web analytics

De grenzen van ons bewustzijn

Posted on 574 Keer gelezen

Iemand die om bepaalde redenen geen mail van mij kan ontvangen vraagt of ik dan misschien in mijn column op haar vraag terug wil komen.
Natuurlijk wil ik dat, want ze stelt een goeie vraag:
“…Er wordt altijd gezegd dat je elkaar na de dood tegen komt, maar hoe zit het dan als een overgegane al is gereïncarneerd, dan zie je toch iemand niet meer terug? Ik snap wel dat tijd daarboven niet bestaat, en dat iemand tientallen jaren al dan niet honderden jaren kan rond zweven, maar ik heb eens een boek over hypnose gelezen… Daar kwam iemand in voor die in regressie ging. Zijn vorige leven speelde in de zelfde eeuw, dus dat konden ze aan de hand van wat hij zei controleren. Alles wat hij zei klopte…”

Ik kan hier vanuit mijn visie het volgende over zeggen:
Er zijn geen beperkingen als het aankomt op geestelijke ontmoetingen in deze en die andere dimensie die wij ‘het astrale’ noemen. De beperkingen houden wij enkel in stand binnen de grenzen van ons bewustzijn…
Iemand is niet uit het astrale verdwenen omdat hij gereïncarneerd is. De onsterfelijke geest heeft het lichaam niet nodig om te zijn. Wel om te zijn in de beperking van een reïncarnatie die nodig is voor zijn geestelijke groei. En met beperking bedoel ik dan de beperkingen die verbonden zijn aan een reïncarnatie in een stoffelijk lichaam.
Als tijd en afstand in het astrale niet bestaan, dan kun je bedenken dat afstand enkel gecreëerd wordt in de geest. Ik spreek in het kader van dit onderwerp dus liever over een bepaalde afstemming, dan over een bepaalde afstand. De afstemming met onze dierbaren is tijdloos en niet gebonden aan tijd en ruimte. Wij associëren het astrale met een afgekaderd terrein omdat wij associeren vanuit ons tijd en ruimtebesef.
In feite heb ik aan deze visie weinig als het aankomt op mijn functioneren hier op aarde. Ik ben hier op aarde beperkt tot afstand en tijd om mijzelf te verplaatsen en mensen te ontmoeten. Ik ontmoet in de geest de geest van anderen, maar heb daar weinig aan als ik om half acht afspreek bij de bowlingbaan…
Wij koesteren de gedachte dat we na het overlijden onze dierbaren weer ‘in levende lijve’ zullen terugzien. Deze visie wordt gesterkt door de gelijke strekking van verhalen van mensen die een Bijna Dood Ervaring (BDE) hebben ondergaan en die op het grensgebied van leven en dood de angst voor de dood voorgoed achter zich laten.
Ook ervaart men tijdens dromen ontmoetingen met dierbare overledenen. Die dromen verschillen van dromen die men doorgaans ervaart en meestal weer snel vergeet of helemaal niet kan herinneren. Het zijn heldere dromen, ook wel lucide dromen genoemd, en men kan ze na het ontwaken helder voor de geest halen. Het zijn dromen die ons bij blijven en die veelal ook een heldere boodschap bevatten. Een boodschap die zijn sporen nalaat in onze huidige werkelijkheid. In onze dromen lijken wij tijd en ruimte te overbruggen. De droomwereld ‘lijkt’ net zo onwerkelijk bij ontwaken, als onze werkelijke wereld bij dromen.

Contact met overledenen tijdens waken ervaart men veelal bij een bepaalde mate van bewustzijnverruiming. Een bewustzijnverruiming die men in meer of mindere mate bewust creeert, afhankelijk van het vermogen daartoe, maar het gebeurt ook spontaan en overvalt mensen als het ware. Het kan ook een contact zijn waarvan men zich helemaal niet bewust is. Zo’n contact kan dan toch van veel invloed zijn voor beide partijen. Het lijkt dan een vorm van telepathie, maar men mixed dat met eigen gedachten. Waar de grens ligt? Ik weet het niet. Ik kan toetsten aan mijn eigen ervaringsgebied, maar kan dat niet als algemene maatstaf deponeren. Het telepathische, geestelijke contact, dus met de geest van levenden hier op aarde, verschilt in mijn ervaring niet van het contact met mensen die over zijn. Het verschilt wel met betrekking tot de bewustzijnsverruiming die men ondergaat tijdens een BDE of een lucide droom. Het verschil met een ontmoeting in een heldere droom kan ik toetsen. Een BDE heb ik nooit ervaren, maar het lijkt een zeer bewuste heldere ervaring te zijn.
Ook in een heldere droom lijkt een ontmoeting met een dierbare overledene op een ontmoeting in levende lijve. Een ontmoeting tijdens waken is anders, vluchtiger, alsof je een bepaald grensgebied niet kunt overschrijden. De informatie is weliswaar helder. De energie voelbaar, voor sommigen ook zichtbaar, maar als vluchtige, losse delen in de geestelijke waarneming ervan. Het is alsof de energie niet volledig geleverd kan worden. Ik denk ook dat dat zo is. De energie van de aardse dimensie is zwaarder en onze aardse zintuigen beperkt in het volledig waarnemen van die fijnstoffelijke energie van die astrale dimensie. Zijn die beperkingen dan opgeheven na overlijden? Dat hoeft niet, dat heeft op zijn beurt weer te maken met de grenzen van het eigen bewustzijn, de eigen overtuigingen. Er zijn overledenen die na het overlijden niet tot het besef komen van hun overlijden en als het ware in zo’n grensgebied blijven hangen. Niet bewust van het leven en niet bewust van de dood.

Je kunt de grenzen van het eigen bewustzijn blokkeren door ongeloof en overtuiging. Als je denkt dat de aarde plat is zul je hem niet rond gaan reizen. Daarnaast zijn er om een contact tot stand te brengen natuurlijk twee nodig, en dus een juiste afstemming. Ik heb daar meerdere columns over geschreven die na te lezen zijn in het archief. Het hangt niet enkel af van de grenzen van het eigen bewustzijn. Het bewustzijn van de ander kan, ook na het overlijden, op dezelfde manier geblokkeerd zijn.

Sommige dingen moet je ruim zien om ze te kunnen zien…

Delen

De eeuwige beweging

Posted on 535 Keer gelezen

Goeie vraag van Cap. “Als alles uit een trilling bestaat, lopen die trillingen dan niet door elkaar heen en gaan botsen?”
Trillingen kunnen botsen. Dat is iets dat voortdurend gebeurt binnen en buiten onszelf. Er zijn genoeg ‘conflicten’ omdat trillingen met elkaar botsen.

Van nature klopt het allemaal perfect. Als een magneet trekt elke trilling de trilling aan die bij hem past. Wij doen dat ook, onbewust. Wij trekken aan en stoten af. Positief en negatief. Dat maakt het ook zo moeilijk. Eigenlijk is dat ons grote karma. Daar komt veel energie bij vrij. En juist dàt houdt de boel aan de gang. We verleggen voortdurend onze grenzen. Alles ‘kronkelt’ zich een weg naar de grote aantrekkingskracht. En die grote aantrekkingskracht is de bron. Onze oorsprong.

Bij elk proces dat we doormaken verandert onze trilling. Door de werking van het positieve en negatieve verenigen we weer delen van onszelf. Verleggen we weer een stukje van onze grens. Vanuit de eeuwige drang te groeien. De eeuwige drang onze trilling te verhogen. Volgens een natuurlijk evolutieproces.

Ons geestelijk groeiproces is mede bepalend voor ons trillingsniveau. En soms, als we in de wolken zijn trillen we iets hoger dan normaal. En in een dip… Juist, u raadt het. Dat hoger trillen dan normaal, kun je niet te lang doen. Als je dat te lang doet krijg je een even grote ‘beweging’ de andere kant op, als een boemerang. Ik schreef daar eerder over in de column ‘Volgens bestaande patronen’. Volgens de wet van oorzaak en gevolg. Voor als u dat nog eens wilt nalezen, plaats ik onder deze column een link naar die column in het archief.

Kunnen we dan niet gewoon zijn wat we zijn? Zonder die voortdurende uitdaging? Ik denk het niet. Het zou een zwaar karma op zich zijn, neutraal te blijven trillen, terwijl alles om je heen in beweging is. Dat is niet te doen. Er moet een voortdurende uitwisseling zijn om alles aan het werk te houden. Voortdurend tegen elkaar stotende deeltjes. De eeuwige beweging. Een voortdurende uitwisseling van energie. Op elk niveau. Er zijn zelfs mensen die er hun ‘beroep’ van maken…

Delen

Over bang zijn

Posted on 480 Keer gelezen

De discussie die drie weken geleden begon onder mijn column ‘erg sociaal of paranormaal’ bracht nogal wat teweeg. Mensen die hierover verder willen discussiëren kunnen vanaf deze week ook terecht in de rubriek ‘paranormaal’, in het forum. Deze rubriek biedt de mogelijkheid, de algemene discussie over het paranormale, voort te zetten. Uw vragen, opmerkingen, suggesties en verhalen naar aanleiding van mijn column zie ik weer graag tegemoet, zoals u dat gewend bent. Onder mijn column dus, via de praat mee knop.

Wat kan iemand verwachten?

Tijd om weer te antwoorden op de vragen, die nog niet eerder aan bod kwamen. Grietje had een vraag naar aanleiding van de column ‘erg sociaal of paranormaal’.

Zij vroeg wat iemand kan verwachten die besluit iets met paranormale vermogens te gaan doen. Zij vroeg of ik een advies heb met betrekking tot de vraag over bang zijn, die ik Marieke stelde. Leest u het nog eens door om uw geheugen op te frissen…

Wat kan iemand verwachten? In dat antwoord kan ik kort en duidelijk zijn. Van alles! Reden om bang te zijn? Misschien wel. Maar bedenk dan, dat aan alles een aangename en een minder aangename kant zit. Je zult ongetwijfeld dingen tegenkomen die onaangenaam zijn. Maar of dat een reden is om er niets mee te doen…

Bang zijn is niet altijd verkeerd. Als iemand een pistool op je hoofd richt en je weet niet dat het een pistool is, zul je geen doodsangst ervaren. Als je weet dat er een dodelijke kogel inzit wel. Maar als je kunt kiezen uit het wel en niet weten van dat, dan weet ik het wel… Het is een stuk veiliger om dingen te zien voor wat ze zijn. En zeker als het gaat om dingen waar we niet genoeg van weten. Ze zijn niet minder bedreigend.

Mijn advies?

Rustig aan. Alles op zijn tijd. Luister vooral naar jezelf. Bepaal je eigen tempo. Loop niet te hard van stapel. Ga geen dingen doen waarvan bekend is, dat ze risico met zich mee brengen. Zoek geen sensatie… Blijf met beide benen op de grond en overweeg. Gebruik niet alleen je gevoel, maar ook je verstand.

Men denkt vaak dat er een andere wereld open gaat, als je je meer openstelt voor het ‘paranormale’. Valt allemaal best mee. Geen andere wereld dan die er altijd al was. Verdieping in het paranormale is geen duik in het diepe. Het wordt ‘paranormaal’ genoemd, omdat we het niet als ‘normaal’ ervaren. Het is niet zo, dat op het moment dat je besluit er iets mee te doen, de dingen om je heen veranderen. Alles wat je opeens waarneemt was er ook al toen je het niet waarnam. Het gaat meer om het plaatsen van gevoelens en ervaringen die nog nooit eerder een dergelijke plaats hadden. Het anders leren interpreteren van gevoelens dan je voorheen deed. En dat is niet gemakkelijk. Maar wel de moeite waard.

Het gaat ook om een stukje hervinden van je oerkracht. Dat zijn we in onze westerse cultuur verleerd. We denken het niet te weten, maar we weten meer dan we denken. We denken dus meer dan we voelen. Denk daar maar eens over na…

Delen