contact kan dan toch van veel invloed zijn voor beide partijen. Het lijkt dan een vorm van telepathie, maar men mixed dat met eigen gedachten. Waar de grens ligt? Ik weet het niet. Ik kan toetsten aan mijn eigen ervaringsgebied, maar kan dat niet als algemene maatstaf deponeren. Het telepathische, geestelijke contact, dus met de geest van levenden hier op aarde, verschilt in mijn ervaring niet van het contact met mensen die over zijn. Het verschilt wel met betrekking tot de bewustzijnsverruiming die men ondergaat tijdens een BDE of een lucide droom. Het verschil met een ontmoeting in een heldere droom kan ik toetsen. Een BDE heb ik nooit ervaren, maar het lijkt een zeer bewuste heldere ervaring te zijn.
Ook in een heldere droom lijkt een ontmoeting met een dierbare overledene op een ontmoeting in levende lijve. Een ontmoeting tijdens waken is anders, vluchtiger, alsof je een bepaald grensgebied niet kunt overschrijden. De informatie is weliswaar helder. De energie voelbaar, voor sommigen ook zichtbaar, maar als vluchtige, losse delen in de geestelijke waarneming ervan. Het is alsof de energie niet volledig geleverd kan worden. Ik denk ook dat dat zo is. De energie van de aardse dimensie is zwaarder en onze aardse zintuigen beperkt in het volledig waarnemen van die fijnstoffelijke energie van die astrale dimensie. Zijn die beperkingen dan opgeheven na overlijden? Dat hoeft niet, dat heeft op zijn beurt weer te maken met de grenzen van het eigen bewustzijn, de eigen overtuigingen. Er zijn overledenen die na het overlijden niet tot het besef komen van hun overlijden en als het ware in zo’n grensgebied blijven hangen. Niet bewust van het leven en niet bewust van de dood.

Je kunt de grenzen van het eigen bewustzijn blokkeren door ongeloof en overtuiging. Als je denkt dat de aarde plat is zul je hem niet rond gaan reizen. Daarnaast zijn er om een contact tot stand te brengen natuurlijk twee nodig, en dus een juiste afstemming. Ik heb daar meerdere columns over geschreven die na te lezen zijn in het archief. Het hangt niet enkel af van de grenzen van het eigen bewustzijn. Het bewustzijn van de ander kan, ook na het overlijden, op dezelfde manier geblokkeerd zijn.

Sommige dingen moet je ruim zien om ze te kunnen zien…

Delen